„"Migracje grupy Webera" – felieton Michała Rachonia

Pole minowe. Felieton Michała Rachonia. Jeszcze w zeszłym tygodniu wydawało się, że Donald Tusk, publikując swój TikTokowy filmik, w którym jawi się jako fundamentalista antyimigrancki, dokonuje jakiegoś radykalnego zwrotu w swojej polityce. Kiedy jednak minęło parę dni, okazało się, że to, co anonsowane było jako zwrot, w istocie nie było nawet drobną korektą kursu. Kiedy pod koniec tygodnia senacka większość Zgłosiła postulat o to, aby przegłosować w Senacie uchwałę wzywającą państwo polskie do szybkiego przyjęcia europejskiego programu obowiązkowej solidarności w sprawach imigranckich.

Wszystko stało się jasne. Grupa Europejskiej Partii Ludowej oraz Europejskich Socjalistów, to konglomerat, który rządzi w tej chwili w instytucjach unijnych, przyjęła ostatnimi czasy politykę, o której mówi się od bardzo dawna. Polityka Paktu Imigracyjnego. Paktu, który był przedmiotem debat i dyskusji od bardzo dawna, a od roku 2015, kiedy zablokowana została poprzednia wersja tego paktu za sprawą polskiego veto, Europa miała poważny problem. Poważny problem, będący konsekwencją jeszcze poważniejszego problemu. Kiedy w 2014 roku Willkommenspolitik Oczywiście myślenie nie szło tak daleko, żeby może zrewidować politykę, która przynosi straty, kłopoty, a często również nieszczęścia, takie jak zamachy.

Terrorystyczne, czy to co widzimy w tej chwili we Francji? Nie, nie. Myślenie szło w zupełnie innym kierunku. Skoro polityka migracyjna związana jest z europejskim pomysłem na uzyskiwanie tanich rąk do pracy nawet za cenę tego, że powstają wokół miast w Europie, Miejsca, do których policja specjalnie nie chce się zapuszczać. Jeśli nie ma takiej konieczności, to wchodzimy w to. Do wyboru mając politykę, w ramach której namawiać będziemy Europejczyków do tego, aby mieli więcej dzieci, aby żyli zgodnie z zasadami, z którymi ludzie żyli od tysiąca lat, albo decydować się na uzyskiwanie tanich pracowników z innych miejsc w świecie. Europa ciągle woli to ostatnie.

No, w końcu zgodnie z tą ideologią to macierzyństwo jest kłopotem, ojcostwo jest problemem, no a aborcja prawem człowieka. Wszystkie tęczowe flagi i wszystkie dodatki do tej ideologii w sumie prowadzą do jednego z najpoważniejszych i fundamentalnych problemów jakie w ogóle ma Europa. To problem demografii. To problem demografii, w ramach którego kontynent europejski coraz bardziej staje się miejscem starych, bogatych ludzi, którego największym gospodarczym atutem jest dostęp do rynku, na którym można tym ludziom sprzedawać produkty. Ponieważ Europa ma tego rodzaju problem i próbuje przedłużyć tak długo jak się da własne bogactwo, a jednocześnie nie ma rąk do pracy i ma poważne kłopoty,

Związane między innymi z systemami emerytalnymi, polityka emigracyjna czy imigracyjna realizowana jest od lat przy zamkniętych oczach i zamkniętych uszach. Nie chcą widzieć problemów, które się z tym wiążą ci, którzy za taką politykę odpowiadają. Nie chcą słyszeć o konsekwencjach ci, którzy decydują się na Wpuszczanie przez granice albo przez morza do Europy setek tysięcy ludzi, których dokumentów nikt nie sprawdza. Kiedy pojawiają się z tym związane problemy, oczywiście pojawiają się rozwiązania. A te rozwiązania są takie jak w wypadku Unii Europejskiej. Pomysł w 2015 roku oznaczał obowiązkową relokację.

Ale w międzyczasie Unia Europejska rozwinęła metodę przymuszania. Do podejmowanych decyzji tych państw, które decyzji przyjmować nie chcą. To właśnie stało się kilka tygodni temu, gdzie zamiast premierów i prezydentów w czasie szczytu Rady Europejskiej, ministrowie spraw wewnętrznych w głosowaniu przy sprzeciwie Polski i Węgier przyjęli, że Unia ma wprowadzić nowy mechanizm Obowiązkowej relokacji. Różni się od poprzedniego kwotami i nazwą. Te państwa, które nie zechcą obowiązkowo przyjąć nielegalnych imigrantów, których do siebie nie zapraszały, będą musiały zapłacić kwotę wielokrotnie wyższą niż w roku 2015.

22 tysiące euro za jedną taką Oczywiście Unia Europejska twierdzi, że nie jest to przymusowa relokacja, bo z relokacji można się wykupić, zapłacić haracz w wysokości 90 tysięcy złotych, przynajmniej po obecnym kursie euro. A więc nie ma mowy o obowiązku relokacji, bo jest obowiązek płatności. Kiedy w Polsce podniosła się z tego powodu wrzawa pani Ylva Johansson, Czyli komisarz spraw wewnętrznych Unii Europejskiej udzieliła w polskich mediach wywiadu, w którym stwierdziła, że przecież jeśli Polska poprosi, to nie będzie musiała tych pieniędzy wypłacać, bo jest przecież w Polsce w tej chwili wielu uchodźców z Ukrainy. Problem. Polega na tym, że jeśli przyjmiemy zasadę i zgodzimy się jako państwo na zasadę, która przyjęta została wbrew traktatom, właśnie nie na posiedzeniu premierów i prezydentów Unii Europejskiej, a na posiedzeniu ministrów, to nie tylko program będzie obowiązywał i za parę lat dowiemy się, że kwoty imigracyjne i obowiązki migracyjne są na nas nakładane w dużo

W większych wartościach, zarówno jeśli chodzi o pieniądze, jak i liczbę osób, które musimy przyjąć, ale również dowiemy się, że ten sposób podejmowania decyzji w Unii Europejskiej zaczyna obowiązywać we wszystkich innych kwestiach. I nasi prezydenci czy nasi premierzy w państwach europejskich nie będą mieli do powiedzenia zbyt wiele, jeśli w innych państwach znajdzie się odpowiednio dużo osób, żeby nas przegłosować. Jednocześnie Donald Tusk, przewodniczący Platformy Obywatelskiej, w swoich TikTokowych filmikach mówi o tym, że Polska powinna odzyskać kontrolę nad swoimi granicami. Trudno się z tym nie zgodzić. Problem polega na tym, że decyzje, w wyniku których Polska może w istocie stracić tę kontrolę, podejmuje partia, której przewodniczącym jeszcze całkiem niedawno był właśnie Donald Tusk, a przewodniczącym teraz jest szef jego grupy.

Manfred Weber, przywódca grupy Weberi.