Tomasz Bogaczyk

To były moje ogromne problemy z matematyką całe życie. Ale tą wyobraźnię przestrzenną tak myślę, że chyba mam, nie? I te cechy naprawdę mogą bardzo dużo dać takim osobom na rynku pracy. Kwestia tylko teraz, że ten rynek pracy trzeba do tego przekonać. No właśnie chciałam się ciebie zapytać, czy myślisz, że rynek pracy zaczyna dostrzegać ten zasób? Bo bardzo dużo się mówi o tym, że taka dywersyfikacja zespołów to jest wartość, tak? Mówi się o tej różnicy płci, żeby była dywersyfikacja. Mówi się o wieku, ale czy mówi się o neuroróżnorodności? Nie wiem, jak to u nas jest. Myślę, że na Zachodzie, kiedy w ogóle ta cała świadomość neurotypowości była dużo, dużo wcześniej niż u nas, to chyba będzie posunęło się bardziej do przodu.

U nas jest trochę z tym problem, bo jednak Nie pamiętam teraz danych statystycznych, ale osoby neurotypowe bardzo duże i przeważające w większości są osobami bezrobotnymi. I teraz próbować pracodawcom wytłumaczyć, że zatrudnienie takiej osoby da konkretne, mierzalne efekty w funkcjonowaniu konkretnej firmy, to jest dużym problemem. Bo jednak musimy wyjść ze schematu pracy ośmogodzinnej od poniedziałku do piątku. Musimy tym osobom zapewnić konkretną przestrzeń, która będzie dla nich przyjazna w firmie. A to już są często duże wydatki, a wiemy jak jest. Każdy pracodawca jest zainteresowany tym, żeby te wydatki były jak najmniejsze. Stąd też na przykład niedługo w współpracy z Fundacją Tafla będziemy prowadzić szkolenie dla doradców zawodowych w Urzędzie Pracy z obsługi czy z pomocy osobom neurotypowym, bezrobotnym.

Tak, dokładnie. Ja uważam, że im szybciej, tym lepiej, Dziecko będzie bardziej zaopiekowane. Dzieci neurotypowe w szkołach, które nie są przystosowane do pracy z dziećmi neurotypowymi, no to często są dzieci, które są gdzieś tam z boku. Są zepchnięte, są na marginesie. No i wystarczy sobie wyobrazić, jak się kształtuje psychika takiej młodej osoby. No właśnie. Co jest z twojego punktu widzenia jeszcze najważniejsze w takich działaniach podejmowanych na rzecz właśnie świadomości i edukacji? Bardziej się może nie tylko otworzyć na to, ale myślę, że większość osób neurotypowych z tych wszystkich, z którymi rozmawiałem i prowadzę ankiety internetowe, wszyscy tak naprawdę oczekują tolerancji, zrozumienia, nie chcą być specjalnie traktowani.

I chyba o to chodzi, żeby dać im przestrzeń na żadnych specjalnych traktowań, tylko dać im przestrzeń i pozwolić im działać i żyć tak, jak one chcą. Myślę właśnie, że to jest też, może wybrzmiewa też taki mały apel do naszych słuchaczy, słuchaczek i osób słuchających, żeby się tego nie bać, że to jest tylko i wyłącznie jakaś taka instrukcja obsługi, która nawet pomoże się wzmocnić, prawda? A nie zamykać w tych... Dokładnie, dokładnie. Jak wyglądałby świat, gdybyśmy wszyscy byli identyczni, to co sami, nie? A neurotypowość jest czymś... Mówi się, że osoby neurotypowe są takimi... Kanarkami w kopalni. Jest trochę w tym prawdy, bo jesteśmy dużo bardziej wyczuleni na te zmiany, które są koło nas w środowisku. Jeżeli w firmie jest atmosfera ciężka, sensorycznie ciężka, bardzo źle się pracuje, to taka osoba będzie takim pierwszym sygnałem, żeby jednak troszeczkę coś pozmieniać w pracy, żeby wszystkim było lżej.

I też właśnie pod tym kątem nad tym pomyśleć. A jeśli chodzi o działania twojej fundacji, czym się zajmujecie teraz? Jakie projekty macie na tapecie? Zaraz ruszamy z projektem Neurokariera. To będzie taki cykl warsztatów dla dorosłych osób neurotypowych. Będą to warsztaty z psychologiem i z doradcą zawodowym. I na razie to jest pierwsze działanie. Ja bym chciał bardzo mocno to później rozwinąć, jeszcze bardziej zrobić z tego rozbudowane Ale to będzie taki początek tego wszystkiego, nad którym ja myślę, planowałem i chcę od tej strony iść. Żeby zacząć po prostu budować taką tożsamość tych osób neurotypowych, że rynek pracy nie jest dla nich całkowicie zamknięty.