Pały z matmy

Czegoś. To było... Byłeś blisko. Ile milimetrów to jest coś tam, nie? I ja tak jakby źle krzyknąłem. Biedny. Bardzo mi teraz się jakoś ciebie szkoda zrobiło i zsympatyzowałem. Ale właśnie... Ale odważny byłeś. Miałem taką odwagę, miałem taki impuls, tak poczułem i ludzie tak ten... Super. Ale też właśnie, że nie byłem taką, że o Boże. Tylko właśnie tak na zasadzie, no czasami dziecko coś krzyknie. Trudno. Ja, wiesz, jeśli chodzi o moją historię, opowiedziałem ją w poprzednim odcinku, rozdradzając całą wartość i w związku z tym, no teraz dzisiaj siedzę jak dupa, bo nie jestem w stanie... Ja nie wiem, czy to odcinek ktoś obejrzy. No nie, no, ale ty dowiodłeś dużo wartości, wiesz? Tak, tak, ja spaliłem wszystko tam, ale myślałem o tej sytuacji, o której już tam mówiłem w ramach tej wartości, że jestem odpytywany i stoję jak taka dupa właśnie, także wtedy tam pani Grytczuk na mnie patrzy w tej sali do muzyki i, wiesz,

Od kiedy, i za to też kocham ten podcast, że mogłem wrócić mentalnie do tego czasu, a jeszcze od kiedy to powiedziałem w ramach Dania Wartości w poprzednim odcinku, to mam wrażenie, że jestem tam w trakcie tej sceny coraz bardziej i ciekawe jest to, że jak teraz o tym mówię, to tam jestem i myślę sobie, dlaczego ja to tak bardzo dobrze zapamiętałem. Bo przez lata myślałem, że to jest uczucie strachu, że ja się boję konsekwencji. Ale z dzisiejszej perspektywy mogę śmiało powiedzieć... że prawdopodobnie to, czego ja się tak cały czas wtedy bałem i dlaczego to tak we mnie cały czas siedzi, wynika z tego, że pani Grytczuk właśnie była znajomą mojej mamy. I ja chyba czułem, że ja zawiodłem panią Grytczuk. I to uczucie tego, że ja ją zawiodłem, że ona... Mi się przez lata wydawało, że ona mnie wzięła do tablicy po to, żeby wykazać moją niekompetencję.