Pogadane: Gośka Chruściel

Ale tak, teraz właśnie pracujemy nad nowymi rzeczami i już tak na pewno na taką długą sobie przerwę nie pozwolę, bo to jest zbyt przyjemne wydawanie utworów. O proszę, czyli nie ma żadnego nerwa związanego z tym, że o Boże, jak się nie spodoba? Oczywiście, że jest i oczywiście, chociaż tak, powiem Ci, że wcześniej chyba się bardziej tym stresowałam, co ktokolwiek o tym powie. Tym bardziej, że studiowałam też na Akademii Muzycznej i zaraz po tych studiach i jeszcze w trakcie studiów bardzo mnie przerażało to, że coś co zrobię może się komuś nie spodobać. Ale z biegiem czasu i z biegiem tego jak układa się w głowie, człowiek się starzeje, do pewnych wniosków dochodzi i tak sobie myślę, że no to co, że się komuś nie spodoba.

I dzięki temu pierwszemu doświadczeniu właśnie tak się zaczęła ta droga, że zakosztowałam też tego. Boże, jesteś jedną z nielicznych, która nie zaczynała w bufo. No, ale też u Józefowicza. Trochę tak. Ale super, super to jest. I teraz w ogóle mamy kontakt, bo premiera była w 2015 roku i od tego czasu już tak się przewijamy, że z tej blondynki już nie raz pracowałam z ludźmi z tej obsady. Super, no. Ten Six w ogóle chyba był dla Ciebie bardzo szczęśliwym wyborem na początku, jeżeli chodzi o piosenkę w Akantusie, a później od zeszłego roku w Teatrze Syrena.

A jak takie się pojawiają, to one stają się moim marzeniem, kiedy właśnie wchodzę w ten proces pracy. Że jak właśnie dowiaduję się dużo o niej i zaczynam w niej grzebać, tej postaci, no to wtedy pojawia się to marzenie, że tak, chcę to grać. Dokładnie, bo ja to tak zinterpretowałem, że w ogóle nie marzysz w kwestiach zawodowych. Nie, nie. Bo marzenia mogą łączyć się z planami. I sobie pomyślałem, Boże, to jak ona to planuje? A może później nie planuje, skoro dwa lata trzyma w szufladzie piosenkę? Nie, nie, nie, nie. Ja bardzo dużo mam marzeń, ale właśnie jeżeli chodzi o rolę, to staram się tak nie nasadzać na coś po prostu. No bo wiem, że jest ogromna konkurencja. Teraz w naszym kraju coraz więcej jest świetnych osób i przychodzi na casting do każdej produkcji naprawdę ogrom ludzi zdolnych, takich, że no widzę i...

Poczekali, no. A w Poznaniu to graliśmy ostatni koncert trafił. Tak, tak, no. Tak, tak. Męczenie, ale jak zwykle, jak po prostu się widownia odpali, a Cantus ma tak łaskawą i taką, kurczę, kochającą, słuchającą widownię, naprawdę... No i znającą wszystkie teksty. Tak. Ja kiedyś miałam taką sytuację, jeszcze na poprzedniej trasie, że śpiewałam właśnie No Way Katarzynę Aragońską i pomyliłam się w monologu i wiedziałam, że już potem przez całą trasę miałam taką traumę, Boże, oni to znają, a ja zaraz i już za każdym razem mam taki ogromny stres, że się pomylę, ale z drugiej strony widownia Kantusa od razu mi pomogła, więc wskoczyłam.

Ale tak czadu nam dała widownia, po prostu była tak dzika widownia, taka szalona, że normalnie się tak odpaliliśmy, jakbyśmy grali drugi raz, a nie trzy setny. O, to jest świetne w tym musicalu, w ogóle w tym spektaklu, ale patrząc na... Bo ja się też trochę obawiałem tego, jak te świetne piosenki będą już miały w języku polskim. I zanim kupiliśmy bilety, ja mówię, no, a jak będę siedział tam i będę mówił, Boże, co oni zrobili, jak oni to przetłumaczyli. Ale nie muszę przyznać, że się miło zaskoczyłem bardzo. Myślę, że Michał Wojnarowski jest naprawdę świetnym tłumaczem.