Atak w tokijskim metrze

Pociąg jechał dalej, a sarin powoli rozlewał się po podłodze i parował, zatruwając ludzi. Ataki nastąpiły pomiędzy 7 a 8 rano, czyli w godzinach szczytu, kiedy najwięcej ludzi znajdowało się w metrze. W całej sieci o tej godzinie mogło być pomiędzy pół miliona a jednym milionem osób. W atakach zginęło 13 osób, a ponad 6 tysięcy odniosło rany, z czego około tysiąca poddano hospitalizacji. Sarin to bezbarwny i bezwonny gaz bojowy z grupy paralityczno-drgawkowych opracowany w latach 30 XX wieku przez Niemców. W jaki sposób sekta weszła w jego posiadanie? Aby to wyjaśnić, w tym miejscu należałoby przybliżyć, czym dokładnie była sekta Aum Shinrikyo. Sekta założona została w 1984 roku przez Shoko Asaharę.

Struktura sekty wyglądała tak, że był taki zewnętrzny krąg, więc wszyscy ci, którzy przychodzili na zajęcia, zaczynali zgłębiać nauki Asahary, być może nawet podejmowali jakąś pracę na rzecz sekty. Z czasem namawiani byli na zostanie tak zwanymi pustelnikami. Polegało to na zerwaniu więzi ze swoim dotychczasowym życiem, przekazaniu całego majątku na rzecz sekty, zerwaniu wszystkich kontaktów, rzuceniu pracy i zamieszkaniu w ośrodku sekty. Takich ośrodków było wiele. Aum Shinrikyo miało pieniądze właśnie z tych przekazywanych majątków, więc funkcjonowała naprawdę prężnie. Mieli swoje ośrodki, ministerstwa, które zajmowały się różnymi rzeczami, np. wydawaniem czasopism, czy tworzeniem propagandowych filmów, anime. Te filmy można znaleźć dzisiaj nawet na YouTubie, jak się wpisze Aum Shinrikyo Anime, albo Shoko Asahara Anime.

Wręcz zarzuca się policji opieszałość i niechęć w rozwiązaniu tej sprawy. W dochodzeniu popełniono błąd analityczny. Wykryto MPA, kwas metylofosfonowy, który jest metabolitem salinu, ale jest też metabolitem niektórych pestycydów fosforoorganicznych. I to właśnie pestycydom finalnie przypisano zgony i obrażenia. Dopiero zamach z 1995 roku sprawił, że doszło do masowych aresztowań. Shoko Asahara został pojmany nieco później, gdyż przez długi czas ukrywał się w sekretnym pomieszczeniu w jednym ze środków Aum w ścianie. Miał taki zbudowany, sekretny pokoik. W lipcu 2018 roku wykonano wyrok śmierci przez powieszenie na Shoko Asaharze oraz na 12 innych osobach. Ale nie jest to koniec historii sekty Aum. Wcześniej, w 2000 roku, sekta zmieniła nazwę na Alef, a nowe kierownictwo po pierwsze wzięło na siebie winę, a po drugie zaczęło wypłacać odszkodowania dla rodzin zmarłych i poszkodowanych.

W 2014 roku przywództwo nad Alef przyjął syn Asahary i chociaż sekta dystansuje się do swojej przeszłości, to jednak znajduje się obecnie pod ścisłą kontrolą instytucji rządowych. Dobra, chciałbym jeszcze wgłębić się w kwestię samego zamachu. Wiedzę o tym zdarzeniu czerpię przede wszystkim z książki Podziemie, której autorem jest znany i ceniony pisarz Haruki Murakami. Podziemie to jednak nie jest beletrystyka, z której słynie Murakami. Jest to seria wywiadów z osobami, które przeżyły zamach, a w drugiej części również z członkami sekty, przeważnie z byłymi członkami. Książka wydana została w 1997 roku, a więc dwa lata po zamachu i w momencie pisania był to całkiem świeży temat. To, co szczególnie rzuciło mi się w oczy, to fakt, że liczba ofiar śmiertelnych to zaledwie 13 osób. Z pewnością było to o wiele mniej niż planowało kierownictwo Aum.