Jakub Juszkiewicz-Wrotek

Więc myślę, że dla edukatorów i edukatorek jest to duże wyzwanie, więc dużo osób jest takich, które na przykład jest po studiach pedagogicznych czy jakkolwiek związanych z edukacją, I szuka czegoś, żeby jednak sobie to CV rozszerzyć o praktykę. Dużo osób jest po prostu szukających czegokolwiek, nie wiedzących jeszcze co chce robić, czy po liceum, czy po studiach, czy nawet już w przerwie w pracy, bo po prostu potrzebuje przerwy i wyjeżdża na coś takiego. I też z mojego doświadczenia, już obserwując ileś grup wolontariuszy, które u nas były, Często jest to coś dla nich zmieniającego ich w ogóle perspektywę patrzenia na świat, na to co chcą robić, jak chcą robić. Dużo osób akurat też zostało w Poznaniu po naszym projekcie i też jest związane z nami jako wolne elektrony już teraz często nam pomagają.

To bardzo ciekawe. Tak, więc też z mojej perspektywy i doświadczenia edukatora bardzo rzadko widać owoce swojej pracy. Pracując z ludźmi albo z dziećmi, to często jakby pracuje się, wiedząc, że może za ileś lat będzie jakiś efekt, ale nie wiesz tego, nie masz tego tu i teraz. A w tym projekcie faktycznie widząc, kiedy osoby mówią, okej, to wiem, co chcę robić i potem widzę, jak zaczynają to robić w swoich krajach albo w jakiejś formie współpracują później z nami, jest to też bardzo gratyfikujące i takie pokazujące, okej, no ten projekt ma sens. To musi być praca taka z dużą dozą satysfakcji. Jak w ogóle ty jako koordynator odczuwasz to? Co ci daje ta praca? Ja się czuję jak mama gąska z małymi gąskami, które na początku chodzą chaotycznie, a później jakby coraz bardziej.