Morderca. Nekrofil. Edmund Kolanowski | PODCAST

To właśnie dlatego jego działalność nie przypominała zwykłej profanacji grobu. Nie chodziło o wandalizm ani chęć zniszczenia nagrobka. Cmentarz był dla niego miejscem, w którym po prostu zdobywał to, czego szukał. Pod koniec listopada 1982 roku na cmentarzu Miłostowo zauważono grób wyglądający tak, jakby ktoś przy nim manipulował. W styczniu 1983 roku doszło tam do kolejnej profanacji. Tym razem było już jasne, że ktoś rozkopał mogiłę kobiety i okaleczył jej ciało. Śledczy mieli już serię. Dodatkowo pomiędzy tymi zdarzeniami wydarzyło się coś jeszcze. 4 listopada 1982 roku zaginęła 11-letnia Alina.

Potrafił pracować przy zwłokach. Nie zniechęcał go zapach ani wygląd ciała po pochówku. Miał dość determinacji, by przez kilkadziesiąt minut rozkopywać grób, a jednocześnie potrafił działać na tyle ostrożnie, że długo pozostawał niewidoczny. Sprawdzano mężczyzn karanych wcześniej za przestępstwa seksualne, pracowników cmentarzy i szpitali, ludzi mających zawodowy kontakt ze zwłokami, weryfikowane alibi, miejsca pracy i adresy. Jednocześnie analizowano nowe profanacje na Miłostowie. Śledczy założyli, że człowiek, który raz wrócił na ten sam cmentarz, może zrobić to ponownie. Podjęto decyzję o obserwacji wybranych części nekropolii, szczególnie miejsc, w których chowano kobiety.

Byli przygotowani na długie czekanie. Takie akcje rzadko przypominają filmowe sceny. Przez większość czasu nic się nie dzieje. Funkcjonariusze krążyli między grobami. Wracali do tych samych alejek, próbując wychwycić najmniejszą zmianę. Łatwo było stracić czujność. Było wyjątkowo zimno jak na maj. Nad cmentarzem wisiała gęsta mgła. Widoczność była bardzo słaba. Mieli latarki, radiotelefon, broń i rakietnicę. Nie wiedzieli jeszcze, że za chwilę znajdą się kilka metrów od człowieka, którego szukali od miesięcy. Noc na Miłostowie.

Jeden z nich przekazał informację, która natychmiast zwróciła uwagę śledczych. Po nocy, w której sprawca uciekł z Miłostowa, Kolanowski miał wrócić do domu z podrapaną twarzą. To pasowało, bo sprawca uciekając przedzierał się przez krzaki. Potem sprawdzono jego kartotekę. Kolanowski był wcześniej karany za napaści na młode kobiety. Miał dokładnie ten rodzaj kryminalnej przeszłości, którego szukali śledczy typując sprawcę działającego na tle seksualnym. Ale nadal nie był to dowód zabójstwa Aliny. Ale liczba zbieżności rosła. Miejsce pracy pasowało do papieru znalezionego na cmentarzu, rozmiar buta do śladu, sylwetka do tego, co widzieli milicjanci, a przeszłość do profilu poszukiwanego człowieka.

Edmund Kolanowski miał 38 lat. Kilka dni później został pochowany na cmentarzu Miłostowo. To samo miejsce, do którego wcześniej przychodził nocami rozkopywać groby. W sensie prawnym sprawa była zakończona. Pozostały jednak akta, relacje śledczych i pytanie, które powracało później wielokrotnie. Czy trzy zabójstwa były całością jego przestępczej działalności? Nie ma jednak podstaw, żeby odpowiedzieć twierdząco czy dopisywać kolejne ofiary. Prawomocny wyrok dotyczył trzech zabójstw. Co zostało po zimnym chirurgu?