Pogadane: Marcin Margielewski

Zabrałeś się za tą historię ponownie z perspektywy szejka. Pierwsza też się od tego rozpoczynała. To jest taki powrót do tego pierwszego wydania? Nie, kompletnie nie. Pierwsza książka była zupełnie niezaplanowana i w zasadzie zaczęła moje pisanie o tym regionie. Bez planu. Natomiast ta jest typowym planem. Ta historia dawno za mną chodziła. Ja tylko szukałem kogoś, kto będzie w stanie mi o tym opowiedzieć. To trochę trwało, ale się udało, więc za każdym razem jest tak, że czasami... Ja mam kilka takich tematów, które chciałbym opisać, ale niekoniecznie mam dostęp do takich informacji ze środka, bo

Trochę się na tym znam, tak, to prawda. Kiedy trafiłeś do Dubaju? W 2006 roku. A poznanie Szejka było twoim marzeniem ponoć? Nie. Nie, w życiu nie było marzeniem, ponieważ nie miałem takiej możliwości nawet, żeby o tym marzyć, bo wbrew temu, co myślą ludzie, którzy nigdy tam nie byli, szejkowie nie chodzą po ulicach. To nie jest tak, że można ich spotkać tak od po prostu. To jest monarchia, to są ludzie, którzy są po prostu bardzo mocno chronieni i ja wiem, że mywam takie dosyć zabawne czasami wiadomości w stylu Panie Marcinie, czuję się oszukana, bo ja poleciałem do Sharm el-Sheik i nie było tam żadnego szejka.

Nie wszyscy, którzy noszą kandury, dżidasze czy toby, jakkolwiek by ich nie nazywać, czyli te białe sukmany, To są szejkowie, to są po prostu obywatele tych krajów, a szejków jest bardzo niewielu. Zresztą zależy od kraju, w Arabii Saudyjskiej jest ich sporo, natomiast w Dubaju akurat bardzo niewielu. Więc spotkanie takiego szejka jest bardzo trudne. Można go czasami wychwycić, znaczy rodzinę królewską można wychwycić na drogach. Bo mają bardzo specyficzne rejestracje i wiadomo, że jedzie tam ktoś z rodziny królewskiej, ale nadal nie wiadomo kto. Natomiast ja nawet po rozmowie z szejkiem nie mogę powiedzieć, że znam szejków z Dubaju, ponieważ mój szejk nie jest z Dubaju.

Jest z innego Emiratu i to była mega przygoda, to było coś niesamowitego, żeby poznać taką osobę, ale myślę, że to jest trochę tak, że zawsze dziennikarz cieszy się, gdy ma okazję porozmawiać z kimś, kto jest nieuchwytny, niedostępny, z kim ciężko zrobić wywiad. Więc ja bardziej podchodziłem do tego od strony takiej profesjonalnej, a nie ekscytacji. Dubaj zachwyca zupełnie innymi rzeczami, niekoniecznie szejkami. Właśnie myślałem, że ten szejk, poznanie tego szejka będzie takim spełnieniem dla Ciebie marzenia, bo niektórzy jak jadą do Dubaju albo do w ogóle krajów arabskich, to czekają, żeby spotkać tego szejka, żeby najlepiej zaproponował im jakąś dobrze płatną pracę. Tak, tak, tak, to ja wiem, to jest właśnie życie tymi bajkami, które ja próbuję trochę odzierać i ubierać w rzeczywistość, ale tak, to się bardzo często zdarza, zresztą

Mamy chociażby ostatnie z tego roku, ostatnie wydarzenie to śmierć Kasi Altani, czyli Szejki z Kataru, która tragicznie straciła życie. Tam akurat uważam, że to po prostu była kwestia naturalnej śmierci spowodowanej przedawkowaniem, ale na pewno do tego przedawkowania doprowadziła sytuacja, która miała miejsce pomiędzy nią a jej mężem. Więc to wcale nie jest taki świat i o ile ja jestem daleki od tego, żeby powiedzieć, że to są niebezpieczne kraje, do których absolutnie nie powinniśmy jeździć, bo zostanie nam się krzywda, ale wiedząc czego unikać, możemy mieć wspaniałe wrażenia z tych podróży.

Ale mam nadzieję, że go nie będę miał, bo nie chciałbym się znieczulić. To byłby taki sygnał, że czas przestać. Czy z tymi bohaterami, szczególnie z pochodzącymi stamtąd, utrzymujesz jakiś kontakt później? Z niektórymi tak. To znaczy kontakt mam oczywiście z Nilafar, mam kontakt z Moniką, mam kontakt z Olą, z urodziłam dziecko Szejka. Bardzo bym chciał mieć kontakt z Szejkiem, ale nie odpowiada na maile. Próbowałem kilkakrotnie pisać, dowiedzieć się, czy będę w stanie kontynuować tę opowieść. Ale bezpośrednio do Szejka? Nie, do jego gabinetu, absolutnie.