Katarzyna Pakosińska i Irakli Basilashvili | Podcast w parach

Kto szuka, to znajdzie, co? Ale kto szuka, ten znajdzie. I znalazłam, znalazłam. Tylko nie tego, tylko nie tego. Ale to, no, historia rzeczywiście bardzo romantyczna, ale to, co mi się pierwsze kojarzy z ICO, jak często też sobie żartujemy. Ja byłam fanką, i ręka do góry kto też, Czterech Pancernych i Psa. Serial i kochałam się nie w Janku Kosie, tylko w Grzesiu. U mnie było w domu, leciał serial, to prawda. Czy byłem fanem? No ja jakoś tak się chowam. Stawka większa niż życie czterech pancerni. I taki mój ulubiony odcinek trzynasty w Pancernych. Zerknijcie sobie, jak łapią całą załogę i oni są testowani na poligonie, że będą strzelali do nich i oni muszą się ratować. I Grześ Zakaszwili, którego gra Włodzimierz Press, jest zazwyczaj taki wesołek, taki ha-ha-ha-ha-ha-ha, ale w tym odcinku on pokazuje swoją gruzińskość, bo naprawdę on cudownie zagrał.

Jak teraz znam gruzinów, ich mentalność, to Press zrobił to idealnie po prostu w punkt. Chyba przeszkolili. Jak nic, na pewno był, kaco. Zastanawiam się, jak to szkolenie wyglądało, jakieś wino gruzińskie. No tam musieli go przeczochrać. I jest taki moment, kiedy oni wszyscy kładą się na podłodze tego czołgu i jest taki chór gruziński. Jeszcze nie wiedziałam wtedy, o co chodzi, ale dla mnie to już było coś niesamowitego. Chór gruziński śpiewa, gruzinie chwyć za miecz, teraz już dzisiaj wiem. I pres jako Grzejsa Kaszwili ma takie zapięcie tej skórzanej kurtki, bierze szablę i jest takie ujęcie, jak otwierają się te szybki od czołgu i widać tylko takie czekoladowe, ciemne, mocne, męskie oko.

I siedzieliśmy przy stole i nagle Ika wstaje i znika. Wstaje i znika. I tak nie wiem, co to za jakaś zabawa gruzińska. A Ika klękał, ale nie wymierzył, że ten stół był wysoki i znikał. Ja tak patrzę, góra-dół, góra-dół. No jak zaczęłam pierścionek słuchać. Słuchajcie, jak ja się zorientowałam, oczywiście wszyscy dookoła wiedzieli, nawet Majka wiedziała. Przecież wcześniej szukali, bo ja w ogóle nie noszę pierścionku, więc nad ludzkim wysiłkiem starali się Ice przekazać, jaki obwód jest tego, rozmiar tego. Przetrzepane miałam moje pudełeczko z biżuterią. Co tam ja przyciągnęłam, jaka zainteresowana, co ja tam mam. A oni rzeczywiście sposobem, Maja pomagała. Jak ja załatrzyłam ten pierścionek, jak ja się przestraszyłam, jak ja się przestraszyłam, ja byłam totalnie nieprzygotowana, że to już, że to teraz, ale w ogóle dlaczego?

Oni są razem już ze 40 lat, więc nie dogonimy ich. Więc ja tak bardzo, to jest takim moim ogromnym marzeniem, żeby ten nasz czas tak bardzo nasycić, żebyśmy się tak nacieszyli, bo to życie tak szybko płynie, więc żeby ta każda chwila była taką jedyną, niepowtarzalną. To jak my celebrujemy śniadania, to nie jest tak, że tak powiem, codzienne w polskich domach. A u nas się dzień zaczyna od śniadania, żebyśmy, nie wiem, jak się spieszyli, to znajdziemy tę chwilę, żeby usiąść i zawsze to dwa jajeczka, tak, miękko, twardo, tak, miękko, twardo, a ty chcesz jajecznicę, tak, jajecznicę. Cały rytuał to jest. Ale ten cały dzień, potem gdzieś jest taki pęd, gdzieś biegamy, każdy ma jakieś tam swoje obowiązki, ale cały czas jest takie zerkanie, jakby przejście obok siebie, dotknięcie się, nie wiem, pocałowanie.

A na zewnątrz stoi Porsche, który ma 500 kor. Ale z tradycji zatańczyliśmy taniec gruziński. No to obowiązka. Ale Polka nie musiała tańczyć, ale w związku z tym, że w 1987 tańczyłam kartuli, to zrobiłam niespodziankę. A ja przywiozłam specjalny zespół, jak w Polsce macie Mazowsze, tak mamy zespół narodowy, nazywa się Rustawy. Poprosiłem ich po znajomości i oni przyjechali swoimi instrumentami, wszystko i zagrali gruziński taki taniec daisy i to zatancieliśmy. A przygotowywaliście się wcześniej do tego tańca?

Że ja nie muszę nic udowadniać. Że ja wiem, jakby pewne mechanizmy... Kiedyś na przykład przerzucałam na kogoś innego, coś na przykład mi nie wyszło, to nie, bo dlatego, bo on coś. Nie mam teraz takich, kompletnie takich jazd. Wiem, że to jest wszystko, jakby tu jest załatwione. Rozmawialiśmy o tym z Beatą Tadlą i Michałem Cebulą w kontekście ich relacji, ale też naszej, że jak jest ten odpowiedni człowiek obok ciebie, to on w tobie wyzwala te twoje... Cechy, których zawsze pragnąłaś, pragnąłeś, pragnęłaś, żeby w tobie były. A jak jest zły człowiek, to wyzwala złe cechy. I może to właśnie tak jest, nie? Że po prostu odnalazł się człowiek, który sprawił, że ty w końcu jesteś taką Kasią, jaką zawsze chciałaś być. Tak, to prawda. Ja mogę być kobieca, mogę być romantyczna, mogę być dziecięca, dziewczynkowa.