Dariusz Rosiak o dziennikarstwie w erze internetu #31

I chciałem też podać taki przykład czegoś, co mnie bardzo zaskoczyło. To było już dwa lata temu i to też troszeczkę wchodzi na temat bezstronności. To znaczy tego, że jeżeli się ludzie wypowiadają często na jakiś temat, to pierwsze co, to zakładają, że oni absolutnie nie biorą żadnej ze stron i się do tego nigdy nie przyznają. Natomiast ja słuchałem kiedyś podcastu Financial Timesa. To było zaraz przed wyborami w Wielkiej Brytanii w 2019 roku. I był wywiad, to był odcinek poświęcony Partii Pracy. I Sebastian Payne, ten prowadzący tego, ten podcast, rozmawiał wtedy z jednym z dziennikarzy, którzy się zajmują Partią Pracy. I on na samym początku powiedział wprost, że on się tą partią zajmuje od lat 80., on ich wspiera, on jest tam członkiem różnych związków zawodowych i absolutnie nie miał żadnego problemu z tym, żeby się po prostu przyznać, że tak, on jest, on wspiera tę Partię Pracy i w ogóle, i on nie będzie udawał, że jest bezpartyjny.

I to wcale nie sprawiło, że ta rozmowa była mniej wartościowa, a wręcz wydawało mi się, że była bardziej. I chciałem tak zapytać szybko, czy myśli pan, że taka większa otwartość co do tego, skąd my się bierzemy, albo skąd się biorą nasze opinie, albo to takie usunięcie tego strachu przed przyznaniem się, że nie jesteśmy obiektywni w niektórych kwestiach. Czy to jest coś, co mogłoby trochę uzdrowić taką debatę? Myślę, że nie. To znaczy, ja uważam, że jeżeli ktoś jest aktywistą, a zwłaszcza aktywistom partyjnym, to to jest zaprzyczenie dziennikarstwa. I cenię, ja nie mam problemu z tym, że ktoś się zajmuje partią pracy z pozycji działacza partii pracy, co nie jest problem, tylko że to nie jest dziennikarstwo, bo on wtedy się zajmuje formowaniem opinii w ten sposób, żeby ona była jak najbardziej przychylna partii pracy.

Czyli zakładam, że w sytuacji, w której znajdzie się konflikt interesów, wystąpi po stronie partii pracy bez względu na to, co się dzieje. Ja podam taki przykład. Bardzo moim zdaniem śmieszny, a z drugiej strony dosyć zaskakujący i wielomówiący. Ja słuchałem takiego flagowego programu BBC Radio 4 Today. Taki poranny program, który ustawia agendę, można powiedzieć, polityczną na cały dzień. To zresztą jest program, w którym bardzo rzadko występują politycy, jak to zwykle w tego typu rzeczach bibisowskich.

Nie mam z tym problemu. Czym innym jest analiza polityczna, dotycząca działania partii jakiejś, czy sytuacji kryzysowej między jakimiś państwami. I tutaj nie powinienem tego robić. Więc też trzeba pamiętać o tym, że te formuły mogą być różne. Natomiast ja nie wyobrażam sobie sytuacji takiej, jaka ma miejsce w Polsce regularnie, że bardzo znani dziennikarze polityczni, my wszyscy wiemy na kogo oni głosują. To znaczy na ile jest warta ich analiza, jeżeli wiadomo na kogo oni głosują i wiadomo kogo wspierają. Po co mi to jest? Jasna narracja. Całkowicie się z panem zgadzam. I tak chciałbym troszeczkę złapać ten temat tej autorefleksji, która się pojawiła właśnie w redakcji BBC na temat tego wywiadu.