018. London Marathon
Jak w tytule :) Weekend maratoński w Londynie.
Finałowy odcinek pierwszego sezonu Podcastu KB. Nagrywamy na świeżo po London Marathon. Oddaję głos do studia. Powinien jeszcze wjechać dzwoneczek, żeby tradycji stało się zadość. Tak, to jest nawet podwójny dzwoneczek. Osiemnasty odcinek, dobrze mówię? Osiemnasty final episode of season. Final episode i muszę powiedzieć, że łezka w oku się kręci, bo dopiero co informowaliśmy na bieżąco jak z treningiem do Londynu, a jest poniedziałek, godzina 21.26 i już jest po.
To jest ostatni London update. Road to London. Road to London, tak jest. Dobra, nie bawimy się dzisiaj w żadne newsy biegowe, wspomnienia z poprzednich odcinków. Nie mówimy o tym, co się działo tydzień temu, co się będzie działo za tydzień. To wszystko jest nieważne. Pogadajmy o maratonie. O najważniejszym wydarzeniu tego tygodnia i tych... Trzynastu lat. Trzynastu lat biegowych. Tak jest. To co, podobnie jak w zeszłym tygodniu o Hanowerze, chcemy przejść przez cały London Journey od piątku do poniedziałku? No pewnie tak będzie najrozumiej. No pokrótce zacznijmy. Dobra, to dzwoneczek. I zaczynamy od początku naszej podróży, czyli od piątku, kiedy to o poranku, o dziesiątej polecieliśmy z Poznania.
018. London Marathon. Byli też tacy, którzy mieli wszystko, spodenki z Bostonu, koszulkę z Chicago, opaskę z Nowego Jorku i jeszcze kilka medali na sobie i chodzili z tym po expo. Stwierdziliśmy, że to jest jednak pewna subkultura. Tak, jest to jakaś subkultura, jest to jakiś sposób pokazania się. Nie wiem, może ci ludzie chcą zaimponować. Ewidentnie to nie są jacyś szybcy biegacze, ale to niezależne. Majętność w tym można by powiedzieć, że pokazujesz, a nie poziom sportowy. Bo byli tacy jacyś starsi Azjaci, bardziej otyli, latynosi, mali, krępi, grubi panowie.
A nie są to takie tanie rzeczy, bo w zasadzie, ale nie są też drogie, no to pewnie ceny takie jak normalnie w salonach. Ja za koszulkę zapłaciłem, to jest zwykła bawełniana koszulka, zapłaciłem 30 funtów, czyli to 150 złotych. Czyli normalnie. Kurtki kosztowały jakieś chyba 120, spodenki, koszulki koło 80-100, no to taka standardowa cena, wchodząc do sklepu New Balance'a pewnie mniej więcej tyle kosztuje kurtka bigowa 400-500 złotych, nie? Tak, tak. Może trochę więcej tutaj było. Ale jak ktoś chce mieć pamiątkę, jest to też jakiś fajny sposób. Jak masz kupić coś, co nie jest potrzebne, to lepiej sobie kupić taką krótkę, w której się biega przez parę lat. Zakładam, że potem jak idziesz na trening ze znajomymi albo na lokalny bieg i masz na sobie króteczkę Londyn 2024, to jest jakiś pan na dzielni, nie?
Tak. To było robione jakiś czas po ogłoszeniu wyników losowania głównego. Tak, tak, tak. To dodatkowe losowanie bodajże było w grudniu. Tak, jest tam na stoisku Abota, czyli firmy, która jest odpowiedzialna za te majorsy. Była taka informacja, że jeśli chodzi o Londyn, to trzeba mieć 3, 4 lub 5 ukończone. I 11 grudnia 2024 będzie losowanie dodatkowych 500 miejsc. Czyli zobacz, na Londyn aż 500 miejsc. Na Boston 150, tylko 150 miejsc, ale 4 lub 5 majors. Trzeba mieć majors ukończonych. Na Tokio 300 miejsc, też 4 lub 5. Na Nowy Jork, Chicago i Berlin po 250 miejsc i tam też tak jak do Londynu 3, 4 lub 5.
Czyli jeśli masz już 3 jakieś ukończone, wpadasz w tą pulę dodatkowego losowania. A jest to dość ciekawe, że na Londyn jest najwięcej miejsc w tym losowaniu. Może tu już się zlitowali, bo jest tak ciężko się dostać, że tu są 500. Być może bardzo dużo osób jest takich, którym zostało już tylko Londyn albo tam Londyn i jeszcze coś i zwiększyli tą pulę do 500. Tak, ale to powtarzając, ja się tak dostałam i wtedy w połowie, to chyba 5 dni trwało jakoś tak, plus minus, jakby bardzo szybko były wtedy wyniki z mailem, że się dostałam. A zapłaciłam, bo sprawdzałam, 327 funtów. Okej. Przy czym jakby normalne zapisy, jeżeli dobrze pamiętam, były droższe, więc nie wiem, czy to była cena dla specjalnych tutaj majorsów, ale 327 zeszło z karty.
To polega na tym, że trzeba jakąś kwotę zebrać, chyba około 2-3 tysięcy fontów i po zebraniu dostaje się od tej fundacji pakiet. Więc można też tą drogą próbować, ale to wtedy trzeba właśnie sporo pieniędzy jakby na Polskę uzbierać. No tak. Więc pewnie nie są łatwe, ale też przyznaję szczerze, że się nie wczytywałam akurat, jeżeli chodzi o ścieżkę charity, ale jest i można próbować, no albo być bardzo wytrwałym i nie poddawać się i zapisywać się co roku. Żeby było zabawnie, w tym roku loteria ruszyła właśnie już dzień przed maratonem, bo zazwyczaj chyba ruszała w dniu maratonu. I oczywiście się zapisaliśmy. No tak, ale zobacz, trzeba być bardzo wytrwałym, ale nie tylko cierpliwie raz do roku stawać do losowania, ale tak naprawdę w Twoim przypadku musiałaś ukończyć cztery majorsy, żeby móc być w dodatkowej puli do losowania, czyli tak naprawdę zasłużyłaś sobie na Londyn przebiegając cztery wcześniejsze duże maratony.
To za każdym razem nam się udało, że jak była zlewa, to my nawet o niej nie wiedzieliśmy, bo właśnie raz byliśmy na Expo, potem byliśmy w hotelu, potem jedliśmy, więc pogodę mieliśmy jak na Londyn wspaniałą, bo zawsze było słońce. Tak, zjedliśmy wones, biegając wstąpiliśmy na kolację, wones, burger, zjedliśmy dobre burgery z frytkami, piwem, także dieta firma latońska. Tak, ja jadłam burgera wegetariańskiego. Stwierdziłam, że nie ma tam nic, co może mi zaszkodzić ani przeszkodzić, była to węglowodany. I tak nam minął piątek. Oczywiście w całym mieście już od środy odbywały się różne spotkania w sklepach biegowych, w salonach, w jakichś pop-upach zorganizowanych na czas tygodnia maratońskiego.
Zresztą bardzo wielu takich content creatorów ze Stanów, wielu przyjechało już we wtorek po prostu po Bostonie, przylecieli oni chyba z jakąś agencją. Wszyscy spali w jednym hotelu, wszyscy mieli te same aktywności, zwiedzanie miasta, wspólne jakieś tam rzeczy. Więc było ich kilku i można sobie pooglądać ich oczami ten London Marathon. Natomiast tu było spotkanie z Kofuzim. My sobie pobiegliśmy tam wcześniej, zjedliśmy fajne śniadanie. No ty pobiegłeś najpierw sam jeszcze. A tak, ja wcześniej strzeliłem sobie ponad 10 kilometrów rano o 6-7, pobiegłem wzdłuż rzeki do Big Bena, potem na strefę startu pod Buckingham i bardzo dużo ludzi biegło, okazało się, że to był jakiś rozruch biegowy New Balance'a. Wszyscy w takich samych koszulkach białych, więc ja sobie tam obiegłem to wszystko, tą strefę mety, w zasadzie już większość ulic tam była pozamykana, więc parkiem
Tak, bo okazało się, że po drugiej stronie rzeki na London Bridge, ze stacji London Bridge mamy bezpośrednio kolejkę, która tam chyba bez żadnych przystanków albo z jednym zawiozła nas prosto na Greenwich, więc żeby nie kombinować już z przesiadkami metrem, przeszliśmy o poranku przez rzekę Z tym najładniejszym mostem, czyli Tower Bridge. Tam już się fajnie było, tam już się rozstawiały właśnie głównie te różne charity, więc było już kilka flag widocznych i ludzie tam działali, a poza tym świeciło. Było dość chłodno, ale świeciło fajne słońce, taki był przyjemny klimat spokojny i coraz więcej właśnie biegaczy z workami do depozytu.
No więc już sobie weszłam. Było coś takiego, no ja w ogóle miałam taki, mnie co chwilę coś w tym Londynie wzruszało, jakby odebrałam, pani mi dawała numer, mi się chciało płakać i to tak jakieś, jak już weszłam do strefy startowej, to jakby po pięciu minutach weszło mi taki tryb, dobra, teraz już jest pełne skupienie i mobilizacja i Nie stresuję się, bo do jazdy jakby się stresowałam. Też to, że dużo osób tym razem wiedziało, że ja ten Londyn biegnę, to jest zbiegne. Z jednej strony jest to super, jak wiesz jakie masz wsparcie i ile dostajesz wiadomości, że każdy trzyma kciuki. Z drugiej strony tego jest bardzo dużo. Ja rano w ogóle wyłączyłam telefon i już rano nic nie czytałam, bo to jest jednak dość rozpraszające.
Podziwiam wszystkich takich, co biegną. Eliud Kipczogę musi mieć nerwy ze stali, jak wie, że pół świata na niego patrzy. Jakby to bardziej... No też dużo osób cały czas mi coś kręciło z 2.59. 018. London Marathon. 018. London Marathon. W głowie takiego celu bardzo bym chciała, to by było przepiękne, złamać trzy godziny, zrobić to po 14 latach czy 13 latach, a 14 losowaniach czekania w Londynie.
Więc nie było czasu, żeby sobie tak na spokojnie przed startem. Więc zupełnie nie było czegoś takiego, jak ja lubię sobie już, jak już jestem gotowa, już jestem ubrana. 018. London Marathon. Bardzo często na starcie myślę o moim tacie, jakby to są takie i potem... A tu po prostu zostało mi to zabrane i ja nagle się okazało, że już biegnę. Więc w ogóle nie wiedziałam, czy w dobrym momencie włączyłam zegarek i przez pierwsze takie 10 minut miałam takie... 13 lat czekałam i co to w ogóle był za start. A czułaś się na przykład dobrze, rozgrzana?
Tak, tak, tak. I fala ludzi, ja przez 4 czy 5 minut stałem, wiedziałem, że ty startujesz około 5 po. Ja wystartowałam w ogóle 4.19. Bo stałem tam przez 5-7 minut, a dostałem się pod samą bramę na te trybuny, wpuścili mnie, nie wiem, tam chyba trzeba mieć jakiś dostęp, ale jak podszedłem, zapytałem, czy mogę wejść, to przyszedł jakiś pan z... 018. London Marathon. 018. London Marathon. Przez to takie zamieszanie, w ogóle nie ten, po prostu ruszyłam i się okazało, że...
No, na tych pierwszych kilometrach nie, niestety poczułam to w drugiej połowie i tam jak oglądałam prognozę pogody dla maratonu, to właśnie Pan podkreślał, że będzie to odczuwalne w drugiej połowie, że tam się ten wiatr będzie kumulował, ale... Na początku jakby tego nie czułam, bo też mówię, po pierwsze Aga, którą też spotkaliśmy na mecie, pisała mi na Instagramie, że może być, ona już biegła Londyn kilka razy i że może być wąsko na początku i na początku stwierdziłam, że no dobra zobaczymy, a faktycznie muszę powiedzieć, że pierwsze kilometry były niespodziewanie jakby ciasne. W zasadzie, bo to nie były szerokie drogi, to nie był Berlin, który miał sześć pasów i ludzie biegną i to się jakby od razu roznosi, tylko było dość wąsko.
Po lewej jeszcze jest London Eye, tylko mniej widoczny. Po lewej jest London Eye, też to widziałam. A poza tym mówię, bardzo dużo mi się jakby przypomniało z tego jak tobie, jak szłam na metę, żeby ciebie złapać, więc jakby ten to już był taki doskonale znany mi fragment trasy. Tam oczywiście też bardzo dużo kibiców, bardzo głośnych. Co zabawne, faktycznie ja w newsletterze dostawałam kilka razy wiadomość, że można sobie, że możesz tam zapłacić, nie wiem, za 8 funtów, przynieść swoją koszulkę i my Ci nadrukujemy imię. I faktycznie, jak masz imię na koszulce, to ludzie wtedy non-stop wrzeszczą Jakieś Jacob musiał biec albo za mną, albo tuż obok mnie. Tyle, ile ludzik mu krzyczało, po prostu miał napisane, napisuje sobie Jacob i non stop było Jacob, Jacob.
Zrobiliśmy sobie nocny spacer, żeby zobaczyć Londyn by night. I potem już wróciliśmy też metrem, chcieliśmy wrócić tym autobusem, żeby się przejechać, ale nie jechał cholernik. Wszystkie inne pojechały, a nasz dwa razy nie jechał, więc stwierdziliśmy, że może jeszcze nie jedzie, no bo my cały czas idąc też jeszcze jakby droga nie była otwarta, oni cały czas sprzątali. Tak, szliśmy trasą maratonu częściowo. Więc był to bardzo intensywny dzień, ale Ale myślę, że bardzo... no jeden z takich, co do końca życia będziemy wspominać, tak jak wszystkie te majorsy, jednak faktycznie możemy tak zgrabnie przejść do pytań, bo ja prawdopodobnie jeszcze coś powiem, ale nawiązując... To ja mam pytanie pierwsze, jeśli mogę ja zadać.
Na jesień już, więc jakby to są dalsze plany, ale póki co przeżywam jeszcze Londyn i myślę, że jeszcze będę trochę spamować na Instagramie, jeszcze muszę napisać relacje. Więc to są na razie moje plany. A mówię, uczucia dzień po to wielka satysfakcja, radość, że było mi dane, że mogłam to zrobić, że stanęłam tam, że dotrwałam w treningu, bo pamiętajmy, że w treningu maratońskim już samo bycie na starcie, myślę, jest dużym sukcesem. Że nie zatrafiła się żadna kontuzja, że dolecieliśmy, że byliśmy, że mogłam zrobić coś, na co też wiele... Że nie było fali upału albo na przykład urwania chmury i deszczu wielkiego przez cały dzień, nie? Fajnie wyszło.
Tu jakby wszystko było naprawdę idealne. Co jeszcze ciekawe, dopiero wczoraj do mnie to doszło, jak zobaczyłam, że zapisałam się na losowanie w przyszłym roku, że to była czterdziesta czwarta edycja maratonu. Czego akurat tak jak Berlin na przykład pisze zawsze, która to jest edycja, tak London to jest TCS London Marathon 2024, więc w ogóle tego nie widziałam, ale zobaczyłam, że zapisałam się na czterdziestą piątą, czyli to była czterdziesta czwarta i jakby nie muszę mówić, że to nie jest przypadek. Beata pyta, czy ryczałaś na mecie i co było do jedzenia za meczem. No tak, to już odpowiedziałam. Tak płakałam, nie, nic nie było do jedzenia.
No ja myślę, że mogę chyba powiedzieć, że maraton, zresztą tak jak mówię, Garmin we mnie nie wierzył, tak jak Dyche mi całkiem nieźle zawsze obliczał, tak w maraton twierdził, że jestem o wiele słabsza. Ja myślę, że maraton jest moją 018. London Marathon. To jest pewne, to nie jest tak, że się biegnie z uśmiechem na twarzy i robisz sobie po prostu wybieganko, tylko maraton boli od początku, jeżeli chce się go, tak mi się wydaje, dobrze pobiec i czy w moim przypadku dobrze, jakby każdy ma swoje dobrze inaczej, ale myślę, że no, że sobie całkiem nieźle z tym poradziłam.
Biegacze to raz, ale jeśli chodzi o kibiców. Wszyscy tam wyszli i naprawdę wszyscy dopingowali jak w Nowym Jorku. Ja nie wiedziałem, że Brytyjczycy tak dają czady. I to nawet jak mi się kiedyś wydawało, że Berlin jest super, jeżeli chodzi o kibiców, no to w porównaniu. Myślę, że Londyn to jest najfajniej. Nie byłam w Walencji, ale myślę, że w Walencji nie ma tylu kibiców. Nie, Walencja jest super pod względem trasy. Ale myślę, że Londyn jest najfajniejszym pod tym względem maratonem w Europie. Że to jest faktycznie Nowy Jork. Londyn to Nowy Jork tylko z płaską trasą i lepszą logistyką niż Boston czy Nowy Jork. Łatwiejszy.
Więc Londyn jest na życiówki. Bez zastanowienia wystartowałabym tam ponownie i życzę nam, skoro już każdy z nas Najpierw ja kibicowałam Marcinowi, teraz on kibicował mi, więc teraz możemy tam pojechać razem i razem to przeżywać, bo jednak jest to fajnie, jak razem musisz zjeść ten makaron. Wiesz co, ja muszę ci powiedzieć, bo ty mówiłaś, że tak się stresowałaś, jak ja biegłem tydzień temu. Ja się nie stresowałem. To znaczy, nie wiedziałem, że ty dasz radę. Wiedziałem, że będzie dobrze i bardzo mnie stresowało to, że na przykład stałem na moście i miałem już tylko 6% baterii, a muszę się dostać do hotelu po powerbankach. Nie stresowałem się tym, że się zgubię, nie zdążę czy coś.
Wiedziałam, że ty na mnie czekasz, to to robi się fajniej. Ale jako, że my częściej biegamy razem, to już życzę, żeby w przyszły sezon już był razem. Wolę czekać na mecie w strefie mety, a nie za. Tak, tak, tak, ja tak samo. Aga zapytała, jak wyglądają kolejne etapy losowania na London Marathon. No to wygląda to tak, że najpierw zapisujesz się na lasowanie, krótki formularz. Potem wyniki są po kilku miesiącach, już teraz nie pamiętam, czy to był październik, kiedy są wyniki, zaraz to sprawdzimy. I ja wtedy albo dostajesz informację, którą częściej dostawałam, że niestety nie tym razem. Albo dostajesz informację, że się dostałaś.
I ja mogę tylko powiedzieć z mojego doświadczenia, Właśnie widzę, że zamyka się... 26... Do 26 kwietnia można się zgłaszać do losowania. Czyli jest w zasadzie tylko tydzień, żeby wypełnić formularz, tak? Tak. I no ja miałam wyniki, ponieważ jakby miałam tą szansę dodatkowego losowania, to miałam wyniki w grudniu i to wtedy w ogóle bardzo szybko. Dostałam po prostu maila, że masz kolejną szansę jako posiadaczka 3 gwiazdek już, czy 4. Możesz próbować dostać się na Londyn, więc to samo jeszcze. Ja chyba tylko musiałam wpisać maila, a może wszystkie dane. I po kilku dniach dostałam informację, że się dostałam.
Ale gdzieś tam jakiś trend się utrzymywał, że idzie ochłodzenie i faktycznie cały czas sprawdzałam wiatr, bo wiedziałam, że to jest akurat jedna rzecz, która w Londyn mi się kojarzy z deszczem i wiatrem w sumie częściej, więc bałam się, że ja też wiatru chyba najbardziej się boję. Nie wiem, czy bardziej upału, czy wiatru, ale wiatr potrafi mocno przeszkodzić. I analizowałam... Tak, ja sobie lubię analizować wiatr, chociaż ciężko było mi do końca powiedzieć, z której strony będzie wiało, aczkolwiek Ty mi powiedziałeś... W sobotę to było czy w niedzielę, że będzie wiało ostatni kilometr w plecy? Tak, rano w sobotę, bo ja biegłem w kierunku mety i biegłem z wiatrem, bo wracałem pod wiatr i miał być dzień później taki sam.
Pokazano pierwszych 25 dopasowań — doprecyzuj frazę, aby zawęzić wyniki. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Podróż do Londynu na London Marathon, opowieść o samolotach i hotelu Citizen M.
Opis hotelu Citizen M, makaron, kawiarnia i kawiania.
Opis przebiegu Expo, odbioru numeru startowego i sklepu New Balance.
Citizenem to może być moja reklama
Opis subkultury maratonowej, koszul i koszulki z Bostonu, Chicago i Nowego Jorku.
Opis kosztów zapisu, opcji zapisu i dodatkowego losowania na 2025.
Opis firm i stoisk na Expo, w tym Charity, On Running, Hoka i Martin.
Opis sceny i selfie z Paula Radcliffe na Expo.
Opowieść o przebiegu maratonu, od 25 do 30 km, w tym opis klimatu, widoków i emocji.
Opowieść o przebiegu maratonu, od 30 do 39 km, z uwzględnieniem widoku Big Ben, kibiców i emocji.
Opowieść o sprintie do mety, odbiorze medalu i relaksie po biegu.
Podróżnica opowiada o relaksie po maratonie, w tym o korzystaniu z nogawek, masażu i odwiedzeniu sklepów.
Rozdziały i streszczenia generowane automatycznie. Pełna transkrypcja nie jest publikowana — wyszukaj frazę, aby zobaczyć dopasowane fragmenty.
„Citizenem to może być moja reklama"
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.