Inwestycja w życie #OnetAudio

OnetAudio. To jest droga, którą każdy musi sobie przejść i odpowiedzieć sobie na pytania czego chce, do czego zmierza, na czym mu zależy i dlaczego mu na tym zależy i dlaczego do tego zmierza. Żeby rozumieć też swoją motywację, rozumieć siebie tak głęboko i każdego droga do tego będzie inna. Zatrzymaj się na chwilę. Przejrzyj się swojemu ciału i psychice. Spróbuj zadbać o równowagę. W naszym podcaście rozmawiamy z ludźmi, których doświadczenie i wiedza mogą być dla nas wartościowym drogowskazem na drodze do samoświadomości. Ania Malinowska i Ola Brzozowska zapraszamy na RESET.

Dzień dobry, z tej strony Ola Brzozowska. Dzisiaj wyjątkowo bez Ani, ale mam za to w studiu wyjątkową gościnie. Jola Szymańską, youtuberkę, którą też pod tą nazwą możecie znaleźć na YouTubie i na Instagramie. Cześć, bardzo mi miło. Cześć Jolu. Dzisiaj będziemy rozmawiać o temacie terapii, o twojej historii. Ale też o tym, jak to jest ważne, żeby zadbać o siebie, kiedy przychodzi taki moment, że czujemy, że potrzebujemy też wsparcia z zewnątrz. O tym, jak zmieniło się twoje życie i jaką wartość ta terapia wniosła. Jolu, ja spotkałam się z taką teorią, że każdy w życiu powinien pójść na terapię. Nie tylko dla siebie, ale też dla innych. Czy ty się zgadzasz z tą teorią? Nie, nie zgadzam się. W ogóle nie zgadzam się z narzucaniem komuś tego, jak powinien żyć i to, że ja wiem lepiej, gdzie on powinien pójść, żeby cokolwiek.

Uważam, że terapia i mówimy tu może tak konkretnie o psychoterapii, bo też mamy fizjoterapię, no różne terapie mamy, prawda? Więc jeżeli chodzi o psychoterapię, to to jest droga czy propozycja dla osób, które czują taką potrzebę, żeby się rozwinąć czasem, a czasem żeby sobie pomóc, bo czują się na co dzień źle właśnie psychicznie, emocjonalnie albo coś jest dla nich niezrozumiałe w ogóle w świecie, mają jakąś trudność, chcą sobie to zbadać, zastanowić się, więc różne te cele możemy mieć na psychoterapię. Ale no trzeba je mieć, bo chyba takie pójście dla zasady, czy... Bo ktoś mi kazał, no nie wiem, czy jakby jest celowe. Czy jest modnie, tak? Bo to też można powiedzieć, że w pewnych środowiskach już wszyscy byli, tak?

I to drugie zaczyna się w momencie, w którym człowiek zdaje sobie sprawę z tego, że to jest reszta jego życia, tak? I widzę tak po tobie, Jola, słyszę, że to był właśnie ten moment, taki punkt zwrotny. I też z tego, co czytam, to był też dosyć wczesny wiek, tak? Dosyć szybko do ciebie przyszła ta świadomość. To były czasy post studenckie zaraz, rozumiem? 25 lat, kiedy tą właściwą właśnie psychoterapię zaczęłam, a wtedy te pierwsze konsultacje, ten ośrodek interwencji kryzysowej. Powtarzam też to, bo to jest naprawdę jakaś opcja też darmowa, jedna z opcji darmowych oprócz NFZ-u. To był 2013, czyli miałam 23 lata, ale wciąż jakby z dzisiejszej wiedzy tak naprawdę Takie wsparcie bardzo by mi się przydało już kiedy miałam lat 11, 12, tym bardziej 15, 16, 17 to już koniecznie.

Więc jakby właśnie mówię o tym jako formie wsparcia, nawet nie wiem, ratunku, coś tam. Ja sobie świetnie radziłam. No i właśnie to też było to, że ja sobie tak świetnie ze wszystkim radziłam, że z zewnątrz no nikt nie mógł zobaczyć tego, przez co przechodzę, że jest mi ciężko. A chcesz podzielić się tym, co było powodem tego ciężkiego... Myślę, że różne mogły być powody. Myślę, że różne mogły być powody. Jak się jest nastolatkiem, to w ogóle dla każdego to jest bardzo trudny okres. I każdy potrzebuje takich fajnych, wspierających dorosłych. Czy to w domu, czy to w szkole, czy to, nie wiem, w harcerstwie. Kogoś dorosłego, kto będzie dla niego wsparciem, od kogo będzie się można odbić w taki zdrowy sposób, porozmawiać i tak dalej.

I gdzieś tam mi tego zabrakło. Więc takiej zdrowej relacji, stabilności, bezpieczeństwa, swojego miejsca. Nie chcę mówić tak bardzo konkretnie, ale staram się jakoś to tak, wiesz, namalować obrazami. Też, wiesz, byłam bardzo wymagająca wobec siebie. Oczywiście moi rodzice się rozstali właśnie, kiedy miałam 11 lat. Wtedy pamiętam, że ja czułam, że się skończyło moje dzieciństwo. Ja, że jak mając 12 lat, ja już wiedziałam, że moje dzieciństwo już jest za mną. Ja już zaczęłam funkcjonować tak naprawdę jak osoba dorosła. Jola Szymańska.

Z sobą i rodzicem, ale też z sobą, prawda? Z sobą nie czułam. Ja bardziej miałam taką perspektywę, że mój rodzic dał mi, co mógł, więc ja nie mam prawa narzekać i ja nie mam prawa wymagać. Ja mam tak dobrze, co nie było prawdą, że nie mam prawa do niczego więcej. Powinnam teraz się wszystko starać, żeby starać się trochę wynagrodzić. Jola Szymańska.

A ja miałam jeszcze większy rygor mimo to, niż one, będąc jakby zupełnie poza tymi ramami. Więc to była taka ogromna presja, która rozumiem z czego wynikała, z jakich braków, z jakich tam niemocy, powiedzmy, moich rodziców. No ale dla mnie wynikało później z tego to, że tak naprawdę jako dorosła osoba miałam w sobie tak wiele blokad, lęków, Lęku przede wszystkim, przed brakiem kontroli, że ja muszę mieć nad wszystkim kontrolę, nad tym, nad czym nie będę mieć absolutnej kontroli, to mnie zniszczy. W kolejnej części podcastu porozmawiamy m.in. o tym, czy dzieci uczące się w domu są odcięte od swoich rówieśników. Jak poradzić sobie z wyzwaniami Programu Nauczania w Edukacji Domowej. Jak wygląda Dzień Rodziców Dzieci w Edukacji Domowej.