#90 Jedyna opcja kapłaństwa (J 6,60-69)
Zapraszamy na wyjątkowe, braterskie wakacyjne rozmowy z ks. Adamem Pawlakiem z Archidiecezji Łódzkiej – diecezjalnym duszpasterzem młodzieży. To spotkania pełne refleksji, wiary i wspólnego poszukiwania sensu powołania. Tematem przewodnim rozmów jest kapłaństwo – rozumiane nie tylko jako funkcja w Kościele, ale jako głęboka odpowiedź na Boże wezwanie. Wspólnie z ks. Adamem zagłębimy się w medytacje oparte na tekstach Ewangelii oraz Nowego Testamentu, które staną się punktem wyjścia do duchowej refleksji i osobistego spotkania z Chrystusem. Rozmowy prowadzi o. Tadeusz Iwaszczyszyn. To doskonała okazja, by w atmosferze spokoju i wakacyjnego wyciszenia odkryć piękno i tajemnicę kapłańskiej drogi.
Lecz pośród was są tacy, którzy nie wierzą. Jezus bowiem na początku wiedział, którzy to są, co nie wierzą i kto miał go wydać. Rzekł więc, oto dlaczego wam powiedziałem, nikt nie może przyjść do mnie, jeżeli mu to nie zostało dane przez Ojca. Odtąd wielu uczniów Jego się wycofało i już z Nim nie chodziło. Rzekł więc Jezus do dwunastu. Czyż i Wy chcecie odejść? Odpowiedział Mu Szymon Piotr. Panie, do kogoż pójdziemy? Ty masz słowa życia wiecznego. A myśmy uwierzyli i poznali, że Ty jesteś świętym Boga. No to z czym się nie zgadzasz? Ja niestety nie mogę powiedzieć, że się z czymś nie zgadzam. Chciałbym walnąć pięścią stu i tu się nie zgodzić z czymś.
Ale ta Ewangelia, oczywiście ten fragment Ewangelii, który rozważamy, ma jeszcze drugą odsłonę, do której chcę teraz przejść i też zapytać Ciebie, wyobraź sobie teraz taką sytuację, teraz zrobimy taką stękę. Próbuj ustańkę. Wyobraź sobie, że jesteś biskupem albo rektorem seminarium. A biskupem to może będzie ciężko sobie wyobrazić, ale... Rektorem też nie jest tak łatwo. Albo że jesteś człowiekiem odpowiedzialnym. Mam sobie wyobrazić, że jestem człowiekiem odpowiedzialnym. Że jesteś człowiekiem odpowiedzialnym za dopuszczenie do święceń na przykład. Kleryków, czy tam diakonów. I teraz popatrz na ten dialog Jezusa z Piotrem.
On musi taką rozmowę odbyć formalną z tym kandydatem, ma listę pytań do zadania. I ja na tą rozmowę czekałem w kaplicy, bo tak wchodziliśmy po kolei, miał mnie ktoś zawołać, kto z poprzednich po prostu był na tej rozmowie, ona nie wiadomo ile będzie trwała. I mi wtedy przyszły do głowy słowa z Ewangelii Jana z XXI rozdziału, jak tam jest dialog Jezusa z Piotrem, czy kochasz mnie. I ten mi się fragment Pisma tak urodził w głowie, chociaż go nie było ani w liturgii, ani ja go nie czytałem wtedy. No i zaraz mnie ktoś zawołał, poszedłem na tą rozmowę do rektora i rektor mi zadaje pytanie, Adam, pytanie o przyjęcie święceń to jest właściwie jedno pytanie, to jest pytanie, czy kochasz?
I dla mnie to był bardzo umacniający też moment takiego potwierdzenia trochę, nie? Ja miałem taką moralną pewność wchodzenia w to życie. Czyli jest to warunek ostatecznie. Ja myślę, że tak, ja myślę, że tak. A co jak ktoś by, nie wiem, powiedział Tobie dzisiaj, że nie wie? Nie, bo na przykład zobacz, to jest jakby to stwierdzenie Piotra jest bardzo poważne, nie? Że do kogoż pójdziemy, Ty masz słowa życia wiecznego, myśmy uwierzyli i poznali, że Ty jesteś świętym Boga. Ja obawiam się, że gdybym usłyszał takie słowa, jakby, znaczy obawiam się, że gdybym usłyszał siebie sprzed czterech lat, na przykład jak byłem diakonem wtedy, czy sprzed ponad lekko trzech przedświęceniami, to też bym tak powiedział zapewne, nie?
O, jakby mnie zapytał, to ja bym też tak powiedział twierdząc o to na bank. Natomiast dzisiaj w tym kapłaństwie widzę, że historia Piotra się nie zatrzymała w tym momencie, że później była zdrada. O, tak, masz rację. Że później było to zaparcie. Później była weryfikacja tych słów i myślę sobie o tym, że oczywiście pytałbym o to jak najbardziej i myślę, że to fundamentem jest to, żeby odkryć to, że On jest jedyny, że jest świętym Boga i że nie mam do kogo pójść, ale myślę, że też jakby niezmiernie istotne jest to, aby zobaczyć, że ja jestem słowiutki, nie? Tak, tak. Nie, to fajnie, żeś to słowo złamał, to mi się podoba, żeby tu nie w taką słodką tylko nutę nie uderzyć, że o, tak, tak, Pan Jezus.
Jezusowe lowe, nie? Jezusowe lowe. No, dokładnie, rzeczywiście, przecież ta historia Piotra potem jest jeszcze długa i zawiła. Właściwie do końca ma opór do starości. Tak, i nawet to słowo, co żeśmy też chyba rozważali, kiedyś w szkole, pamiętasz? To słowo... O tym, że inne cię przepasze i pójdziesz dokąd nie chcesz. Że kiedy się zestarzejesz, pójdziesz dokąd nie chcesz. I chyba ksiądz Wąs mówił o tym, że do starości będziesz walczył sam ze sobą. Tak. Tak, dokładnie. Tak, tak, tak. Ja właśnie o tym myślę. Nie wiem jak dla Ciebie, ale dla mnie, dla młodego kapłana, to jest ładne. Jak już dla starego. Ja już w starości walczę. Zobaczysz, jak będziesz miał moje lata.
Pokazano wszystkie 6 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
Zapraszamy na wyjątkowe, braterskie wakacyjne rozmowy z ks. Adamem Pawlakiem z Archidiecezji Łódzkiej – diecezjalnym duszpasterzem młodzieży. To spotkania pełne refleksji, wiary i wspólnego poszukiwania sensu powołania. Tematem przewodnim rozmów jest kapłaństwo – rozumiane nie tylko jako funkcja w Kościele, ale jako głęboka odpowiedź na Boże wezwanie. Wspólnie z ks. Adamem zagłębimy się w medytacje oparte na tekstach Ewangelii oraz Nowego Testamentu, które staną się punktem wyjścia do duchowej refleksji i osobistego spotkania z Chrystusem. Rozmowy prowadzi o. Tadeusz Iwaszczyszyn. To doskonała okazja, by w atmosferze spokoju i wakacyjnego wyciszenia odkryć piękno i tajemnicę kapłańskiej drogi.