Prawdziwe historie. Syndrom Dorosłego Dziecka Alkoholika

Oczywiście nie mówimy o skrajnościach, żeby też była jasność. Jak było mocne odżycie, jakieś gwałty i tak dalej, to są już skrajności, nie mówimy o tym. Bo jak taka osoba uzyska taki poziom neutralności, czyli nie ma emocji, nie musi czuć miłości, ale jak czuje neutralność, czyli nie ma negatywnych emocji, to już jest bardzo dobry postęp w terapii. Ale załóżmy, że nie było skrajności, jak jest to uwolnione, to ja tak miałem z moim ojcem. Przez długi czas miałem tak, że ja wiedziałem o co chodzi. Ja już wiedziałem, że ja prowokuję moim zachowaniem, moją energetyką, moim myśleniem o nim, że prowokuję jego zachowanie. I długi czas było tak, no tutaj nie pokażemy tego, ale mogę powiedzieć, jakby opowiemy widzom, że wchodziłem i patrzyłem na reakcję jego i on... No i teraz pokazuję tu właśnie, że wykrzywiał minę, że na zasadzie, o Jezu, znowu on, nie? Boże, co on tu znowu, nie? Na takim zasadzie, ale on czuł całą moją wewnętrzną taką, takie nabuzowanie, ten wulkan na niego.

I zaczął sam gadkę ze sobą. No nie wiem, a czego się najbardziej boisz? I już zaczął spać świadomością. Bo może na mnie nakrzyczeć. A dlaczego miałbym na ciebie nakrzyczeć? No nie wiem, a co może później tak? I nagle, poprzez taki wewnętrzny dialog, Ja rozbrajam siebie trochę i zadaję sobie pytanie. Adam, czy ta emocja jest adekwatna do sytuacji? No nie. To może chcesz ją uwolnić, tą emocję? I uwaga! I tu jest tak, że czasami jest okej, to uwalniam. Biorę głęboki wdech. To też taka pewna technika. I z wydechem pozwalam tej emocji odejść. Czasami odnoszę się do siły wyższej, czyli pozwalam Bogu, żeby to ode mnie zabrał. Niektórzy mówią na przykład, że Jezus się tym zajmi. To tak w naszej religii jest takie popularne. Ale świadomie puszczam komunikat do mojego umysłu, że ta emocja jest nieadekwatna. Umysł wie, umysł ma moc przepotężną i może to uwolnić.