Czulę tulę (Berenika Steinberg)

Wszyscy słyszeliśmy o oksytocynie, czyli tzw. hormonie szczęścia, który jest uwalniany podczas kontaktu fizycznego, seksu, karmienia piersią i przytulania właśnie. Do pierwszych wyrzutów oksytocyny dochodzi w nimowlęctwie, kiedy znajdujemy się w fizycznej bliskości z bezpiecznym opiekunem, mówi Anna Król-Kuczkowska. W 2019 roku podczas międzynarodowej konferencji na University College London izraelska naukowczyni Ruth Feldman przedstawiła wyniki swoich najnowszych badań. Odkryła, że oksytocyna ma nie tylko działanie więziotwórcze, lecz także regulujące afekt. Z jednej strony trochę intensyfikuje emocje i potęguje miłość, z drugiej zaś w jakiś przedziwny sposób je reguluje, ciut spłaszczając.

Feldman opisała, że u osób z zaburzeniami osobowości, które doznały wczesnodziecięcych traum, były wykorzystywane, bite albo zaniedbywane, oksytocyna działa zupełnie inaczej. Rozdyma afekt wręcz do poziomu szaleństwa, co można zobaczyć na przykład w filmie Fatalne zauroczenie z Glenn Close. Jedna noc i bohaterka tak się zhiperaktywowała, że właściwie straciła kontakt z rzeczywistością. Takie osoby nie metabolizują dobrego efektu oksytocyny, rozpadają się. Choć Feldman zbadała to zjawisko, nie wiemy jeszcze dokładnie, jaka jest jego przyczyna. Możemy więc jedynie stawiać hipotezy. Moja jest taka. U dzieci, które były za mało przytulane w bezpieczny sposób, nie wydziela się wystarczająca ilość oksytocyny i potem w dorosłym życiu mają na nią reakcję paraalergiczną.