Prawdziwe historie. Michał

No i tak umawiałem nas w Rzeszowie, no ale to było z góry skazane na porażkę, no bo wiadomo było, że nie wiadomo, kiedy ona tam będzie mogła, kiedy nie mogła, więc parę razy jużśmy nie poszli i to tylko była taka stopa. No ale potem stwierdziłem, że to ja się chyba muszę dostosować i znaleźliśmy, znaczy powiedziałem żonie, żeby tam kogoś w Warszawie znalazła albo pytała znajomych. No i znaleźliśmy w Warszawie taką super panią, fajną Ilonę i pojechaliśmy do niej. Każdy najpierw godzinkę z nas osobna. Ja oczywiście ten bohater, bo ja już prawie półtora roku chodziłem na terapię, to tam się wydawało, że ja tam No i po pierwszej wspólnej takiej, gdzie we dwoje siedzieliśmy, no to ja prawie z płaczem wyszedłem, jak się dowiedziałem jakim ja jestem Lesiek, gdzie ja jestem, co ja, że ja nic nie wiem.