#111 Błogosławiony Euzebiusz

No taki inicjator życia zakonnego paulińskiego. To określenie założyciel chyba też jest poprawne. Choć też spotykamy często organizator. Organizator, no właśnie, bo on przy ostatecznym zatwierdzeniu i założeniu nie był. Już nawet był z perspektywy życia niebieskiego. Tak, to jest połowa XIII wieku, kiedy nasz pauliński zakon się kształtuje na ziemi węgierskiej. Zatwierdzenie reguł zakonu, czyli jakby usankcjonowanie prawne i też potwierdzenie przez stolicę apostolską, że ta forma życia zakonnego, Jest jakby bardzo mocno zakorzeniona w ogóle w kościele, a to jest 1308 rok, więc trochę czasu musiało upłynąć od jakby zgromadzenia pierwszej wspólnoty naszych braci, a zatwierdzeniem zakonu.

Tutaj też warto pamiętać, że my nie mówimy w żaden sposób o jakiejś pracy duszpasterskiej. To jest forma życia, która jest poświęceniem dla świata i za świat, nie jest ucieczką, ale jest formą też relacji, osobistej relacji z Bogiem, myśląc też o świecie cały czas, tym, który otacza. No i Eusebiusz nie chce być tym, który jakby pokazuje, jak macie to robić. Czyli nie ja, ale jest od samego początku my. To my jesteśmy ważni jako wspólnota. Tak sobie o nim zawsze staram się myśleć. Ale teraz coś powiedz. Właśnie to jest bardzo ciekawe. Tak sobie myślę o tej historii początku naszej wspólnoty paulińskiej, no bo przecież wtedy ten moment, kiedy nasza wspólnota powstawała, zatwierdzana, była przez Kościół oficjalnie, no to można powiedzieć, że przede wszystkim funkcjonowały takie dwie podstawowe reguły zakonne, życia zakonnego, nie?

Jakby to wydarzenie... Eusebiusza, który stara się właśnie, jak zresztą możemy o tym przeczytać właśnie w żywotach braci napisanych przez ojca Dżędzieszego, no to wraz z Tomaszem Zakwiną nawet, który też tam właśnie mu podobność w tym bardzo mocno pomagał u papieża. I stara się o tą regułę, jaki to jest taki piękny znak prorocki dla mnie też, Elzebiusza, który miał pewne wyczucie na zakon, nie dzisiaj, ale na ten zakon, który Pan Bóg przygotował dla Kościoła nawet w XXI wieku. No bo przecież my dzisiaj, jako Paulini, nie zrywamy z duchem monastycyzmu, nie zrywamy z tym, można powiedzieć, życiem pustelniczym. Aczkolwiek na pustyni nie żyjemy, czy w pustelniach.

No wiesz, dzisiaj pustynia można mieć wszędzie. Tak, grunt... Jak się Wi-Fi traci, to jest pustelnia, tak? Tak, tak, tak. A mając... Jak wyłączysz telefon, to masz pustynię, nie? Trochę tak. A mając telefon, można, wiesz, na piasku nie mieć pustyni, nie? Tak naprawdę, więc... No, to prawda. Więc z jednej strony właśnie to jest takie piękne. Ja sobie myślę o tym Osobiuszu też, że on miał taki... Miał naprawdę ducha prorockiego na wspólnotę paolińską, nie? Że przyjmując nawet w tej... W tym fakcie historycznym przyjmowania tej reguły Austyna, nie? Że z jednej strony nie tracił tego rysu, pustelniczego, ale z drugiej strony właśnie widział też tą pierwotną ideę w ogóle tych anachoretów, którzy funkcjonowali w kościele. To przecież były te postacie, do których ludzie przychodzili. Tak, ale to dzisiaj mamy nasze klasztory i domy, które są w sumie często w miastach, czy w miejscowościach różnych i parafie prowadzimy.

Też zobacz. No i myślę sobie, jak dzisiaj na przykład w kontekście chociażby powołań, nie? Jak kiedy myślimy o różnych właśnie, no przecież spotykamy się w tym kontekście powołaniowym. jak wielkie znaczenie ma właśnie taka wspólnotowa modlitwa, nie? Chociażby w tych intencjach, nie? Więc myślę, że tutaj Eusebiusz i może być patronem tych wszystkich, którzy też troszczą się o powołanie i jakoś też łączą się w tej modlitwie Kościoła w intencji powołania. No i tutaj warto wspomnieć w kontekście tego, co mówisz, że nawet u nas istnieje taka przy zakonie wspólnota. Nazwijmy to takim może trzecim zakonem troszkę, ale wspólnota błogosławionego Eusebiusza, która też zrzesza osoby, jest to nieformalna wspólnota.