Polacy ratujący Żydów. Rodzina Ulmów.

Już wszyscy mieli zostać wyłapani, wszyscy mieli zostać złapani. No i cóż, ukrywa się 54 Żydów. Niemcy o tym wiedzą, że tak tylko zgłosiło się 8 czy iluś Żydów, a było ich około 70 we wsi. Więc zarządzają, już wcześniej była kara śmierci w roku 1941 w październiku za pomoc Żydom, ale jednocześnie zarządzają poszukiwania. I wykorzystują wójta, sołtysa, strażaków i wszystkich, którzy byli wyznaczeni jako zakładnicy do tego, aby pod karą śmierci szukać tych Żydów. Jest rok 1942, grudzień i następuje wielka obława. Wielka obława na ukrywanych Żydach idzie dwudziestu paru, może trzydziestu mieszkańców Markowej, pewnie z udziałem granatowych, chociaż to nie jest do końca pewne, tych granatowych policjantów i szukają i znajdują dwudziestu pięciu Żydów, dostarczają ich do posterunku policji granatowej i zgodnie z rozkazem meldują o tym.

To są dywagacje, trochę dywagacje oparte, mówię, na pewnych dokumentach, ale takie. No więc Niemcy się dowiadują. Tak czy inaczej się dowiadują. Może był jakiś donosiciel z samej wsi. Tego się też nie da wykluczyć. Niemcy się dowiadują i przygotowują ekspedycję karną. Każą się stawić furmanką z sąsiednich wsi, żeby nie była to z Markowej, o północy. Wsiadają na nie i jadą, mówią tym furmanom, gdzie mają jechać. Jadą do Markowej, do rodziny Ulmów. Bierze tam udział w tej ekspedycji około pięciu żonarmów niemieckich i pewnie tyle samo gdzieś policjantów. granatowych. Granatowi są używani jako tam do takich drugorzędnych spraw, mają otoczyć dom. Natomiast Niemcy bezwzględnie wkraczają do domu, wychodzą zaraz na strych, widzą tam Żydów, rozstrzeliwują część Żydów na strychu, część wyciągają na zewnątrz, mordują wszystkich Żydów i następnie mordują Józefa i Wiktorię.