#53. Warszawa da się lubić

To poszukaj w internecie takiego obrazku, to jest zabawne. Kurde, nie słyszałam. A też obyłeś na tym tarasie widokowym? Nie, nie, nie. To dla mnie jest tak, że jak wychodzę z Worcła, Warszawa Centralna, to od razu ten budynek się pokazuje i ja tak o, zajebiście fajnie, nie? O, stolica! Ten budynek później jest on jakiś Wierzowce, także wiesz, czuję, że jestem w stolicy. Tak, tak, tak. I to też miałam takie ciekawe myśli, ponieważ chyba wracaliśmy z Portugalii czy skądś przez Warszawę i to był środek tygodnia, nie wiem, wtorek czy może czwartek I byliśmy gdzieś o pierwszej i całe miasto śpi, tak? Nikogo nie ma, ulica Nowy Świat, taka centralna, nikogo nie ma, żadnego klubu otwartego nie ma, kawiarnie zamknięte i tak żartowaliśmy sobie, że Warszawa never sleeps, tak?

Jechaliśmy z dworca centralnego do tam kuzynki i kuzyna. To było tak, że my jedziemy i ja tak patrzyłam tam. W pewnym momencie mówię, kurde, ale teraz mi to przypomina Mińsk. Warszawa jest taka... Różna, tak? Różna, tak. Że są takie stare budynki, nowe, bardziej nowoczesne. To nie jest jakaś Moskwa, że tam jest city, never sleeps, takie po prostu... Takie ludzkie miasto dla ludzi. Co chcesz, to znajdziesz. W ten sposób powiedziała. I właśnie te drapacze chmur, takie też fajne słówko, niebaskryb po polsku. I to jest taka kalka też. Chyba z angielskiego to jest, ponieważ i w niemieckim podobnie jest.