#53. Warszawa da się lubić

Nie, nie żartuję, że kochamy Was wszystkich, ale żartuję, że to po prostu jest taka sytuacja, że dzisiaj jest czwartek, wszyscy są w pracy i będę obchodzić i świętować w weekend, oczywiście w sobotę, może w piątek też jutro. Ale to dzisiaj mam dzień wolny i pomyślałam, no czemu nie, będę z Daszą też teraz rozmawiać i to też fajna niby imprezka z Wami, ze wszystkimi. Oczywiście. To super, super urodzinki. Tak, no ale to naprawdę myślę, że takie moje najdziwniejsze urodziny, ponieważ od 6.30 już byłam rano na nogach, ponieważ z córką poszłyśmy do przychodni, żeby zrobić taką komisję zdrowotną do przedszkola.

No w sumie tak. Tak, wtedy jak ja jechałam, może było maksymalnie godziny 40, że już jesteś w Warszawie i to było naprawdę jakby ok. Okolice. Prawie. No, że blisko, nie? Pamiętam, jeden raz musiałam jechać do Warszawy i to był mój pierwszy raz w Warszawie. I wtedy, pamiętam, byłam w ciągu jednego dnia. Okej, okej, Warszawa i Warszawa. Miałam takie wrażenie, że okej. Mi się wydaje, że dlatego, że dużo osób, właśnie jak mówisz, że ktoś lubi, Kocha, a ktoś nienawidzi. I pamiętam, że nawet jak przyjechałam już do Gdańska, to mój kolega, jest bardzo dobry kolega, on jest z Warszawy. On przeprowadził się na studia do Gdańska. Coś tam on tam zrobił na pierwszym roku studia. Złapała go policja i tak przesłuchiwała, przesłuchiwała cię tak jakby, tak napraszała cię.