Demony Konfederacji | Nasłuch

Przybywajcie. Jest środa, 16 września. Dziś przyjrzymy się Konfederacji. Konfederacja utrzymuje bardzo przyzwoitą pozycję sondażową. W naszej średniej sondażowej to 15% wskazań. Natomiast jak się troszkę konfederatów poskrobię, to sytuacja zdaje się być bardziej skomplikowana. Blamasz Bartosza Bocheńczaka w Krakowie, bliskie i niejasne związki przemysławów Krala i Wiplera, czy kolejne konflikty Słomira-Mencena, na przykład załów za Jęczkowską-Hernik, to zwiastun kolejnych kłopotów. Jak to jest z twoim zdaniem?

Tylko ja bym rozdzielił te dwa zestawy kłopotów na jednak takie ludzkie, z którymi przykładowo Sławomir Benson, czyli lider każdej partii, no nie w stanie nic zrobić zawczasu. Znaczy, jeżeli jakiemuś posłowi przychodzi do głowy, żeby wynieść, nie płacąc patelnię z jakiegoś sklepu meblerskiego, No to trochę ciężko temu przeciwdziałać. No można rzeczywiście inaczej dobrać sobie kadry, ale jak już się ma tego Konrada Berkowicza, no to przecież... Należy się z tym liczyć, po prostu. Należy się z tym liczyć, to nie jest tak, że Benson będzie z nim jeździł na zakupy i sprawdzał, czy aby na pewno wszystko kładzie na taśmie i potem płaci za wszystkie zakupy, których dokonuje. Tak samo trochę Ryszard Wilk. No, alkoholizm jest chorobą. Zdaje się, że Wilk się do tego przyznał, że stara się leczyć i bardzo mu kibicujemy, żeby pokonał swoje demony. Natomiast nieumiejętność zebrania podpisów albo nieumiejętność złożenia prawidłowo sprawozdania finansowego, to są błędy zarządcze.

O tym, że ta Konfederacja to jednak nie jest jedna partia, że są dwie partie połączone, że tam są napięcia między tymi środowiskami, one są mniej czy bardziej wyostrzone i mniej czy bardziej widoczne, ale koniec końców zawsze jest tak, że im bliżej wyborów, tym mniej jest to odczuwalne, bo wtedy jest ta potrzeba takiej mobilizacji i jest walka o jak najlepszy wynik. Potem i dalej od tych wyborów, to tym bardziej te napięcia się ujawniają. Natomiast niezależnie od tego, to nie jest pytanie o to, czy ta konfederacja się rozpadnie na dwa, bo nic nie wskazuje na to, jak by miała się rozpaść. Natomiast widać, że trochę jest tak, że to utrudnia robienie polityki, że to rozbija przekaz, że to powoduje, że w ramach jednego środowiska Różne osoby nawzajem się krytykują, albo na siebie nie pracują, albo wręcz niekiedy podstawiają sobie nogę i że to jest jednak dosyć duży problem, który my trochę pomijamy, myśląc o tym, że to jest konfederacja na czele którejś z tych bossach i męcen.

No dobrze, ale Michał, bo jakby, żeby się zmierzyć z tym pytaniem, to ja bym poprosił ciebie o analizę przypadku o Ewe Zajączkowską-Hernig, tak? To znaczy, czy konflikt pomiędzy Mencenem a Zajączkowską-Hernig przybliża Mencena do władzy, konsoliduje jego władzę w partii i powoduje, że on ma większą sprawczość i podmiotowość i taką manewrowalność? Czy to jest jednak kłopot i ta Zajączkowska-Hernig będzie docelowo problemem dla Menceny? Znaczy wiecie, jak ja rozmawiam z ludźmi w Nowej Nadziei, no to wszystko wskazuje na to, że wyrzucenie Zajączkowskiej-Hernik z partii Mencena, no zostało fatalnie odebrane w partii. Znaczy to była polityczka przede wszystkim Dosyć lubiana w strukturach, aktywna, zbierająca dookoła siebie naprawdę masę działaczy tej partii, jednocześnie z jakimiś ogromnymi zasięgami w mediach społecznościowych i potencjałem na naprawdę duży rozwój tej swojej kariery politycznej.

Który też ten rozwój pociągałby partie, pociągałby działaczy lokalnych i tak dalej i tak dalej. I wyrzucenie tak istotnej polityczki, tak popularnej działaczki no spotkało się naprawdę z niezrozumieniem. No i też słychać, że co po niektórzy działacze no coraz bardziej przychylnie patrzą w kierunku na przykład zmiany frontu i dołączenia do Nowego stowarzyszenia Ewy Zajączkowskiej, które ona tworzy, bo wygląda wszystko na to, że dziś jest to stowarzyszenie, ale po wyborach może być to partia i znów trzecia noga Konfederacji. Ja bym jeszcze na moment powrócił do tego pytania o to, czy te działania Mencena W dłuższej perspektywie pomogą mu stać się rozgrywającym politykiem.

No czy dziś w ogóle jeszcze na drugą nóżkę empatyczne zarządzanie partią odgrywa rolę w tej naszej polityce? No, ty zacząłeś od case'u Ewy Zajączkowskiej-Hernig. Ja mogę wrócić z innym przypadkiem, czyli na przykład czy Donald Tusk usuwający Jana Rokitę stracił na tym czy zyskał? Przecież Jan Rokita był w swoim czasie jednym z najpopularniejszych polityków ówczesnej Platformy Obywatelskiej. Donald Tusk zakończył jego karierę polityczną i Platforma jakoś sobie z tym poradziła. Takich przypadków w PiS było też mnóstwo. Gdyby sięgnąć po przykład kobiecy z Platformy Obywatelskiej, no to była przecież Zyta Gilowska, która była też na pewnym etapie bardzo popularną polityczką PO i też wylądowała na koniec jako Członkini rządu PiS-owskiego, bo z Platformy została usunięta.

Myślę, że wszystkie te przypadki studiował Mencen. Wyciągnął z nich taki wniosek, że liderowi nie szkodzi pozbywanie się konkurentów. Tutaj jeszcze sytuacja oczywiście komplikuje fakt, że to się odbywa wciąż w ramach większego środowiska politycznego. I Ewa Zajączkowska-Hernik nie odchodzi z Konfederacji jako całości. Ma dobre relacje z narodowcami i na listach pewnie się znajdzie, więc tutaj waga tego ubytku będzie ograniczona. No więc myślę sobie o tych czterech problemach, o których rozmawialiśmy i w sumie wniosek, do którego dochodzę to, że te problemy istnieją, natomiast nie jestem pewien na ile one rzeczywiście koniec końców osłabiają Konfederację i to nas prowadzi do znowu początku naszej rozmowy, czyli do tych 15%, wokół których oni się kręcą i ani specjalnie tracą, ani specjalnie zyskują.

Wydaje mi się, że z tych czterech problemów, czyli braku powagi, aferalności, dwoistości, konfliktowości, to chyba ten brak powagi jest największym problemem, no bo to się przekłada na takie poczucie, że to nie są poważni ludzie, a poważnym ludziom nie chcemy oddać we władanie kraju i to jest myślę, że coś, co też się niesie po internecie i dociera do wyborców Konfederacji i to jest największy problem. A dwa, to jest ta dwoistość, natomiast ona się nie przekłada bezpośrednio na notowanie, czy nawet na wynik wyborczy, ale na pogarszające się relacje w ramach Konfederacji i to jest coś, co utrudnia po prostu funkcjonowanie w jednym organizmie politycznym. Więc w związku z tym myślę sobie, że to nie są demony, które trzeba przezwyciężyć, tak? Znaczy, że to są po prostu elementy funkcjonowania tych dwóch partii, tej konfederacji, partii, z którymi oni się muszą mierzyć, na bieżąco muszą jakoś sobie z nimi radzić, natomiast to nie jest coś, co można wykluczyć, tak?

Wydaje mi się, że pokłosiem emerytury Jarosława Kaczyńskiego będzie również rozpad Konfederacji, ponieważ wtedy wszyscy uznają, że nastał ich czas i to, że Ewa Zajączkowska-Hernik tworzy stowarzyszenie i to, że Mencen i Bosak są w mniej lub bardziej skrywanym konflikcie, to jest zapowiedź tego, co się będzie działo na prawicy, jeśli zabraknie już Jarosława Kaczyńskiego, Dawał PiSowi tę pozycję dominującą i właśnie na naszych oczach przestaje dawać. Dzięki Wojtek za tą ciekawą myśl, a Michał wracając do mojego pytania. Jak na to patrzę, to mam tak, że niby nie ma dużego overlapu pomiędzy PiSem a Konfederacją, to są inne elektoraty, ale jednak Przemysław Czarnek stara się walczyć o wyborców Konfederacji.