Gra o wszystko – wszystko o rugby kobiet

Słuchasz podcastu Czwórki. Rozgrzewka w czwórce. Myślisz rugby? Myślisz, że to sport kojarzony z siłą i walką? I w sumie nie oznacza to, że ten sport jest zarezerwowany tylko i wyłącznie dla mężczyzn i moje gościni i mój gość będą nam to dzisiaj udowadniać. Tamara Czumer-Iwin, zawodniczka roku 2024. Cześć! Dzień dobry. Jest z nami również Ilona Zajszluk z sekcji kobiet Legii Warszawa. Dzień dobry. Dzień dobry. I Wasz trener Filip Cyckowski. Cześć Filipie. Dzień dobry Państwu. No to teraz tak. Drogie Panie, czy Wy jesteście z takiego naboru, o którym dziś będziemy mówili, czy jakoś inaczej dostałyście się do tej sekcji kobiet Rugby Legii Warszawa?

Tak, ja jestem z naboru. Przyszłam na trening w 2016 roku i zabrałam ze sobą siostrę. I to był czysty przypadek. Zobaczyłam właśnie ogłoszenie w social mediach, że jest nabór do drużyny, do rugby. Nie znałam tego sportu, ale pomyślałam, że spróbuję czegoś nowego. No i tak już od kilku lat jestem zawodniczką. Ilona, a ty? Ja właśnie jestem z trochę innej strefy naboru, jak można tak powiedzieć, internacjonalnego naboru, bo dostałam się do Polski w ogóle nawet przez agencję rugby, która utrudniła mi do pracy z Legią. Ułatwiła. Ułatwiła. Filipa, a ty z jakiego naboru jesteś? Ja jestem z naboru Sopockiego, bo moja przygoda z rugby rozpoczęła się w Sopocie i byłem zawodnikiem drużyny Ogniwo Sopot, jednej z bardziej utytułowanych drużyn rugbowych w Polsce i później z przyczyn takich miłosno-pracowych przeniosłem się... Miłość do rugby oczywiście, o czym mówimy.

Tak, tak, trenowałem również mężczyzn, ale no dłużej trenuję kobiety. Mógłbyś dzisiaj trenować mężczyzn, czy wolisz zostać z dziewczynami? Nie no, dziewczyn ja nie opuszczę, nie mam takiej opcji, mam jeszcze dużo celów przed nami, które najpierw trzeba spełnić, ale no myślę, że trenowanie z mężczyznami jak najbardziej, okej, no to jest ten sam sport, więc my tu jesteśmy bardzo związani jako drużyna, sporo ze sobą przyszliśmy, Więc na ten moment ja chcę trenować tą drużynę i ją kontynuować. Razem chcemy się rozwijać. Tak jak powiedziałem, mamy wiele celów, ale to nie znaczy, że praca z mężczyznami jest lepsza, gorsza. Pewnie jest po prostu inna. Znamy już drogę Filipa do waszej drużyny. Już wiem, że Tamara

Ilona, już wiemy, że ty przez agencję trafiłaś do Legii, czyli jesteś zawodniczką od ilu lat? Uff, trudno nawet policzyć. Ja się grałam w drużynie U-20 w Stanach, to już dziewiąty rok idzie. Dziewięć lat i trafiłaś do nas, do Polski. Czy widzisz jakąś różnicę? W Polsce i w Stanach. Stany można nazwać mechką, prawda? Rugbystów i rugbystek. I tutaj nagle przylatujesz do Polski i co widzisz? Filip, nie słuchaj, teraz porównanie. O trenerze, o zawodniczkach, o kibicach, o boisku, o pogodzie, o wszystkim. No tak, właśnie. Stany jest takim krajem marzeniowym dla sportowców. Naprawdę wszystkie warunki zrobione dlatego, żeby tylko się iść i rozwijać.

Filip, zauważyłeś jakieś różnice w zawodniczce Ilonie, która przyleciała ze Stanów w stosunku do zawodniczek, które masz i tworzysz w Polsce? Ilona wniosła coś innego do drużyny? No na pewno Ilona jest wybitnym sportowcem i wybitną rugbistką. Szczególnie od strony motorycznej, fizycznej jest perfekcyjnie przygotowana. Wydaje mi się, no może nawet nie wydaje mi się, ale mam pewność, że Ilona się też bardzo przez te lata rozwinęła od strony technicznej w Polsce. Naprawdę bardzo, bardzo dużo oddaje z siebie, bardzo ciężko trenuje. I to nie tylko Ilona, ale każda osoba, która oddaje się jakiejkolwiek czynności, poświęca się temu i dużo trenuje, no to robi duży progres.

Ostatnio moim największym utrudnieniem chyba jest to, że mamy dużo wyjazdów przed nami, internacjonalnych i żeby to połączyć też z sezonem regularnym to na pewno będzie wyzwanie, ale mam nadzieję, że jestem fizycznie przygotowana i że regeneracja też nastąpi w ten moment, kiedy No i chyba musisz też wspierać koleżanki, które tak jak Tamara pracują na pełen etat. To też jest twoje zadanie w drużynie. Filip, no to są dwa różne światy naprawdę. Tyle treningów, jeszcze praca. Widzisz czasami zmęczenie u zawodniczek? Masz jakieś swoje sposoby, aby wyciągnąć je z tego zmęczenia, postawić na nogi, aby dała 100% z siebie na treningu? Ta ciężka praca jest takim właśnie elementem mobilizującym.

To w takim razie Damoro, co trzeba zrobić, żeby zostać zawodniczką roku 2024? Zakładam, że wszystko to, o czym powiedział przed chwilą Filip, trzeba odhaczyć i co jeszcze? Ciężko trenować, powtarzamy to jeszcze raz, ciężko trenować, zaangażować się. No ja skupiłam się tylko na tym tak naprawdę. Ta pasja to jest moja pasja, ale też to stała się moja druga praca, więc tak jak Filip powiedział, że to jest praca na dwa etaty, bo praca, z której mam pieniążki i z której mogę żyć plus to, co lubię robić. Więc takie zaangażowanie, skupienie się tylko na tym, no i podporządkowanie całego życia, bo moje całe życie prywatne, rodzinne, wszystko zostało podporządkowane. No i każdy to rozumie, z moich znajomych jak najbardziej to rozumieją, wspierają mnie w pracy też.

Mogę brać urlopy bezpłatne, więc to też jest super, że mam taką możliwość. Mąż, który no też tutaj musiał przejąć te obowiązki domowe, więc ja to wszystko podporządkowałam tylko pod to. Te rozmowy z mężem i z rodziną były długie, czy oni jakby zrozumieli tak, zobaczyli ile pracujesz i ile dajesz z siebie na treningach? Zrozumieli tak, zobaczyli pierwsze mecze, pierwsze wyniki, więc jak najbardziej to wszystko zrozumieli. Mówisz już tak znajomym, chcecie ze mną się, chcecie spotkać się ze mną, wpadnijcie do mnie na trening lub na mecz? Czasami tak jest. Tak jest najprościej, prawda? Chcemy się spotkać, wpadnijcie do mnie. Albo po prostu mówię, że tak mogę, ale tylko nie wiem, pół godziny, godzinę, później idę na trening albo po treningu. Filip również powiedział, że praca numer jeden to często Excel i kalkulacja, a tutaj w tej pracy numer dwa pewnie padasz na łóżko, padacie na łóżko i mówicie satysfakcja.

Tak, dokładnie tak. Po zrealizowanym tygodniu, po zrealizowanym planie, że wszystko zrobiłam tak jak zaplanowałam, to jest ta satysfakcja, że żaden trening mi nie uciekł, że wszystko zostało zrealizowane tak jak sobie zaplanowałam zgodnie z planem. Macie wsparcie trenerów mentalnych, psychologa? Jak to wygląda w waszej drużynie? Bo bardzo często w takim profesjonalnym sporcie oprócz trenera fizycznego jest jeszcze dodatkowe wsparcie trenera mentalnego, co jest bardzo popularne w dzisiejszych czasach. Czy Filip, ty musisz za te dwie osoby pracować? Tak, współpracujemy. Nasz sztab jest, nie jestem tylko ja, jest również Weronika Buczek, która nam pomaga od strony przygotowania psychologicznego z dziewczynami, jest psychologiem sportu.

No i ten przykład powinien płynąć ode mnie. Nie zawsze mi się to udaje, ale nad tym pracuję. A wracając do trenera od grupy naborowej, to on naprawdę jest świętym człowiekiem, jest spokojny, tłumaczy. Piękne rozegranie, tak? Na początku miło i przyjemnie, a później wpada się w ręce Filipa. Dawkujemy emocje. Dawkujemy emocje. Wiemy, że rugby kobiece i męskie jest dla osób silnych lub też dla tych, które chcą być silne fizycznie, bo umówmy się, tyle trenować, no to się przełoży również na krzepę. Siła w psychice również się przydaje i czy te da się wytrenować tak samo jak mięśnie? Myślę, że w każdym sporcie potrzebna jest silna psychika, bo tutaj wychodzimy na mecz, nie wiem, przegrywamy i musimy zagrać jakąś dobrą akcję, nową akcję.

No bo dobra, to w takiej drużynie można być. To jest sport drużynowy, więc takie indywidualne cechy jak najbardziej są potrzebne, gdy ktoś jest szybszy, więc ta indywidualna cecha jest jak najbardziej potrzebna i te piłki będą częściej do niej kierowane, żeby uciekła. Natomiast w końcu jesteśmy drużyną, więc ta indywidualna jednostka pracuje na całą drużynę. Ja mam taką wizualizację Filipa a propos tego, o czym mówiła Ilona, jak jej już siła siada, zakładam, że krzyczysz w trakcie tych rozgrywek. Bardzo spokojny trener na mecze. Ona już ciebie nie słyszy, tego krzyku nie słyszy, bo już tak opadła z siły i wtedy mówi sobie ta ściana, rozbij, prawda, i do przodu.

Dobra, dziewczyny. W takim razie po jednym, po dwóch zdaniach do innych dziewczyn. Dlaczego powinny dołączyć do kobiecej sekcji rugby Legii Warszawa? Jesteśmy drużyną ze świetną atmosferą, więc ta osoba na pewno poczuje się dobrze w tej drużynie i zostanie zaopiekowana. Niesamowity wysiłek, jaki jest przyjemnością w trakcie, że robimy to naprawdę nie tylko dla siebie, ale i dla innych osób, żeby się poczuć jako jednostka i całość również. Filip, no i oczywiście również ty też możesz zaprosić i zachęcić nasze słuchaczki, żeby dołączyły do was. Rugby jest świetnym sportem, gdyż jest to połączenie wielu innych dyscyplin.

W jakim wieku szukacie osób? Od tak naprawdę czternastu lat w górę, więc mamy też, tworzymy drużynę taką juniorską poniżej szesnastu lat. Powyżej szesnastu, czyli od siedemnastego roku życia już można grać w seniorkach. W zeszłym roku mieliśmy trzy drużyny, tak jak mówiłem, na trzech różnych poziomach, więc tu limit, nie ma limitu, po prostu ktoś musi się czuć na siłach, żeby grać. Tamara Czumer i Winn. Ilona Zajszluk i Filip Cyckowski byli moimi gośćmi. Dziękuję bardzo.