Odcinek 132: Tożsamość płciowa, a wiara- o.Anselm Grün

Pogłębiarka PODCAST. Podobne sytuacje widzimy też w kościele, kiedy dopuszczono na przykład kobiety do posługi elektorek, akolitek i to budzi przynajmniej w polskiej rzeczywistości pewne opory wśród mężczyzn, czy to nie jest uderzanie w jakąś misję męską. Jak się w tym odnaleźć na takiej kościelnej płaszczyźnie?

To, że kobiety zaczynają zajmować w Kościele ważne i odpowiedzialne funkcje, jest dobre. To więcej kobiet niż mężczyzn chodzi do Kościoła. Z tego też powodu powinny one mieć ważne i odpowiedzialne zadania i funkcje w Kościele. Kobiety spełniają się dobrze, zajmując ważne i odpowiedzialne funkcje w Kościele, Tematem kontrowersyjnym jest na dziś kwestia święceń kapłańskich kobiet. Z teologicznego punktu widzenia nie ma argumentów przeciwko święceniom kobiet, ale nie jest to punkt, który należałoby forsować z przemocą.

Jest to pewien proces społeczny, który wymaga na pewno respektowania tradycji i kultur przeróżnych krajów. Niezależnie od kwestii święceń kapłańskich kobiet, papież Franciszek zapoczątkował proces przekazywania kobietom bardzo ważnych i odpowiedzialnych stanowisk w Kościele, również w Watykanie. Kobiety bardzo dobrze radzą sobie na takich stanowiskach, również parafie, które są zarządzane, kierowane przez kobiety, mają się bardzo dobrze. Również na studiach teologicznych bardzo często wykładają kobiety, to one są profesorami i przekazują swój kobiecy sposób patrzenia na teologię.

Z jednej strony ważne jest to, żeby respektować kultury różnych krajów i jednocześnie do tego, żeby dokonała się przemiana, potrzebna jest odwaga. Powstaje pytanie, z jakiego powodu mężczyźni nie chcą zaakceptować tego, że kobiety przejmują ważne role w Kościele. Na pewno nie jest to punkt, który należałoby forsować na siłę z przemocą. Jest to proces, który wymaga czasu. Jest to proces wewnętrznej przemiany mężczyzn. A jeśli ten opór na przykład bierze się stąd, że księża właśnie mają poczucie, że dopuszczenie kobiet uderza w ich tożsamość kapłańską?

A czy jak popatrzymy na chrześcijańską tradycję i Biblię, to mamy tam jakieś takie jasne wskazówki, co to znaczy być kobietą, mężczyzną i jak należy realizować to? Tak, były z pewnością w tradycji chrześcijańskiej bardzo jasne wzory, ale były również postacie wielkich kobiet, takich jak na przykład św. Hildegarda Sbingen, która upominała duchownych, że muszą nawrócić się i być bardziej ludzcy, więc zawsze były wielkie kobiety, które powodowały poruszenie w kościele i kościół nigdy nie był kościołem należącym tylko do mężczyzn.

Ja mogę walczyć jako kobieta o to, żeby kobiety mogły być księżmi, ale nie mogę zbytnio, przesadnie się na tym koncentrować, bo to może doprowadzić do frustracji. Ważne jest to, że mogę się wstawiać za tym, ale potrzebna jest cierpliwość, ten proces wymaga czasu. Towarzyszę wielu kobietom, które są sfrustrowane tym, że mają zbyt mało do powiedzenia w kościele. Co można robić jest organizowanie liturgii z dużym udziałem kobiet. Kobiety mają dobre wyczucie do rytuałów. To, co proponuję kobietom, to inne formy liturgii z ich dużym zaangażowaniem.

Też obserwujemy w społecznościach, ale i w Kościele, zwłaszcza u młodych ludzi, pewien zwrot konserwatywny, że młodzi bardziej sympatyzują z konserwatywnymi, prawicowymi partiami, że w Kościele jest dużo zainteresowania wśród młodych tradycyjną przedsoborową liturgią i tym systemem. Czy o czymś to świadczy? Jak ojciec to postrzega? W dzisiejszym świecie młodzi ludzie nie wzrastają w atmosferze prawdziwej wiary, religijności i z tego względu oni mogą potrzebować silnych ram. Silne ramy mogą być wspierające, ale na dłuższą metę mogą one bardzo ograniczać człowieka.