Pogadane: Daniel Midas

Mhm, ale to jest nadal to coś, co ja lubię i jakby wykorzystuję ten moment i dlatego jeżdżę więcej. Trzeba przyznać, że jesteś jedną z niewielu osób, którym pomogła sprawa dla reportera, albo nawet mógłbym powiedzieć, że wybiłeś się na nogach Elżbiety Jaworowej. To jest dobre, to jest dobre, to chyba ci ukradnę nawet do synafu. Z tym, że jedną z niewielu osób, którym sprawa dla reportera pomogła, to się nie do końca zgodzę, dlatego że tam w sprawie dla reportera bardzo często na koniec są jakieś zbiórki pieniędzy organizowane, więc tutaj tak. No, a że niektóre Tematy są trochę bez wyczucia przedstawiane, ale to też jest często zasługa samych bohaterów. Moim ulubionym przykładem jest ten, jak przyszli ludzie awanturujący się o to, że sąsiad rzucał w dom sąsiada łupinami orzechów.

No i sprawa trafia do sądu. Ale to ten program tak się zmienił, że zobaczyłeś w nim potencjał na robienie stand-upu? Czy on był zawsze taki, tylko nikt tego nie dostrzegł wcześniej? Mam wrażenie, że wcześniej było też tak, ale nie tak często jak ostatnimi czasy. Czyli kopalnia programu, tematów do programu? Tak, zdecydowana kopalnia tematów. Dla mnie po prostu sprawa dla reportera to jest taka kwintesencja Polski, bym powiedział. Wszystkie takie przywary, coś jak Rancho na przykład. To jest dokładnie taki program. W którym momencie stwierdziłeś, że sprawa dla reportera, właściwie to, co robisz, czyli jakby to nazwać, karykatura tego, co się dzieje w odcinku?

No, ja myślę, że tak z definicji, z definicji tą karykaturą to bym tego nie nazwał. Tam bardzo często jest tak, że ja po prostu właśnie w skrócie przedstawiam, co się działo w sprawie dla reportera. Są takie odcinki, tak zwane samograje, gdzie ja nic nawet nie dodaję jakoś tam bardzo od siebie, po prostu to skracam, żeby nie trzeba było tego oglądać 40 minut, tylko półtorej minuty. No ale wiadomo, czy w jakiś tam zabawny sposób to przedstawiam, czy czasami dodaję jakieś żarty od siebie, czy czasami się pośmieję czy z ekspertów, czy z uczestników. Sprawy dla reportera? No pewnie, że tak. W swoim stand-upie jakie tematy poruszasz? Sprawy dla reportera oczywiście, to wiadomo. A tak ogólnie to opowiadam, no tu Cię pewnie nie zaskoczę, o sobie.

Ale to te zostały. W tym zapowiedź kanału to jest jedna. Tak, tak. W kolejnym roku cztery filmy, a w trzecim roku tylko jeden. Mogło tak być, owszem, to jakoś tak mi się... Ale ja nagrywałem filmy, tylko one są tam poukrywane. Nagrywałem filmy z tego, jak gram. Dlaczego są poukrywane? Tak mi to czyściej trochę wygląda, jak jest coś właśnie, widzisz, wiesz, że była zapowiedź, wiesz, że było jakieś granie na komputerze, są tak zwane rewindy, czyli to, co się działo u mnie w ciągu roku i Szopka Le Reportera. Czy jeszcze zakładasz prezenty od widzów albo od fanów? Czy zakładam? Tak, na siebie. Bo w jednym z tych filmów była między innymi bransoletka od widza, którą miałeś. Ktoś też ci przysłał jakieś, nie wiem co to były, to były jakieś komputerowe, z grą związane rzeczy.

George Carlin miał, nie wiem ile lat, ale do końca swojego życia, to jest taki znany amerykański stand-uper, był, do końca swojego życia robił stand-up, robił coś, co kocha. Ja naprawdę uwielbiam robić stand-up. Czy będę go robił do końca życia? Nie wiem. Bo, wracając do tego, o czym mówiliśmy na początku, mnie do radia i telewizji ciągnie, więc... Ale szopkę Le Reportera i tak będę nagrywał. A co będziesz chciał robić w tym radiu i w telewizji? Ja nie wiem jeszcze, ale ja coś tam, coś sobie znajdę, to jest wiesz, ja tam ogarnę jakieś wywiady, niewywiady, program swój jakbym miał. Świetnie, no. Wiadomo, że to nie będzie program z szopką Le Reportera, bo nikt mi na to nie pozwoli. Ale jakby tak w TVP puszczali zaraz po sprawie Le Reportera mnie. Takie rozładowanie emocji. No nie? Jak wybierasz swój support? Jak wybieram swój support?