Grażyna Torbicka o poczuciu własnej wartości, miłości po latach i o tym, czy kobieta po 50 staje się niewidzialna

Ale tak jak Ci mówię, zawsze podejmowałam raczej te, byłam ciekawa tych propozycji, które były dla mnie dużym wyzwaniem, trudnością. To jest ciekawe, bo to jest trochę odpowiedź na moje kolejne pytanie. Miałam taki cytat, że nigdy nie miałam parcia na szkło, a jednak ciągle byłam na szkle i zastanawiałam się w takim razie, co pchało Cię do przodu, ale to nie była ambicja, tylko to była adrenalina. To była adrenalina, pewnie tak, pewnie tak, oczywiście, oczywiście. Czy ty masz jakąś odpowiedź na to? I po czym poznać, że w karierze, w pracy jesteśmy na dobrej ścieżce, że to jest nasza ścieżka? No to jest dosyć łatwe chyba do poznania, jeżeli się w tym dobrze czujesz, jeżeli nie gdzieś tam, nie wiem, w trzewiach ci nie mówi, o Jezu, co ja tu robię, źle mi z tym. To jest proste do rozważenia.

Nie ma takiej możliwości, żebyśmy były zawsze młode. Ale zawsze możemy być piękne. To prawda. O Jezus, jak mi się to podoba. Naprawdę, bo to zmienia naprawdę dużo. W sensie rozumiem, że to może brzmieć jak truizm dla niektórych i że to może być jako oczywistość taka dla niektórych. Tak, bo to jest oczywistość i to jest prosta, prosta prawda. To nie jest żadne odkrycie Ameryki. Tylko trzeba ją przepuścić trochę przez siebie. Dokładnie. I dopiero jak to zrobimy, to... To to nabiera sensu i wartości, tak. I trochę nam z barków tego ciężaru w ogóle oczekiwań i tego lęku o przyszłość odpada. Pajne, bardzo mi się podoba. Na takie zakończenie mam jeszcze parę pytań krótszych. Tak. Gdybyś dzisiaj spotkała trzydziestoletnią siebie i mogłabyś sobie wtedy zostawić jedną radę, jaka by to była rada?