Odcinek 63: Dlaczego odprawiam MSZE TRYDENCKIE - o. Rafał Huzarski SJ

I nagle się okazuje, że mój brat, biolog, ornitolog, wie na temat teologii np. XIX wieku czy przedsoborowej znacznie więcej niż ja po studiach teologicznych. Ja mam po prostu od mniej więcej Soboru Trydenckiego, który gdzieś tam w specyficzny sposób sobie wyobrażam, do Soboru Watykańskiego II jakąś potężną dziurę. Ja nie wiem tak naprawdę co się działo i to co ja mówię, że było, to on jest mi w stanie pokazać, wyciągając jakieś encykliki, że właśnie nie jest tak jak ja myślałem. Ja myślałem, że wielka wiosna i ożywienie Kościoła to zaczęło się po Soborze Watykańskim II.

Nie, ona była odprawiana codziennie. My nie mówimy o jakiejś tam archeologii, jak to było za czasów katakumb, tylko mówimy jak było przed Soborem. Nie, msza była codzienna. Okej, to złą wiedzę mam, bo jakby wracając do Ignacego, kiedy zachęcał do częstej komunii świętej, to częsta to była raz w tygodniu. Bardzo możliwe. To są jeszcze czasy Soboru Trydenckiego. Przed Soborem Trydenckim. Przed soborem trydenckim, ale w czasie jeszcze życia Ignacego, więc to są czasy ustalania się też pewnych tradycji.

No okej, ale to tradycjonalizm, ksiądz tradycjonalistyczny kojarzy się na pewno z tym sposobem odprawiania mszy świętej, ale to przede wszystkim jest Ogromna krytyka błędy Soboru Watykańskiego II, błąd antropologiczny. To się pojawia często w narracji. Ja widziałem to w komentarzach różnych, że jest wypowiedź kogoś, kto ma jakiś teologiczny temat i od razu błędy Soboru Watykańskiego. Ja nie wiem o co chodzi. Mi się wydaje, że to jest kilka rzeczy. Ja same teksty Soboru Watykańskiego II czytam.

One mówią różne ważne rzeczy. Nie będę mówił czegoś takiego, że coś mi się nie podoba, ale chciałbym, żeby te teksty pod pewnymi względami były bardziej konkretne, zaznaczające możliwość nadinterpretacji. Można pewne rzeczy tak napisać, że nie da się tego łatwo nadinterpretować. Wydaje mi się, że teksty Soboru Watykańskiego II jest dosyć łatwo nadinterpretować. Jeżeli chodzi o dookreślenie pewnych rzeczy,

Cały problem moim zdaniem z Soborem Watykańskim II jest właśnie w tym, że interpretacja Soboru Watykańskiego II, nie wchodzę do określenia czy to jest zgodne czy niezgodne z duchem, nie z duchem, nie z literą, tylko ona zdecydowanie poszła w stronę Niejasności i takiego, że chrześcijaństwo to jest wolność i wszystko wolno. To w tą stronę bardzo powoli, ale systematycznie szło. Liturgia jest liturgia, ale i moralność za tym idzie.

W dzisiejszych czasach, czyli mamy rok 2024, ja myślę, że tak jak mógłbyś się w latach 80., załóżmy, bardzo mocno z tym nie zgodzić i powiedzieć, że a przecież Jan Paweł II coś tam, coś tam, coś tam, to w tym roku 2024 już nie ma możliwości, żeby powiedzieć, że to nie idzie właśnie w taki sposób, że Nie wiemy, w którym momencie to się może zakończyć. I tutaj ja się po części z tymi krytykami, ale nie tyle Soboru Watykańskiego II, co zmian w Kościele, które zaszły po Soborze Watykańskim II i gdzie często powoływano się na jakieś teksty Soboru Watykańskiego II, to z tym się zgodzę.

Natomiast nie zgodzę się na pewno Z taką postawą marudzenia, narzekania i okazywania pogardy innym, bo my jesteśmy zgodni z wielowiekową tradycją, a wy w ogóle odpadliście i jakieś kundle jesteście. Ale to uważasz, że np. to co zrobił Sobór, To było czymś błędem, co zregresowało Kościół, bo ja widziałem takie argumenty, że na przykład wykres ilości osób wstępujących do seminariów przed soborem, on się utrzymywał na jakimś poziomie, nagle jest Sobór i spadek totalny. Więc wiele osób z tego wyciąga takie wnioski, czy używając tych argumentów do tego, żeby powiedzieć, że cały Sobór to była wielka pomyłka i musimy kontynuować myślenie przed Soborem.

I dlatego ja nigdy w życiu nie będę się, znaczy nie wiem czy nigdy w życiu, ale na dzisiaj na pewno nie będę próbował oceniać ani na plus, ani na minus całego Soboru, prawda? Nie, po prostu są rzeczy, które w Soborze Watykańskim Drogim uznaję za konieczne, za bardzo wartościowe. Zresztą i przed Soborem wiadomo było, że oczekuje się pewnych reform w liturgii. Oczekiwało się czegoś, że rzeczywiście ludzie będą w sposób bardziej świadomy uczestniczyć w tym.

To, co na pewno zostało zrobione na plus, to jest na przykład poszerzenie czytań. Przed Soborem był tylko jeden cykl czytań i było jedno czytanie i Ewangelia. W tej chwili jest trzy cykle czytań, rok A, B, C i po dwa czytania mówimy o niedzielnych. Świadomość ludu Bożego, tego co jest w Piśmie Świętym, została poszerzona, wzrosła. Były jeszcze pośrednie reformy, w których likwidowano pewne powtarzające się części liturgii,

Ale nie wiem, czy odpowiedziałeś na to pytanie. O co chodzi z tym Soborem Watykańskim II? Powiedziałeś, że może ktoś go źle zinterpretować jako miejsce nie do rozwoju, tak to nazwijmy, tylko miejsce popuszczenia sobie pasa i właściwie rezygnujemy z wyzwania. Dokładnie to jest to. Postawa też bardzo wielu duchownych, którzy teksty, ale bardziej jeszcze tzw. ducha Soboru potraktowali właśnie jako takie Wezwanie do tego, żeby teraz wszystko było wesoło, spontanicznie, na luzie, żeby odejść od pewnej dyscypliny, od posłuszeństwa, od tego wszystkiego, co jest tym elementem właśnie służby.

I to jest coś, co rzeczywiście było ewolucją, czyli Z jakiejś duchowości teocentrycznej i chrystocentrycznej teksty Soboru Watykańskiego II stały się Źle wykorzystane, w moim przekonaniu, stają się pożywką dla formułowania duchowości egocentrycznej. Ok, ale teraz takie pytanie, bo ja rozumiem, że duchowość ma nas prowadzić do relacji z Bogiem, jakby to jest cel duchowości.