Czy dziewczyny mają trudniej?

Jeżeli ja tego nie zatrzymam, jeżeli ja coś nie zrobię z tym swoim życiem albo z piciem, to takie będą konsekwencje mojego zachowania po alkoholu. Ala? Wiesz, właśnie to jest takie, to jest właśnie Takie bardzo, bardzo namacalne, że naprawdę ten alkoholizm też u mnie musiało dojść do tego momentu, kiedy ja poczułam po prostu, że to się skończy śmiercią. Czy moją, albo czyjąś. Wiecie co, ja już jako nastolatka, moja mama mnie wysłała do wspólnoty dla dzieci z domów alkoholowych.

I takie jest wyjście z tego. Ale ja właśnie przyszłam na ten meeting z taką dobrą nadzieją i rzeczywiście powiem wam niesamowitych ludzi spotkałam, bardzo mnie miło przyjęli, otoczyli mnie, pomogli mi stanąć na nogi i ci ludzie byli ze mną przez długi czas wspierali mnie w tych trudnych sytuacjach. A ja trafiłam do Spójnoty też zupełnie nie tyle przez przypadek co Też nie z własnej woli trochę, bo u mnie była taka sytuacja, że oprócz tego, że ja jestem uzależniona, też moja siostra, która zaczęła trzeźwić dużo wcześniej i przez to jej trzeźwienie ja miałam trochę zabrany ten komfort picia po przyjeździe z terapii, ponieważ moja siostra uświadomiła moją rodzinę, co należy robić albo czego nie należy robić po terapii, to znaczy

A tu nagle ludzie, którzy mówią do mnie, daj mi swój numer telefonu, ja do ciebie zadzwonię albo zadzwoń do mnie, oferowali wsparcie, oferowali pomoc. Nawet usłyszałam coś takiego, że jak nie będziesz miała czym przyjechać, to ja po ciebie przyjadę. Zabiorę cię na meeting. To było niesamowite. Ten meeting właśnie odmienił całkowicie moje życie i moje podejście do wspólnoty, do alkoholu, do alkoholizmu w ogóle i do mojej choroby. Nie było tak, że ja na swój pierwszy meeting trafiłam z terapii i tam jedna z kobiet powiedziała mi, że okej Kamila narozrabiałaś, narobiło się.

Ja kiedy przyszłam do wspólnoty i zobaczyłam tych ludzi cieszących się, pełnych tej pogody ducha, o której mówiłyście, ja też w którymś momencie poczułam, że ja chcę tak mieć. To już było po jakimś czasie, kiedy przychodziłam na mityngi i za każdym razem ci ludzie opowiadali O tym, jak ich życie się zmieniło. Ja nie wierzyłam na początku w to, że moje życie się może w ogóle zmienić. Ja już byłam na takim etapie, gdzie ja się w ogóle z niczego nie umiałam cieszyć. Dla mnie śmiech stał się czymś zupełnie nieznanym tak naprawdę. Ja się oduczyłam śmierci w którymś momencie. I tu widząc tych ludzi właśnie potrafiących