Jakub Juszkiewicz-Wrotek

Poza Schematem. Dzień dobry, z tej strony Aleksandra Chromada w audycji Poza Schematem. Dziś moim gościem jest Jakub Juszkiewicz-Wrotek, koordynator wolontariatu w Centrum Inicjatyw Międzykulturowych Horyzonty. Porozmawiamy o tym, czym jest edukacja międzykulturowa, jak budować otwarte społeczności i dlaczego wolontariat może zmienić nie tylko świat wokół nas, ale także nas samych. Cześć Jakubie, cześć Kuba. Cześć. Czym jest CIM Horyzonty? Najpierw to jest też istotne, ponieważ wcześniej było to Centrum Inicjatyw Młodzieżowych, teraz zmieniliśmy się na Centrum Inicjatyw Międzykulturowych, ponieważ w związku z postępującą metryką, a Horyzonto obchodziły dwudzieste urodziny w tym roku, postanowiliśmy zmienić Inicjatywy Młodzieżowe na Międzykulturowe, natomiast profil

A u nas była siedem miesięcy, więc ona sobie tak rozplanowała rok, że po prostu jechała z jednego miejsca tu, z jednego miejsca tu i u nas się zatrzymała wyjątkowo na dłużej, na siedem miesięcy. Bardzo intensywnie. No i co wydaje się ważne w tym wszystkim, bo mówimy o wolontariacie, ale jednak ci wolontariusze, podejrzewam, że i polscy za granicą i zagraniczni tutaj, dostają jakieś takie kieszonkowe. Tak, ponieważ jest to projekt Erasmus. To też jest Erasmus Plus. Erasmus ten, który wszyscy znamy i kojarzymy studencki, to jest jedno. Natomiast to jest Erasmus Plus i w ramach Erasmusa Plusa w ogóle jest miliard projektów różnych i wolontariat jest jednym z nich. Po trzydziestym roku życia też są jakieś? Są. Powinnam sprawdzić za tym. Polecam. Ja na przykład byłem miesiąc temu na tygodniowym projekcie w Hiszpanii, gdzie robiliśmy z młodymi ludźmi muzykę przez tydzień nad morzem.

Niesamowite, proszę Państwa. Czy Państwo to słyszą? Tak, tak. No i też teraz to może dziwnie zabrzmi, pracujemy nad tym. Kiedyś był wolontariat senioralny. Jest to też żywe dla mnie i interesujące, żeby jednak ludzie po 30 roku życia, czyli nie ci, którzy są dopiero nowi w ogarnianiu rzeczywistości, tylko ci, którzy już mają jakieś doświadczenie i chcieliby się nim dzielić, żeby też mogli wyjeżdżać na dłuższe projekty niż na przykład dwutygodniowe. Kiedyś był taki projekt, Unia Europejska z niego zrezygnowała, ale lobbujemy, żeby ten projekt wrócił, bo myślę, że to też jest bardzo ciekawe. Czyli dostaje się kieszonkowe i podejrzewam, że Wikt i opierunek jakby bardziej Wikt sam pewnie. Pewnie nocleg jest jakiś zorganizowany? Więc tak, u nas jest tak, że nasi wolontariusze mają wynajęte pokoje w Jurandzie, w Akademiku Jurand, mają kartę Peka oraz dostają około 300 euro miesięcznie, 10 euro za dzień projektu uczestnik dostaje.

I to już niezależnie od tego, czy jest w Polsce, czy jest w Niemczech, czy we Francji, czy w Hiszpanii, czy gdzie. Ponieważ wymogi projektu mówią, że 6 euro to jest pocket money, czyli kieszonkowe, a 4 euro to są food allowance, czyli pieniądze na jedzenie, co też jest istotne, dostają zwroty kosztów podróży. Poza Schematem. No i co ci wasi wolontariusze robią tutaj na miejscu, kiedy są już w Poznaniu? Jak im w ogóle znajdujecie te zajęcia? Teraz po 20 latach już jest łatwiej, ponieważ różne placówki już nas znają i już się same do nas odzywają. Natomiast celem naszego projektu jest edukacja. Jest właśnie ta edukacja i integracja międzykulturowa, więc nasi wolontariusze chodzą do szkół, przedszkoli, liceów, szkół podstawowych.

To bardzo ciekawe. Tak, więc też z mojej perspektywy i doświadczenia edukatora bardzo rzadko widać owoce swojej pracy. Pracując z ludźmi albo z dziećmi, to często jakby pracuje się, wiedząc, że może za ileś lat będzie jakiś efekt, ale nie wiesz tego, nie masz tego tu i teraz. A w tym projekcie faktycznie widząc, kiedy osoby mówią, okej, to wiem, co chcę robić i potem widzę, jak zaczynają to robić w swoich krajach albo w jakiejś formie współpracują później z nami, jest to też bardzo gratyfikujące i takie pokazujące, okej, no ten projekt ma sens. To musi być praca taka z dużą dozą satysfakcji. Jak w ogóle ty jako koordynator odczuwasz to? Co ci daje ta praca? Ja się czuję jak mama gąska z małymi gąskami, które na początku chodzą chaotycznie, a później jakby coraz bardziej.

Myślę, że na przykład coś, co może być taką ukrytą wartością jest to, że oni pracują z nami, czyli ludźmi już po zaawansowanej trzydziestce, czterdziestce i tak dalej, czyli dla ludzi, którzy mają dwadzieścia lat na przykład. No, ludzie w wieku ich rodziców często mają inną perspektywę na temat osób dorosłych czy dojrzałych niż takie osoby jak my na przykład są, więc ta praca też uczy ich tego, że są na równym poziomie ze wszystkimi i takiego Myślę, że o bycia po prostu w świecie, że ja jak miałem 20 lat, pamiętam, że do ludzi, którzy byli starsi ode mnie, mówiłem, proszę Pana, proszę Pani i ten dystans sam tworzyłem, nie widząc tego, że ci ludzie są tacy jak ja i że mogę z nimi coś więcej osiągnąć. A teraz ja tak pracuję z młodymi ludźmi, że jesteśmy równi, razem coś robimy.