Zostałam Czarownicą. Historia prawdziwa - Rozdział 13

Świat się nie zatrzymał. Dzieci nie zniknęły. Ostatkiem sił dokończyliśmy diagnozowanie Ryśka pod kątem spektru autyzmu oraz jego adaptację do przedszkola. Początki przedszkola wydawały się obiecujące. Ryś chętnie wchodził, wychodził z uśmiechem. Plan działania był prosty. Adaptacja. Codziennie zostawiałam go na godzinę. Sama w tym czasie siedziałam w samochodzie albo spacerowałam. Po tygodniu odkryłam przyjemną restaurację i tam spędzałam czas. Zaczęłam czytać książki związane z rodzicielstwem, bliskości, autyzmem. Powolutku układałam sobie wszystko w głowie. Coraz uważniej obserwowałam siebie i sygnały, jakie wysyła mój organizm. Postanowiłam zadbać o siebie, wziąć za siebie odpowiedzialność.

Życie, nigdy przedtem tak bardzo nie potrzebowałam brokatu, ciepła domowego ogniska, bliskości, radości. Ze zdumieniem odkryłam, że nikt mi tego nie da, jeśli sama sobie na to nie pozwolę. Pozwoliłam. Byłam małą, szaloną dziewczynką, doskonale wiedzącą, czego chcę. Chciałam przeżywać, radować się, być tu i teraz, nie czekać na coś, co jest za rogiem, cieszyć się najdrobniejszymi przyjemnościami. Kakao z piankami wypitymi w towarzystwie rozgadanej ośmiolatki, pieczenie pierników wraz z dziećmi, czytaj, ryśka rzucającego mąką na lewo i prawo. Nie sprzątałam, nie myłam okien, za to powiesiłam w nich piękne lampki. Tomek powiesił.