#110 Paweł Pustelnik

Oczywiście ojciec Tadeusz Iwaszczyszyn. I ojciec Andrzej Grata. Witamy Was bardzo serdecznie. Cieszymy się, że jesteście z nami. Przyznam się szczerze, na początku podzielę się takim troszeczkę może śmiesznym doświadczeniem z mojego momentu wstępowania do zakonu. Ja to chyba powiem Ci, że to nie jesteś pierwszy ani jedyny, który tak sobie pomyślałeś. Właśnie to, co Ty sobie pomyślałeś. Tak, bo znałem pauliński zakon właśnie pod hasłem Paulini, a pierwszy raz pełną nazwę zakonu paulińskiego właśnie przeczytałem i poznałem, jak dostałem od Ciebie dokumenty do wypełnienia właśnie takiej ankiety i tak dalej. A to nie, bo myślałem, że powiesz, że po raz pierwszy się dowiedziałeś o świętym Pawle, pierwszym pustyniku i że myślałeś, że zakon pauliński bierze swoją nazwę od świętego Pawła, ale apostoła.

Więc zresztą nie odpowiedzenie na to pytanie też nie jest w żaden sposób dyskwalifikacją przecież. No nie, no absolutnie. Ale tak sobie myślę o Pawle, właśnie też w takim kontekście, że myśląc o nawet tym naszym braterskim spotkaniu tutaj w ramach tych podcastów, tej audycji, też pomyślałem sobie trochę tak, że a, znowu styczeń, trzeba o tym Pawle powiedzieć. Ja lubię, wiesz, ja lubię to. ten czas. Tak, ale właśnie później przyszła do mnie taka druga myśl, że rzeczywiście on jest na nowo odkrywany i też tak sobie pomyślałem, że będę z Tobą rozmawiał o Pawle, co my powiemy nowego niż w zeszłym roku powiedzieliśmy. Nic. No nic. Jeśli chodzi o historię. A jeśli chodzi o historię. Dlatego chciałbym Cię zapytać, jakie jest Twoje doświadczenie w tym roku, Pawła? Czy masz jakieś inne? Czy coś w tym roku szczególnie? Na przykład patrząc w ogóle, bo rzeczywiście już jesteśmy, nie wiem, tam 15 dzień nowego roku, ale jednak jakoś ten rok jubileuszowy jeszcze może gdzieś tam w nas

Tak, ale w nas w ogóle o ludziach takich jest. Natomiast Paweł, Maryja pozwoliła sobie na to, żeby przeżywać chwilę, kontemplować chwilę. To był ten moment zwiastowania. Paweł też przeżywał chwilę. I myślę sobie tak o Pawle, że też był człowiekiem, który przeżywał chwilę obecną. nie rozdrapywał tego, co było za nim. Nie rozdrapywał tej sytuacji, że go szwagier chciał wydać, że miał życie zagrożone. Znaczy, nie wiemy tego, bo Paweł o tym nie napisał, ale przypuszczam, że tak było, dlatego, że gdyby Paweł żył przeszłością, rozdrapując rany, lub przyszłością, no to by nie wytrzymał na pustyni. Że to dzisiaj jego, które przeżywał każdego dnia, nie byłoby dla niego źródłem szczęścia.

To jest ciekawe, zobacz, tak się trochę zastanawiałem o tym Pawle, co tu będziemy mówić, a tu już prawie pół godziny nam minęło na tej rozmowie. U Pawle zawsze jest co mówić i myślę, że ta historia jego warto jest w ogóle przypominać sobie i tak wrócę do tej jeszcze jednej myśli, że dobrze, że z początkiem roku dla nas, ja myślę o sobie jako o Paulinie, że z początkiem roku ta postać i Pawła i Eusebiusza jest przypominana, bo możemy wrócić do początków. możemy w sobie na nowo odnowić, tak jak św. Paweł apostoł mówił, pisał, możemy na nowo w sobie odnowić charyzmat wiary, biorąc, sięgając do początków, do źródeł, zarówno Eusebiusza, jak też i św. Pawła I Pustelnika. No i żeby tak się stało, no to dzisiaj powierzamy się Waszym modlitwom.