Mentionsy Mentionsy
Pierwsza Młodość
Pierwsza Młodość

Pierwsza Młodość #139

08.08.2025 ·44 min 1 s

To jest odcinek o miłości międzygatunkowej. Bo Zirka znaczy Gwiazda. Ten podcast powstaje dzięki Patronite: https://patronite.pl/karolinakp

Jedyny i niepowtarzalny. Ja wiem, że jest lato i jest luz i może to nie jest czas na poważne tematy. Ale powiem Wam tak. Mnie największy hejt spotyka za to, że nie mam dzieci, ale mam psy i na przykład wożę je w wózku. Dwie starsze suki. Mnie największy hejt spotyka za to, że mówię do moich psów. Albo, że dbam o ich honor. Zdrowie też przy okazji. Jakoś długo nie było postów Karoliny Kuszlewicz o jej psie, o Zii. Śledziła mi historię bardzo długo. Historie o odchodzeniu, historie o starości, historie o śmierci.

Ta historia dla mnie osoby, która w dniu, kiedy straciła wszystko, dostała psa od moich przyjaciół. Cudno. Cudna skończyła teraz 13 lat, ma 14 lat już w tej chwili, zaczęła 14 rok życia. Karolina nauczyła mnie, razem z Zii, jak sobie radzić. Z nieuniknionym. Wiecie, pies sobie nie zrobi operacji plastycznej, nie kupi sobie Homonta, Kim Kardashian, żeby żyć dłużej. Obie bardzo mi pomogły. Zii już nie ma. Ten podcast jest dla niej.

Dla Zii. Bo Zorka znaczy gwiazda. To jest podcast Pierwsza Młodość. Ten podcast powstaje wyłącznie dzięki Patronite. Jeżeli nie wiecie, kim jest Karolina Kuszlewicz, to naprawdę warto. To jest adwokatka, która zajmuje się sprawami zwierząt. Tak naprawdę, tak do spodu. Bardzo mądrze i w taki spokojny, wyważony sposób, ale jednocześnie ona nie bierze jeńców. To jest jedna z tych... Osób, które moim zdaniem, człowieczeństwo, które trochę ostatnio słabiej wszędzie, nie przenosi ujmy. I bardzo wiele mówi o relacjach międzygatunkowych. Ja pamiętam, kiedy zrobiłam w Polskim Radiu w jedynce audycję o rodzinie międzygatunkowej, to muszę przyznać, że będąc osobą, która jest długo w mediach, nigdy wcześniej nie spotkało mnie tyle obrzydliwego hejtu.

Bardzo doceniam też jej pracę. Miałam okazję ją spotkać parę razy. Jest świetną osobą. I... od jakiegoś czasu jest sama, nie ma zi. Więc to spotkanie i ten podcast, który jest dla mnie bardzo trudny, zaczynam piosenką, która była ilustracją posta Karoliny Kuszlewicz, który informował o tym, co się stało. To nie był taki typowy płaczący post, bo myśmy się domyślali, ci, którzy śledzili te historie i śledzili je w mediach społecznościowych, że zbliża się nieuniknione. Zatem posłuchajcie tej piosenki, która była ilustracją zdjęcia przedstawiającego Zii na profilu na Instagramie i na Facebooku Karoliny Kuszlewicz.

Jak napisać Wam, że moja Zii umarła? Moja najdroższa, najwspanialsza Zii umarła. A każde słowo było za ciasne, by o tym opowiedzieć. Najpierw więc była wielka intymność i łzy, a teraz, gdy brakuje łez, płaczę słowami, więc piszę. Wiedzieliśmy wszyscy, że życia zostało już niewiele, bo wiek, osiemnaście i pół roku oraz dwa chłoniaki nie pozostawiały złudzeń. To jednak w żadnym razie nie powstrzymywało nas od życia. Zii wyznaczała kierunek, a ja jej towarzyszyłam. I ten kierunek był lekcją tak imponującą, że wielokrotnie patrzyłam w zachwycie na Zii, myśląc, że jest istotą nadzwyczajną. I uczyłam się od niej. Uczyłam zapału, zachwytu i kierunku. I odkrywałam też w sobie to, o czym nie wiedziałam, że może być aż tak intensywnie.

Wielką niezłomność i troskę. Bliska nam osoba powiedziała, że ma następującą graficzną wizualizację naszej relacji z Zii. Idziemy obok siebie i ja tarczą ochraniam Zii przed wszystkim, co złe, a pod nogi sypię jej kwiatki. Ale to ładne. Tak właśnie starałam się żyć, a Zii wyznaczała kierunek. Moja Zii umarła. W swoim domu, z błękitnymi oczami skierowanymi we mnie, leżałam tuż obok, głowa w głowę. A ostatnie, co Zii widziała przed odejściem, to moja twarz. Głowa w głowę. Utuliłam ją. W jej budzie domowej, najwygodniejszej i najbezpieczniejszej i mówiłam o tym, jak bardzo ją kocham i że na zawsze będę do niej wracać.

Zawsze będę do ciebie wracać, moja Zii. Mówiłam jej to przez ponad osiemnaście lat, a teraz nie wiem, co to znaczy. Wiem jednak, że odkryję to znaczenie, bo miłość Zii ze mną została. Śmierć jest końcem życia, ale nie jest końcem relacji. Bardzo tak czuję. To było najgłębsze, najdokładniejsze towarzyszenie w umieraniu, jakiego doświadczyłam. Po tym, jak Zii umarła, czuwałam nad nią ponad dobę. Najpierw ją myłam z czułością i delikatnością, a potem tuliłam jej ukochane ciało, dzieląc z nim po raz ostatni wzajemne ciepło. Zii była prawie do końca aktywna. Najważniejsze było dla mnie, by mogła być sobą. W weekend przed odejściem weszłyśmy razem do lasu. Tak jak kochała. Choć miała już bardzo mało siły, to były tak piękne, dumne, pełne pasji kroki.

Choć musiałam podtrzymywać Zii na szelkach w lesie, ten ostatni raz pchała się ku życiu. Potem już leżałyśmy razem na trawie godzinami, grałyśmy w smaczki, oglądałyśmy ptaki. Żegnałyśmy się. Chciałam napisać najpiękniejszy, najdonoślejszy post ze wszystkich dotychczasowych, ale nie mam właściwych słów. Moja Zii umarła. Cudowna, wybitna istota. Moja wielka nauczycielka, osoba, przy której poruszałam się lekko i z gracją, bo ona mnie do tego zapraszała. Jakie to prawdziwe. Tak niesamowicie niezłomna, tak odważna, tak nie wpisująca się w żaden schemat. Przejechałyśmy razem dziesiątki tysięcy kilometrów, była ze mną podczas szkoleń, konferencji i festiwali. Zawsze ciekawa, ale na swoich zasadach. Tak cudownie niezmącona, gdy wokół kłębiły się bodźce, gdy czasem nocą dojeżdżałyśmy do hotelu, czułam się jak królowa, bo oto korytarzami hotelu szłam z moją dumną Zii.

Podążając razem piechotą u swojego boku każdego dnia, przeszłyśmy więcej niż liczy podróż dookoła świata porówniku. Zii była z jednej strony tak spontaniczna i pełna fascynacji, a z drugiej strony elegancka i powściągliwa. Wybitna. Nie miała wpisanego w siebie tego psiego dostępu od zaraz. Ona decydowała, z kim chce być blisko i bardzo rzadko uznawała to za rzeczywiście zasadne. Gdy nie było mnie w domu, po kilku godzinach wyła. Tak głęboko nawoływała, choć dom pełen był znanych jej ludzi. A gdy wracałam, mówiłam do niej, jestem kochana, nic się nie martw, zawsze będę do ciebie wracać. Śpiewałam codziennie przez osiemnaście lat. Śpiewałam z radości. Podśpiewałam, że ją kocham i że idziemy wędrować.

Potem, gdy płakałam, przytulając się jeszcze do jej ciepłego ciałka, pytałam Zii, komu ja teraz będę śpiewać. I w tym pytaniu był wielki ból mojej żałoby już nigdy. Mierzę się już z nigdy po tym, jak doświadczyłam międzygatunkowej relacji totalnej. Osiemnaście lat i dwa miesiące razem, a wśród nich każdy dzień postrzegany jako złoto, każdy spacer jako wyprawa życia. Tego się nauczyłam przy Zii. Moja Zii umarła. Te słowa chyba najlepiej wszystko wyrażają. Uczę się teraz stawiać kroki bez niej. Jest bardzo, bardzo trudno. Nie ma we mnie już tej pasji. Jestem spełniona, że miałam zaszczyt tak długiego i bliskiego życia u boku z i. I bardzo smutna.

To pewność, że Zee, tak wrażliwa istota, miała wspaniałe, spełnione, pełne miłości i bezpieczeństwa, a jednocześnie bogate w przygody i wyprawy życie i miała też dobrą śmierć. Nie oddałam Zii w toku całej tej naprawdę trudnej walki z rakiem nawet na pięć minut do żadnej klatki. Nie zgodziłam się na żadną jej izolację. Szpital tak, ale tylko razem. Byłam tak niezłomna, tak jak siebie nie znałam. Wiedziałam, że końcówkę życia Zii musi mieć dobrą, bez gwałtownych ruchów. Walczymy razem, cały czas obok siebie. Wiernie do końca, bezwarunkowo wiernie. I to w mojej hierarchii jest ważniejsze niż moje cierpienie. Fakt, że zapewniłam Zii spełnione życie i dobrą śmierć.

Że Zii, będąc psem, a zatem zależnym zwierzęciem w ludzkim, często nieprzychylnym zwierzętom świecie, mogła rozwijać się na przestrzeni całego swojego życia i przejść je w miłości oraz pasji. I że umarła bez dramatycznych sytuacji, tak spokojnie. Dziękuję Wam, że pokochaliście Zii. To jest niesamowite, ale część z Was naprawdę pokochała Zii. Czułam tak wiele razy, jak nam kibicujecie. Dziękuję. To jest ogrom dobra. Bardzo chcę, by dalej pracował w świecie. Dlatego jeśli ktoś z Was chciałby coś zrobić w tej sytuacji, to tak wiem... Co jest dla mnie ważne i co mnie wspiera? Wspominanie Zii. Nie zapominajcie o niej, proszę.

O potężnej miłości, jaką wniosła w moje życie. A dzięki temu i dała mi portal do kontaktu z Wami. Wiecie, na takim naprawdę głębokim poziomie. Bo czy to jest fenomenalne, że pomimo tego, że u większości się nie znamy, osobiście wiele razy byliśmy we współodczuwaniu? Zii stała się ambasadorką prawa zwierzęcia do godnej starości i prawa do opieki paliatywnej. Pokazywała, że możliwe jest dobre, godne życie, mimo nieuleczalnych chorób. Piszcie więc, jakim życiem Zii była dla Was. Dzielcie się proszę wspomnieniami o Zii. Tym, jak ją zapamiętujecie, jak widzieliście naszą relację. Pozwólcie mi to czytać, a może i was Zii czegoś nauczyła.

Dla mnie to ważne. Potrzebuję tej ciągłości pamięci. Napiszcie też swoje epitafia dla Zii. W słowach, łzach, patrzeniu w gwiazdy, leśnej wędrówce czy paleniu ognia. Puście je w świat na cześć tej istoty. Niech będą pięknym i dobrem w tym trudnym świecie. Pewne rzeczy mogą i powinny być proste. Ten post to nie jest pożegnanie. Zee będzie mnie jeszcze wiele razy prowadzić, a ja będę się z wami tym dzielić. Bo Zirka znaczy gwiazda.

To jest początek tego postu. Tysiące osób opłakuje i wspomina Zii. To jest wybitne, potężne i przełomowe. Czy widzieliście, by kiedykolwiek w Polsce tak żegnać psa? Zii była osobą, tak jak ja, ty, każda i każdy z nas. Jednocześnie będąc psem, tak jak my należymy do gatunku ludzkiego. Mam takie poczucie, że pierwszy raz w historii tak kolektywnie przeżywamy śmierć jednej osoby zwierzęcej, wcześniej znając jej życie. Przy Zii stało się jasne, że jest podmiotem. Nikt nie pytał, to przestało być tematem, a stało się oczywistością. Wspólna droga osób idących razem przez świat, w miłości, oddaniu, wierności, pomimo trudów. Różnice gatunkowe były drugorzędne, fundamentalna była więź.

Czytam, że nasza droga otworzyła kogoś na relacje międzygatunkowe, całkowicie zmieniła ich postrzeganie. Czytam, że to, jak przechodziłyśmy razem przez nieuleczalną chorobę, dało wielu osobom siłę, by podjąć walkę o własne życie czy życie bliskich. Dowiedziałam się m.in., że pewien pies ma właśnie zmniejszonego guza mózgu o połowę, bo dzięki odwadze, którą emanowała Zii i moim jej towarzyszeniu, opiekunowie tego psa zdecydowali się na leczenie. Czytam, że dla kogoś nasza codzienna historia, którą tu opowiadałam od kilku lat, a od roku bardzo intensywnie, była istotnym wsparciem w tym, by zmierzyć się z odchodzeniem członków rodziny, starością, nowotworem. że nasza droga wytyczyła nowe ścieżki dla uznania wartości życia zwierzęcia w okresie paliatywnym.

Pomimo, że ból wywołany śmiercią zwierzęcia może być tak samo silny jak po stracie człowieka, to w skrajnie antropocentrycznej kulturze zwierzęta nie pasują do tej doniosłości. Dlatego były i wciąż są usuwane z kręgu tych, po stracie których cierpienie jest w pełni uprawnione. Do tego dochodzi współczesny kapitalizm z jego kultem produktywności i wymogiem nieustannej gotowości do działania. Nie powinno się zwalniać tempa z przyczyn błahych. Jakby śmierć miała być błaha. To ode mnie. Przeczytajcie ten post Karoliny, ten drugi. Tam jest też zdjęcie z jej. Bardzo piękne. Jeszcze końcówka. Dlatego ogromnie Wam dziękuję, że się zatrzymujecie teraz przy nas i przy mnie i Zii. Wielkiej, pięknej, niezłomnej postaci, z którą miałam przywilej spędzić 18 lat i 2 miesiące.

To ważne, by żałoba po zwierzęciu nie była tylko smutnym kątem w piwnicy. Bo znów wracając do słów Butler, czysto prywatne formy żałoby są możliwe, ale nie mogą ukoić płaczu, który domaga się od świata, by zaświadczył o stracie. Umieranie nie poczeka. Dzieje się teraz. I albo mu potrafimy towarzyszyć, albo tracimy wszystko, co jest głęboko w życiu. Bądźcie więc dalej ze mną w tym procesie, pisze Karolina Kuszlewicz na swoich mediach społecznościowych. Myślę, że Zii była i jest rewolucyjna. Niech to światło, które przeniosła, pracuje na każdą zmianę relacji międzygatunkowych. Bo Zirka znaczy gwiazda. To jest pięknie napisane, proszę Państwa, i to są piękne słowa.

Bo tak jak powiedziałam, to jest zupełnie wyjątkowy podcast. Ja jeszcze nigdy czegoś takiego nie nagrałam, ale to jest podcast ku pamięci Zii. Żebyście nie zapomnieli. Żebyście nie mówili, to jest tylko pies, to jest tylko kot, to jest tylko zwierzę. Nie umniejszajcie swoim uczuciom. Nie umniejszajcie swojej miłości. Przyznajcie się do niej. Ja się przyznałam. I tyle. Mówcie spokojnie, to jest moja rodzina, a nie rzucacie na wiatr i nie wiecie o co chodzi. To jest bardzo ważne. Dostałam taką książkę. Mark Alizard ją napisał. Filozoficzne opowieści o swoich najlepszych przyjaciółach. Psy. I Wam przeczytam końcówkę, bo to jest fragment epilogu tej książki. Ona jest malutka, pomarańczowa, nieduża, bardzo fajnie mieści się w kieszonce na wakacjach.

Pokazano wszystkie 19 dopasowań. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.