018. London Marathon

Tak, tam później na miejscu był jakiś poczęstunek. Tak, jak widzieliśmy, to były jakieś croissanty, banany, bułeczki, kawa, woda, kawa. Był pan, który normalnie robił kawę. Barista po prostu robił kawę. Dostaliśmy czapeczki. Dostaliśmy czapeczki, w których dość się chyba głupio wygląda, ale możemy głupio wyglądać. Ale takie płytkie, nie wiem, ja muszę też mieć inną fryzurę, bo jak ja mam kitkę, a mam ją dość wysoko, to nie jestem w stanie dobrze założyć czapki, ale to Sprawdzę sobie na spokojnie w domu. Jeszcze była historia zagubionej opaski, bo śmiać mi się zachciało. Ja kiedyś, kto śledzi mnie i KB od dawna to pamięta, że chyba półtora roku temu zgubiłam moją ukochaną opaskę Nike'a i dzień później ją znalazłam zarytą w błocie nad rusałką.

Mówiłaś, że ktoś odebrał medal Majorsów, a pierwszy bieg w 70-tym którymś. Tak, w 79-tym chyba. Więc nas jeszcze nie było na świecie, ktoś już pierwszy z tych sześciu przebiegł. Tak, tak. I po czterdziestu kilku latach biegnie ostatni, tak? No był też przecież chłopak z zespołem Downa, który teraz, czekaj, on był naj... Przebieg, nie wiem czy to był teraz najmłodszy uczestnik z zespołem Downa. Chłopak z zespołem Downa, to ci dopingowo na czterdziestym pierwszym, bo ja nie powiedziałem. Ja jak już dotrwałem na ten czterdziesty pierwszy, to znalazłem sobie grupę wsparcia. Był taki starszy pan ze swoim synem, syn z zespołem Downa. Nie wiem, ile miał lat, ale już był starszy.