Prawdziwe historie. Kuba

No jak byłem tylko sam ze sobą i z monitorem, no to nikt nie mógł mi Moja partnerka z którą obecnie jestem to zna mnie z czasów kiedy piłem, zna mnie z czasów kiedy trzeźwiałem i zna mnie z czasów kiedy no powiedzmy teraz trochę się zdystansowałem od swojego picia i teraz po 14 miesięcznej terapii gdzie tutaj zapożyczę od Kuby Żulczyka Prawdziwe historie. Kuba.

Czyli kalkulacja ile bilans zysków i strat plus ewentualnie jak to Jakub Żulczyk nazwał w informacji zwrotnej obsługa nałogu, czyli wszelkie hotele, taksówki, etc. No i mi wyszło, że za 11 lat mojego opilstwa to było 110 tysięcy złotych. Tyle właśnie straciłem na to, żeby móc regulować swoje emocje i radzić sobie z rzeczywistością, gdzie finalnie, jak stwierdzam, po dwóch latach nie do końca mi się to opłacało, no ale z drugiej strony dzięki temu teraz rozmawiamy. Wspomniałeś, że jesteś człowiekiem sukcesu. No, dużym takim sukcesem, jak sobie podsumuję ostatnie dwa lata mojego zdrowienia, to jest przede wszystkim kontrola nad sobą, poznanie siebie.

I to był właśnie mój moment przebudzenia się, taki przebłysk świadomości, kiedy to stwierdziłem, że no kurczę, jak ja się dzisiaj napiję i ja zabiję w sobie to uczucie, ten strach, jeżeli dzisiaj się napiję i okej, poczuję ulgę, to jutro jak będę mieć kaca, to ja będę mieć takie Paranoje, takie lęki, że ja po prostu wybiegnę z domu i zacznę sobie grób kopać. Tak się przestraszę. No i to był ten moment, kiedy stwierdziłem, że już nie mogę sięgnąć po alkohol. Jakoś w tym czasie, w tym wrześniu 2020 się to zbiegło z wypuszczeniem podcastu Kuby Żulczyka i Julka Strachoty Co ćpać po odwyku.

Mówię to w takim pozytywnym sensie, że jakby odkryłem w ogóle kim jestem. No i zacząłem zgłębiać też tak nałogowo ten temat. Przesłuchałem całych Żulczyków, potem całego Sekielskiego, Przeczytałem książki Osiatyńskiego, Małgosi Halbar, polecam, najgorszy człowiek na świecie. Łykałem te treści i mówię, tak, to jest to. Ja też chcę być tak fajnie jak ci ludzie, ale jeszcze wtedy nie wiedziałem, czy chcę iść na terapię. Myślałem, że samemu dam radę. No i moi znajomi mnie zaprosili na Wigilię. Gdzie ja stwierdziłem, że nie piję już tam dwa i pół, trzy miesiące.