Słuchowisko - "Podróżniczek i gniazdo lodowego władcy" [CAŁOŚĆ]

Ta nadzieja trzyma mnie przy życiu. Tylko jakoś nie mogę się wybrać, bo ciągle się pakuję. To prawda. Walizek masz sporo. Ale każda jest ważna. Sam widziałeś, w tej są mapy, w tej drugiej jest kolekcja gałązek, a w tej żółtej to mamy muszelki, bo nie wiem, czy po drugiej stronie będą. Tu z kolei mam trochę pamiątkowych piórek, zwłaszcza tych niebieskich, a w tym plecaczku mam jedzenie. Gdyby jednak okazało się, że na wyspie odpoczynku wszystko będzie zjedzone. Praktycznie jestem już gotowa, już leciałam, ale z dzioba wyleciała mi walizka z mapami i na chwilę się zatrzymałam. Ty kim jesteś? Jestem sujką i wybieram się za morze. Lecisz ze mną?

Świetnie! Ruszamy! Sujko! No, no, no! Może jednak zostawisz cały ten dobytek na brzegu i polecisz bez niego? Obawiam się, że te walizki, plecaki, torebki nie pozwolą przelecieć nad morzem. Nie ma mowy! Zabieram wszystko. Ja spakowałam całe swoje gniazdo. Wszystko, na czym mi zależy i z czym wiążą się moje wspomnienia. Ja nie mogę tego zostawić. Ale przecież za horyzontem będziesz mogła rozpocząć nowe życie. Nie. Poradzę sobie. Dużą walizkę złapię nogami, torbę powieszę na szyi, a małą walizkę z tymi mapami, pamiętasz? I dokumentami zresztą też to będę trzymała w dziobie. To proste. Niestety nie będę mógł ci pomóc w dźwiganiu bagaży, bo jestem za mały.

Udało się! Wystartowaliście! Tak! Zgodnie z obietnicą zrobiłem Sujce tunel powietrzny, aby było jej lżej i zacząłem opowiadać o naszym górskim domu. Co pewien czas obracałem się, sprawdzałem jak Sujka sobie radzi. Byłem pełen uznania za jej wytrwałość. Oj, dziadku, chyba na wyspie odpoczynku zostaliście dłużej, prawda? Przecież Słojka była taka zmęczona. Zostalibyśmy, gdyby doleciała. Niestety na wyspę dotarłem sam. Jak to możliwe? Nie wiem.

Po skończonej opowieści wylądowałem na wyspie, a jej już nie było. Po prostu znikła. Wpadła do morza? Jeszcze wtedy nie wiedziałem. Postanowiłem zostać dłużej i poczekać. Miałem nadzieję, że może wiatr ją zniósł, że zapatrzyła się, zmieniła kurs i że zaraz przyleci. Czekałem na nią w pobliskich zaroślach z widokiem na bezkresne morze. Pamiętam, że tego dnia był piękny zachód słońca, ale sujki nie widziałem. To smutne. W zaroślach? Znajdowało się opuszczone gniazdko.

Było takie milutkie, takie w sam raz dla mnie. To był mój punkt obserwacyjny. Nadeszła noc i nagle coś zaszeleściło. Halo! Czy ktoś tu jest? Sujko! Sujko, to ty? Kochanie, wróciłaś? Nie, nie, nie, nie. Zaraz, to jakaś pomyłka. Ups, przepraszam. Myślałem, że to moja córka. Nie, nie, ja jestem podróżniczkiem.

Na chwilę usiadłem w gnieździe, aby odpocząć i poczekać na Sujkę. A ja jestem słowikiem i myślałem, że do opuszczonego gniazda wróciła nasza córka. To nieporozumienie. Już odlatuję. Przepraszam za zakłócanie rodzinnego spokoju. Nie ma sprawy. Dobrze, że w naszym gnieździe ktoś się w końcu pojawił. Teraz tu jest tak smutno i cicho, a kiedyś było tak radośnie i żywo. W gnieździe moja żona znosiła jajka, ja latałem dookoła i śpiewałem całą noc, aby czuła się bezpiecznie. Później razem karmiliśmy nasze pociechy.