018. London Marathon

I około godziny 14.00 dotarliśmy do hotelu. A po drodze jeszcze była bułeczka w A, po drodze była bułeczka i kawa, tak, tak, to może kulinarnie były pytania o kawiarnię, to na pewno o tym powiemy. Koło 14 wyszliśmy do hotelu, który jak się okazało, znaczy wiedzieliśmy, że będzie w pięknym miejscu, ale nie spodziewałam się aż tak pięknego widoku, bo z pokoju widzieliśmy Tower Bridge i To jest nasz szczęśliwy hotel, bo w Citizen M w tej sieci hoteli spaliśmy w Bostonie i zrobiłaś życiówkę. Spaliśmy w Citizen M w Chicago i biegło się super, mimo przerwy w treningu i kontuzji wyjątkowo fajnie poszło.

No i zobacz, znowu jest życiówka, czyli do pleśniaka, do skarpet KB dorzucamy Citizen M, czyli teraz nie wiem, gdzie jest najbliższy. W Berlinie pewnie nie ma gdzieś. W Berlinie chyba nie ma, ale no Citizen M. No chodzi o to, że jeśli na przykład rekordowo ubiegniemy w przyszłym roku, to trzeba w najbliższym Citizen M-ie przenocować, nie wiem, kilkaset kilometrów stąd i przyjechać rano na bieg. No nie, ale poważnie to jest bardzo fajny hotel. W zasadzie znaleźliśmy go chyba dość przypadkiem, w sumie jadąc do Bostonu. Okazało się, że i lokalizacyjnie był świetny i po prostu jest... On ma taki fajny balans między nowoczesnością, bo jest fajnie zorganizowany, zawsze są w fajnych lokalizacjach i te pokoje są fajne, bo mają... Jakieś oświetlenie, kurtyny, telewizor, wszystko sterowane tabletem, wszystko jest takie łatwe, lekkie, wygodne, więc fajny balans nowoczesności, ale też takiej klasyki.

Są fajne przestrzenie, fajnie zorganizowane hall, restauracja. Tak, są dużo przestrzeni, gdzie można sobie usiąść. W Bostonie siedzieliśmy, pamiętam, jak gdzieś po maratonie Na piwie oglądaliśmy jeszcze w telewizji maraton i taki fajny klimat też. W Chicago była na przykład fajna siłownia. Takim charakterystycznym elementem jest to, że jest duże okno i przy oknie jest po prostu łóżko, więc też jest to taki fajny... Jest jasny ten pokój, więc to jest taki fajny element. A co dla mnie uważam, i to jest doskonałe, jest to, że są Witam serdecznie.

018. London Marathon. Byli też tacy, którzy mieli wszystko, spodenki z Bostonu, koszulkę z Chicago, opaskę z Nowego Jorku i jeszcze kilka medali na sobie i chodzili z tym po expo. Stwierdziliśmy, że to jest jednak pewna subkultura. Tak, jest to jakaś subkultura, jest to jakiś sposób pokazania się. Nie wiem, może ci ludzie chcą zaimponować. Ewidentnie to nie są jacyś szybcy biegacze, ale to niezależne. Majętność w tym można by powiedzieć, że pokazujesz, a nie poziom sportowy. Bo byli tacy jacyś starsi Azjaci, bardziej otyli, latynosi, mali, krępi, grubi panowie.

Każdy tam był w zasadzie. Każda narodowość, cały świat się zjeżdża. Jest to jakiś styl bycia, subkultura i też sposób pokazywania się. W pewnym sensie takie urocze, że jesteś na tym expo i każdy ma właśnie Spodenki z Bostonu, kurtkę z Chicago. Ta pani co z medalami? Chyba z pięcioma medalami szła? Tak, tak, tak. Więc pewnie odbierała szósty. A podejrzewam, że ci tacy albo najszybsi, albo ci, którzy skończyli nie wiadomo jaką ilość tych biegów. Byli najmniej rzucający się w oczy, tak zazwyczaj bywa, ale fajnie, jest to jakiś ciekawy klimat. Ale jest to też super biznes, jakby nie patrzeć, bo myślę, że New Balance zarobił duże pieniądze, bo mam wrażenie, że każdy, kto tam był, sobie coś kupił.

Tak. To było robione jakiś czas po ogłoszeniu wyników losowania głównego. Tak, tak, tak. To dodatkowe losowanie bodajże było w grudniu. Tak, jest tam na stoisku Abota, czyli firmy, która jest odpowiedzialna za te majorsy. Była taka informacja, że jeśli chodzi o Londyn, to trzeba mieć 3, 4 lub 5 ukończone. I 11 grudnia 2024 będzie losowanie dodatkowych 500 miejsc. Czyli zobacz, na Londyn aż 500 miejsc. Na Boston 150, tylko 150 miejsc, ale 4 lub 5 majors. Trzeba mieć majors ukończonych. Na Tokio 300 miejsc, też 4 lub 5. Na Nowy Jork, Chicago i Berlin po 250 miejsc i tam też tak jak do Londynu 3, 4 lub 5.

Zresztą bardzo wielu takich content creatorów ze Stanów, wielu przyjechało już we wtorek po prostu po Bostonie, przylecieli oni chyba z jakąś agencją. Wszyscy spali w jednym hotelu, wszyscy mieli te same aktywności, zwiedzanie miasta, wspólne jakieś tam rzeczy. Więc było ich kilku i można sobie pooglądać ich oczami ten London Marathon. Natomiast tu było spotkanie z Kofuzim. My sobie pobiegliśmy tam wcześniej, zjedliśmy fajne śniadanie. No ty pobiegłeś najpierw sam jeszcze. A tak, ja wcześniej strzeliłem sobie ponad 10 kilometrów rano o 6-7, pobiegłem wzdłuż rzeki do Big Bena, potem na strefę startu pod Buckingham i bardzo dużo ludzi biegło, okazało się, że to był jakiś rozruch biegowy New Balance'a. Wszyscy w takich samych koszulkach białych, więc ja sobie tam obiegłem to wszystko, tą strefę mety, w zasadzie już większość ulic tam była pozamykana, więc parkiem

Ale dość realistycznie podeszłam do tego, że chyba to nie są łatwe rzeczy. Kto biega, ten wie, że na pewnym poziomie łamanie kilku sekund potrafi być już bardzo Dużym progresem. Ja sobie w Garminie ustawiłam cel, jak dodawałam sobie wydarzenie w zegarku, ustawiłam 3 godziny, 4 minuty i 44 sekundy. To bardziej było tak po prostu, żeby coś ustalić. Ja stwierdziłam, że czwórki będą ładnie wyglądać. Garmin rano dawał mi bodajże 3.11, więc w ogóle we mnie nie wierzy. Jeszcze spoiler, ale tu nie powiem, jaki był końcowy wynik. Ci, co czytali, wiedzą. Więc tak rano ten stres, muszę powiedzieć, czułam, czego dawno nie czułam, bo jednak np. Boston był wspaniałym maratonem, o którym prawie nikt nie wiedział, oprócz naszej rodziny i Boston.

A to dlatego, że on chyba wydaje mi się startował z którejś z tych dwóch pozostałych fal. Tak, i Kuba chyba też jest. Rzeczywiście to jest takie trochę nie fair, nie tak to powinno wyglądać, bo wszyscy powinni mieć podobne doświadczenie biegania. Natomiast z tych dwóch pozostałych stref, nie z tej, z której startuje elita, startuje się spod takiej małej bramy i to gdzieś potem na trasie na chyba drugiej mili, a później na trzeciej czy czwartej mili dobiegają ci biegacze do tej głównej trasy. Ty startowałaś z tej głównej i ja jak przy niej stałem, to muszę powiedzieć, że w Nowym Jorku staliśmy na moście i były tylko takie małe słupki. W Bostonie ten start to był taki, no tak jakoś tam ułożony. W Berlinie jest całkiem duża, ale ta w Londynie to jest gigant.

Gryniczek, ostatek, muzeum. Żaglowiec przewoził herbatę z Chin. Czyli Klipper to jest smukły, bardzo szybki żaglowiec z ożaglowaniem typu fregata. Faktycznie robiło to wrażenie. Tam było też bardzo wąsko, bo my go jakby obiegaliśmy. Tak, on w ogóle jest bardzo piękny. On leży kawałek od centrum, ale jeśli ktoś będzie w Londynie, to myślę, że warto się udać i go zwiedzić. Albo podczas maratonu przebiecowy. I tam Ty mówiłeś, że to będzie takie bardzo głośne miejsce faktycznie. Tak pamiętałem, tak. No bo te pierwsze 10 kilometrów, ono idzie cały czas z górki. I odbiega się w przeciwnym kierunku, odbiega się od centrum, od mety jakby, nie? Tak, tak, tak. To nie jest też tak, że... Bo tak na przykład jak ktoś słyszy Bosto, no tam ileś idzie z górki, ale to nie jest tak, że masz z górki i po prostu lecisz cały czas z górki, tylko tu i tak były minimalne takie hopki, że to nie było cały czas...

A, to w ogóle, że super, że przecież tak, bo balot nie jest taki łatwy i tak dalej, i tak dalej, że no wspaniale i taka widać było, że chciała zagadywać, więc ja jeszcze zapytam, czy ona jest zadowolona, powiedziała, że tak, że w ogóle świetny maraton i świetna atmosfera. Ubrałam się, wyszliśmy i ruszyliśmy w stronę właśnie wszystkich planów, atrakcji pobiegowych, jakie mieliśmy. No i tak jakby kończę 13-letnią przygodę z londyńskim maratonem z życiówką poprawiłam o ponad 5 minut, bo poprzednia była 3.08.29 z Bostonu, więc jestem bardzo zadowolona.

Tomek zapytał, czy dobrze liczy, że brakuje mi już tylko jednej gwiazdki w Majorsach i to jest tylko Tokio. I to jest prawda. Mamy to szczęście, że zarówno Marcinowi jak i mi brakuje już tylko Tokio. Więc będziemy czekać na losowanie zarówno Majorsowe... W przyszłym roku będziemy się panoszyli z tym medalem, będziemy chodzili jak ci, których widzieliśmy. Tak, tego się trzymamy i liczę na to, że uda nam się to razem, żebyśmy, bo nie chciałabym dwa razy lecieć, w sensie chętnie, ale jak już skończyć Majorsa, to razem i razem odbierać medal. To byłoby piękne zwieńczeniem naszej historii Majorsowej, którą tak naprawdę nieświadomie zaczęliśmy w 2017 startem w Berlinie, który był po prostu startem w Berlinie i chyba żadne z nas, ja przynajmniej wtedy nie myślałam, że to się tak pociągnie, a tu nagle Boston, Nowy Jork, Chicago poszedł szybko, bo w półtorej

No, dwa lata. Tak, tak. Nawet nie, półtora roku. Tak, bo zaczęliśmy 2022 Boston, a 2023 na jesień Chicago. Więc tak, teraz Tokio i to by było na pewno coś ciekawego, bo wszyscy mówią, że Tokio jest zupełnie inne, więc z przyjemnością liczę na to, że nam się to uda. Kolejne pytanie. Sandra, jak się czujesz po spełnieniu biegowego marzenia? Czy warto było czekać tyle lat? Czy są punkty, kilometry, które zapadły Ci w pamięć? Czy wystartowałabyś tam ponownie? Nie będę się powtarzać, czy warto było czekać jak najbardziej. Zgłaszajcie się, próbujcie. Jak widać, jestem przykładem tego, że można się w końcu doczekać.

Biegacze to raz, ale jeśli chodzi o kibiców. Wszyscy tam wyszli i naprawdę wszyscy dopingowali jak w Nowym Jorku. Ja nie wiedziałem, że Brytyjczycy tak dają czady. I to nawet jak mi się kiedyś wydawało, że Berlin jest super, jeżeli chodzi o kibiców, no to w porównaniu. Myślę, że Londyn to jest najfajniej. Nie byłam w Walencji, ale myślę, że w Walencji nie ma tylu kibiców. Nie, Walencja jest super pod względem trasy. Ale myślę, że Londyn jest najfajniejszym pod tym względem maratonem w Europie. Że to jest faktycznie Nowy Jork. Londyn to Nowy Jork tylko z płaską trasą i lepszą logistyką niż Boston czy Nowy Jork. Łatwiejszy.