Audycja dla polskich seniorów - odc. 151

Śmiertelna choroba pani przyrodzonej i dziedziczki królestwa, jak oficjalnie określano Jadwigę, groziła politycznym trzęsieniem ziemi. W nowych okolicznościach Jagiełło nie mógł być pewien lojalności poddanych. Konająca monarchini doskonale zdawała sobie sprawę z niebezpieczeństw, dlatego w lipcu 1399 roku poleciła mężowi, by po jej śmierci zawarł ślub z jedyną panną zdolną ją zastąpić, hrabiną Anną z Celye na obszarze obecnej Słowenii. Była to wnuczka Kazimierza Wielkiego, ostatnia żyjąca, niezamężna potomkini głównej linii dynastii Piastów.

Ale prawdziwie niezrozumiałe były raczej ich oczekiwania. W historii średniowiecznej Polski nie jest znany żaden inny przypadek, gdy decyzja o wyniesieniu do władzy lub o dynastycznym małżeństwie została wprost uzależniona od nauki języka. Innymi słowy, Na ile można stwierdzić, żadnej potencjalnej królowej nie postawiono takiego warunku, co Annie Cylejskiej. Kazimierz Wielki miał dwie lub trzy, jeśli uwzględnić szemrany związek z Krystyną Rokiczaną, zagraniczne żony i nie opóźnił ślubu z żadną z nich ze względu na zdolność do komunikacji. Tylko przy jego pierwszym ślubie z przybyszką z pogańskiej Litwy

Habsburskie żony polskich wazów Anna, Konstancja i Cecylia Renata stale mówiły tylko po niemiecku i wprowadzały ten język na dwór, faktycznie usuwając stamtąd polszczyznę. Ludwika Maria Gonzaga wprawdzie usiłowała się uczyć polskiego, ale z ograniczonym skutkiem. Na co dzień zdecydowanie wolała posługiwać się francuskim. Dobrze zaznajomiona z językiem polskim była dopiero Maria Kazimiera Sobieska, Dorastająca nad Wisłą. Żony Sasów znów jednak nie znały polskiego. I znów nie robiono im z tej przyczyny jakichkolwiek problemów.