Zostałam Czarownicą. Historia prawdziwa - Rozdział 13

Listopad i grudzień mijały nam powoli nieśpiesznie. Słuchaliśmy świątecznych przebojów na cały regulator , czytaliśmy świąteczne opowieści, rozmawialiśmy o różnych tradycjach i świętach w innych krajach, ozdobialiśmy mieszkanie. Nasze choinki były gotowe już pod koniec listopada. Piękne, kolorowe, w stu procentach nasze. W domu pachniały pierniki, panował wszechogarniający bajzel posypany brokatem. Brokatu była cała masa. W każdym kąciku mieszkania stały najróżniejsze ozdoby. Wszędzie walały się materiały plastyczne. Tworzyliśmy własne kartki świąteczne, które wysyłaliśmy rodzinie i znajomym. A pomiędzy tym wszystkim miałam ataki paniki. Nie mogłam spać.

Życie, nigdy przedtem tak bardzo nie potrzebowałam brokatu, ciepła domowego ogniska, bliskości, radości. Ze zdumieniem odkryłam, że nikt mi tego nie da, jeśli sama sobie na to nie pozwolę. Pozwoliłam. Byłam małą, szaloną dziewczynką, doskonale wiedzącą, czego chcę. Chciałam przeżywać, radować się, być tu i teraz, nie czekać na coś, co jest za rogiem, cieszyć się najdrobniejszymi przyjemnościami. Kakao z piankami wypitymi w towarzystwie rozgadanej ośmiolatki, pieczenie pierników wraz z dziećmi, czytaj, ryśka rzucającego mąką na lewo i prawo. Nie sprzątałam, nie myłam okien, za to powiesiłam w nich piękne lampki. Tomek powiesił.