Atak w tokijskim metrze

W 2014 roku przywództwo nad Alef przyjął syn Asahary i chociaż sekta dystansuje się do swojej przeszłości, to jednak znajduje się obecnie pod ścisłą kontrolą instytucji rządowych. Dobra, chciałbym jeszcze wgłębić się w kwestię samego zamachu. Wiedzę o tym zdarzeniu czerpię przede wszystkim z książki Podziemie, której autorem jest znany i ceniony pisarz Haruki Murakami. Podziemie to jednak nie jest beletrystyka, z której słynie Murakami. Jest to seria wywiadów z osobami, które przeżyły zamach, a w drugiej części również z członkami sekty, przeważnie z byłymi członkami. Książka wydana została w 1997 roku, a więc dwa lata po zamachu i w momencie pisania był to całkiem świeży temat. To, co szczególnie rzuciło mi się w oczy, to fakt, że liczba ofiar śmiertelnych to zaledwie 13 osób. Z pewnością było to o wiele mniej niż planowało kierownictwo Aum.

Jeśli weźmiemy pod uwagę zatłoczone metro i godziny szczytu. Co poszło nie tak? Przede wszystkim wyprodukowany przez Aum sarin nie był najwyższej jakości. Jak mówiłem wcześniej, sarin jest gazem bezwonnym, a praktycznie we wszystkich relacjach osób, które udzieliły wywiadu Murakamiego, pojawia się wątek nieprzyjemnego zapachu, porównywanego czasem do rozpuszczalnika. Aum Shinrikyo, Japan. Około 20-30%, a sarin wojskowy ma około 95%.