Czulę tulę (Berenika Steinberg)

Coś w tym jest. Rozpoznaje owe odczucie przyjemności i stan, jaki potrafi dać przytulenie. Na moment czas staje w miejscu, a kołowrotek wewnętrznych myśli zatrzymuje się. Jakby w tej chwili na świecie nie istniał nikt poza mną i tą drugą osobą. Przytulanie to bardzo ewolucyjny mechanizm. Więź, która może się dzięki niemu tworzyć, jest po to, żebyśmy mogli przetrwać jako gatunek, wyjaśnia Anna Król-Kuczkowska, psycholożka, psychoterapeutka i superwizorka kierująca pracownią psychoterapii humani w Poznaniu. Współcześni neurobadacze mówią, że jest to tak zwany dotyk socjoafektywny. Afektywny, a więc zawierający jakiś komponent uczuciowy, lecz niekoniecznie miłosny, gdyż przytulać można ludzi o bardzo różnym stopniu koligacji czy bliskości z nami.

A jeśli nie dadzą rady sami, to mogą skorzystać z pomocy innych osób. Duży deficyt tej zdolności jest charakterystyczny dla każdej głębszej psychopatologii czy zaburzenia psychicznego, wyjaśnia król Kuczkowska. Blisko siebie. Przypomina mi się popularne zdanie rzucane na widok rodzica tulącego swoje dziecko. Korzystaj póki możesz, bo ani się obejrzysz, jak podrośnie i nie będzie chciało się do ciebie przyznać. Choć brzmi trochę jak truizm, to może ta rada wcale nie jest pozbawiona sensu? Jakiś czas temu koleżanka opowiadała mi o swojej nastoletniej córce, która odmówiła przytulania na powitanie, zwłaszcza przy znajomych z klasy. Śmiałyśmy się z tego, ale teraz, kiedy już wiem, ile dobrego daje przytulanie, mina mi żednie.

Wszyscy słyszeliśmy o oksytocynie, czyli tzw. hormonie szczęścia, który jest uwalniany podczas kontaktu fizycznego, seksu, karmienia piersią i przytulania właśnie. Do pierwszych wyrzutów oksytocyny dochodzi w nimowlęctwie, kiedy znajdujemy się w fizycznej bliskości z bezpiecznym opiekunem, mówi Anna Król-Kuczkowska. W 2019 roku podczas międzynarodowej konferencji na University College London izraelska naukowczyni Ruth Feldman przedstawiła wyniki swoich najnowszych badań. Odkryła, że oksytocyna ma nie tylko działanie więziotwórcze, lecz także regulujące afekt. Z jednej strony trochę intensyfikuje emocje i potęguje miłość, z drugiej zaś w jakiś przedziwny sposób je reguluje, ciut spłaszczając.