Sztuka kompromisu | Nasłuch

Nikt inny się nie wyłamał, co też wciąga PiS w tę wojnę, w której przegrali w 2020 roku i nie sądzę, żeby mogli wygrać w 26. Trochę dopowiadając do tych wątków aborcyjnych, wróćmy na chwilę do tej debaty wokół tego wotum zaufania dla Andrzeja Domańskiego. Wydaje mi się, że jednak wystawienie Zbigniewa Kuźmiłka, jakkolwiek zasłużonego parlamentarzysty PiSu, ale jednak nie jakiegoś takiego płomiennego oratora, Z drugiej strony moment, w którym zabrakło Łukasza Mejzy, bo nie wiem czy się zgubił, ale był wpisany na listę i nie dotarł na mównicę. No i z trzeciej strony to przemówienie Janusza Kowalskiego, które raczej było z kategorii przemówień kabaretowych niż sejmowych. I ten moment, w którym Janusz Kowalski mówi o tym, że na prawicy panuje

Jedność. Wydaje mi się, że to już nawet nie chodzi o to, że cała sala się z tego śmieje. Mam wrażenie, że nawet Janusz Kowalski się z tego śmieje. To znaczy, że on to mówi raczej na zasadach żartu, niż jakiejś poważnej próby opowiedzenia rzeczywistości i stanu faktycznego po prawej stronie Sejmu. Więc to było to, co mnie uderzyło, jak patrzyłem na ten wczorajszy wieczór. Takie poczucie jednak jedności trudnej, wykutej, wymęczonej i wokół trudnych spraw Po jednej stronie tej sali sejmowej, a z drugiej strony jednak taka degrengolada i bałagan. Po tej drugiej stronie, która zaskutkuje kłopotami i problemami dla Karola Nawrockiego, czyli dla tej ostoi opozycji, dla tego prawicowego polityka, który ma ich wszystkich pozbierać i zorganizować.