Pierwsza Młodość #139
To jest odcinek o miłości międzygatunkowej. Bo Zirka znaczy Gwiazda. Ten podcast powstaje dzięki Patronite: https://patronite.pl/karolinakp
Dzień dobry Państwu, to jest 139 odcinek podcastu Pierwsza Młodość, ja się nazywam Karolina Korwin-Piotrowska, witam wszystkich, bardzo serdecznie jest piękny sierpień, piękne wakacje. Przypominam, ten podcast powstaje dzięki Patronite i to dzięki patronom z Patronite'a mogę sobie teraz usiąść i nagrać jeden z najtrudniejszych podcastów w całym moim życiu, ale o tym za chwilę. Przypomnę, że patroni od progu 25 mają newsletter, a patroni i patronki też od progu 25 mają bardzo fajne prezenty. Dzisiaj Ministerstwo Dobrego Mydła i nie tylko, więc bardzo Was proszę czytajcie maile. Przypominam także, że można słuchać miesiączki albo bardziej dwumiesiączki specjalnej na wakacje. To może zwiastun?
Bittersweet Symphony to jest piosenka, którą ja nie wiem ile razy słyszałam w życiu i kiedy zobaczyłam to wykonanie dokładnie z 11 lipca 2025, w Manchesterze to miało miejsce, właśnie przed koncertem Oasis, to pomyślałam sobie, że gdybym mogła, to byłabym wśród tych ludzi i darłabym się po prostu na maksa. Mamy sezon ogórkowy. Chociaż jeśli chodzi o kwestie językowe, to przecież w mainstreamie sezon ogórkowy jest w sumie zawsze. Chyba, że akurat ten jeden profesor znowu powie coś kontrowersyjnego i internet znowu zapłonie. Co z kolei znowu poskutkuje tym, że wszyscy pozostali, którzy się językiem zajmują, będą musieli te pożary gaść. Dzisiaj będzie o bikini body, czyli coś co nas po prostu ściga od lat.
Jeśli miałabym pojechać z jakimś filozofem na wakacje, to na pewno fajnie by się jechało z tymi różnymi greckimi filozofami. Ja bym mogła z Arystotelesem pojechać na wakacje. To był ogarnięty gość. Dzisiaj też już wszedł na antenę odcinek komentary. Pytaliście mnie, czy o tym coś nagram. No, postanowiłam nagrać. Zresztą sami posłuchajcie. Gdyby to była piętnastoletnia, szesnastoletnia influencerka, która ma jakąś dramę na TikToku, bo jakaś koleżanka piździchowska coś o niej zrobiła, napisała, zrobiła filmik, gdyby to była taka dziewczyna, taka, wiecie, niezbyt lotna influencerka, to ja bym rozumiała, że ona potem, no po zamieszczeniu takiego postu idzie dalej i brnie, i brnie, i brnie.
Ale mamy do czynienia z osobą, która dawno nie ma 18 lat. Ma za sobą całą masę wpadek medialnych, które tak naprawdę powodowała ona sama, ponieważ ona ma niestety tendencję do gadania zbyt dużo. Tam były cały czas jakieś dramy, one cały czas na siebie krzyczały i miałam wrażenie, że jej głównym tematem życiowym są zakupy i makijaż. To są dwa tematy, które ich bardziej podniecały i ja stwierdziłam, że to chyba nie jest mój target. Poza tym naprawdę one są niestety turbo głupie. Znaczy nie, sorry, ona jest po prostu głupia. A teraz bardzo Was proszę, żebyście wygodnie usiedli. Odpoczęli. Myślę, że to nie jest taki podcast, który będziecie mogli słuchać w biegu. I to nie dlatego, że mam ego wielkie jak Mount Everest, tylko dlatego, że temat jest ważny.
Jedyny i niepowtarzalny. Ja wiem, że jest lato i jest luz i może to nie jest czas na poważne tematy. Ale powiem Wam tak. Mnie największy hejt spotyka za to, że nie mam dzieci, ale mam psy i na przykład wożę je w wózku. Dwie starsze suki. Mnie największy hejt spotyka za to, że mówię do moich psów. Albo, że dbam o ich honor. Zdrowie też przy okazji. Jakoś długo nie było postów Karoliny Kuszlewicz o jej psie, o Zii. Śledziła mi historię bardzo długo. Historie o odchodzeniu, historie o starości, historie o śmierci.
Dla Zii. Bo Zorka znaczy gwiazda. To jest podcast Pierwsza Młodość. Ten podcast powstaje wyłącznie dzięki Patronite. Jeżeli nie wiecie, kim jest Karolina Kuszlewicz, to naprawdę warto. To jest adwokatka, która zajmuje się sprawami zwierząt. Tak naprawdę, tak do spodu. Bardzo mądrze i w taki spokojny, wyważony sposób, ale jednocześnie ona nie bierze jeńców. To jest jedna z tych... Osób, które moim zdaniem, człowieczeństwo, które trochę ostatnio słabiej wszędzie, nie przenosi ujmy. I bardzo wiele mówi o relacjach międzygatunkowych. Ja pamiętam, kiedy zrobiłam w Polskim Radiu w jedynce audycję o rodzinie międzygatunkowej, to muszę przyznać, że będąc osobą, która jest długo w mediach, nigdy wcześniej nie spotkało mnie tyle obrzydliwego hejtu.
I zdałam sobie sprawę, że o relacjach międzygatunkowych trzeba mówić. Bo one są ważne. Są dla niektórych najważniejsze. I nic wam do tego, hejterzy. Zapraszam was na stronę internetową Karoliny Kuszlewicz. Kuszlewicz w imieniu. Tam jest bardzo wiele o jej działalności. Od ponad 18 lat była z nią ZI. Ja ZI poznałam raz. Na forum Patronite'a. Dwa lata temu. Strasznie fajny piesek. Pomyślałam sobie, że jest podobna do mojej cudnej, bo jest tak samo niezależna, robi co chce, ma bardzo świadome, mądre oczy i bardzo kocha swoją panią. One kochają się nawzajem wspaniale. Cudownie było na nie patrzeć. Śledziłam Karolinę na wszystkich mediach społecznościowych.
Bardzo doceniam też jej pracę. Miałam okazję ją spotkać parę razy. Jest świetną osobą. I... od jakiegoś czasu jest sama, nie ma zi. Więc to spotkanie i ten podcast, który jest dla mnie bardzo trudny, zaczynam piosenką, która była ilustracją posta Karoliny Kuszlewicz, który informował o tym, co się stało. To nie był taki typowy płaczący post, bo myśmy się domyślali, ci, którzy śledzili te historie i śledzili je w mediach społecznościowych, że zbliża się nieuniknione. Zatem posłuchajcie tej piosenki, która była ilustracją zdjęcia przedstawiającego Zii na profilu na Instagramie i na Facebooku Karoliny Kuszlewicz.
Posłuchajcie. 🎵🎵🎵 It may be over, but it won't stop there I am here for you, if you'd only care You touched my heart, you touched my soul You changed my life and all my goals And love is blind and that I knew it My heart was blinded by you You've kissed your lips and held your head Shared your dreams and shared your bed I know you well, I know your smell
I've been addicted to you Goodbye my lover Goodbye my friend You have been the one You have been the one for me Goodbye my lover Goodbye my friend You have been the one You have been the one for me I am a dreamer And when I wake You can't break my spirit It's my dreams you take And as you move on Remember me Remember us and all we used to be I've seen you cry, I've seen you smile I've watched you sleeping for a while I'd be the father of your child
I'd spend a lifetime with you I know your fears and you know mine We've had our doubts but now we're fine And I love you, I swear that's true I cannot live without you Goodbye my lover Goodbye my friend You have been the one You have been the one for me Goodbye my lover Goodbye my friend You have been the one And I still hold your hand in mine In mine when I'm asleep And I will bear my soul in time
Wielkie dzięki i do zobaczenia w kolejnych odcinkach. You have been the one for me I'm so hollow baby I'm so hollow I'm so, I'm so, I'm so hollow I'm so hollow baby I'm so hollow I'm so, I'm so, I'm so hollow
I teraz przeczytam Wam to, co napisała Karolina na swoim Facebooku, bo myślę, że ona zrobi to 100 razy lepiej. Może będę czasami stopować. Po pierwsze dlatego, że pewnie będę ryczeć, ponieważ kiedy czytałam ten post po raz pierwszy, płakałam cały czas. bo nas też to czeka. Ja oczywiście mogę zaczarować, mogę próbować robić różne chocki, klocki, mogę wymyśleć, szukać terapii, weterynaria bardzo się rozwija, ale ja wiem, że wszyscy umrzemy, bardzo często powtarzam to w tym podcaście. No tak, ale dlaczego ona? To jest ten tekst, który pojawił się na Facebooku i na Instagramie Karoliny Kuszlewicz. Już czas napisać Wam, choć część z Was wie, bo moje milczenie o tym zaświadczało, a część z Was miała sny, które przywodziły tę myśl, a ktoś jeszcze wyczuł dokładnie ten czas i pytał w wiadomościach, czy wszystko u nas w porządku.
Jak napisać Wam, że moja Zii umarła? Moja najdroższa, najwspanialsza Zii umarła. A każde słowo było za ciasne, by o tym opowiedzieć. Najpierw więc była wielka intymność i łzy, a teraz, gdy brakuje łez, płaczę słowami, więc piszę. Wiedzieliśmy wszyscy, że życia zostało już niewiele, bo wiek, osiemnaście i pół roku oraz dwa chłoniaki nie pozostawiały złudzeń. To jednak w żadnym razie nie powstrzymywało nas od życia. Zii wyznaczała kierunek, a ja jej towarzyszyłam. I ten kierunek był lekcją tak imponującą, że wielokrotnie patrzyłam w zachwycie na Zii, myśląc, że jest istotą nadzwyczajną. I uczyłam się od niej. Uczyłam zapału, zachwytu i kierunku. I odkrywałam też w sobie to, o czym nie wiedziałam, że może być aż tak intensywnie.
Wielką niezłomność i troskę. Bliska nam osoba powiedziała, że ma następującą graficzną wizualizację naszej relacji z Zii. Idziemy obok siebie i ja tarczą ochraniam Zii przed wszystkim, co złe, a pod nogi sypię jej kwiatki. Ale to ładne. Tak właśnie starałam się żyć, a Zii wyznaczała kierunek. Moja Zii umarła. W swoim domu, z błękitnymi oczami skierowanymi we mnie, leżałam tuż obok, głowa w głowę. A ostatnie, co Zii widziała przed odejściem, to moja twarz. Głowa w głowę. Utuliłam ją. W jej budzie domowej, najwygodniejszej i najbezpieczniejszej i mówiłam o tym, jak bardzo ją kocham i że na zawsze będę do niej wracać.
Zawsze będę do ciebie wracać, moja Zii. Mówiłam jej to przez ponad osiemnaście lat, a teraz nie wiem, co to znaczy. Wiem jednak, że odkryję to znaczenie, bo miłość Zii ze mną została. Śmierć jest końcem życia, ale nie jest końcem relacji. Bardzo tak czuję. To było najgłębsze, najdokładniejsze towarzyszenie w umieraniu, jakiego doświadczyłam. Po tym, jak Zii umarła, czuwałam nad nią ponad dobę. Najpierw ją myłam z czułością i delikatnością, a potem tuliłam jej ukochane ciało, dzieląc z nim po raz ostatni wzajemne ciepło. Zii była prawie do końca aktywna. Najważniejsze było dla mnie, by mogła być sobą. W weekend przed odejściem weszłyśmy razem do lasu. Tak jak kochała. Choć miała już bardzo mało siły, to były tak piękne, dumne, pełne pasji kroki.
Choć musiałam podtrzymywać Zii na szelkach w lesie, ten ostatni raz pchała się ku życiu. Potem już leżałyśmy razem na trawie godzinami, grałyśmy w smaczki, oglądałyśmy ptaki. Żegnałyśmy się. Chciałam napisać najpiękniejszy, najdonoślejszy post ze wszystkich dotychczasowych, ale nie mam właściwych słów. Moja Zii umarła. Cudowna, wybitna istota. Moja wielka nauczycielka, osoba, przy której poruszałam się lekko i z gracją, bo ona mnie do tego zapraszała. Jakie to prawdziwe. Tak niesamowicie niezłomna, tak odważna, tak nie wpisująca się w żaden schemat. Przejechałyśmy razem dziesiątki tysięcy kilometrów, była ze mną podczas szkoleń, konferencji i festiwali. Zawsze ciekawa, ale na swoich zasadach. Tak cudownie niezmącona, gdy wokół kłębiły się bodźce, gdy czasem nocą dojeżdżałyśmy do hotelu, czułam się jak królowa, bo oto korytarzami hotelu szłam z moją dumną Zii.
Podążając razem piechotą u swojego boku każdego dnia, przeszłyśmy więcej niż liczy podróż dookoła świata porówniku. Zii była z jednej strony tak spontaniczna i pełna fascynacji, a z drugiej strony elegancka i powściągliwa. Wybitna. Nie miała wpisanego w siebie tego psiego dostępu od zaraz. Ona decydowała, z kim chce być blisko i bardzo rzadko uznawała to za rzeczywiście zasadne. Gdy nie było mnie w domu, po kilku godzinach wyła. Tak głęboko nawoływała, choć dom pełen był znanych jej ludzi. A gdy wracałam, mówiłam do niej, jestem kochana, nic się nie martw, zawsze będę do ciebie wracać. Śpiewałam codziennie przez osiemnaście lat. Śpiewałam z radości. Podśpiewałam, że ją kocham i że idziemy wędrować.
Potem, gdy płakałam, przytulając się jeszcze do jej ciepłego ciałka, pytałam Zii, komu ja teraz będę śpiewać. I w tym pytaniu był wielki ból mojej żałoby już nigdy. Mierzę się już z nigdy po tym, jak doświadczyłam międzygatunkowej relacji totalnej. Osiemnaście lat i dwa miesiące razem, a wśród nich każdy dzień postrzegany jako złoto, każdy spacer jako wyprawa życia. Tego się nauczyłam przy Zii. Moja Zii umarła. Te słowa chyba najlepiej wszystko wyrażają. Uczę się teraz stawiać kroki bez niej. Jest bardzo, bardzo trudno. Nie ma we mnie już tej pasji. Jestem spełniona, że miałam zaszczyt tak długiego i bliskiego życia u boku z i. I bardzo smutna.
Smutkiem wielkim jak ocean, w takim miejscu, gdzie zaciera się linia horyzontu. Nie tyle rozpacz, nic mną nie rzuca, nie szamoce, co ogromny, bezbrzeżny, niewalczący smutek. On jest nawet smutniejszy niż rozpacz, gdy mu się przyjrzeć. Odeszła istota, która była mi najdroższa w życiu. I piszę to z pełną odpowiedzialnością. Relacje międzygatunkowe mogą być potężne, obustronnie rozwijające i odżywcze, leczące, pasjonujące. Ja przez całe życie spędzone z je uczyłam się. Miałam niecałe 22 lata, gdy razem zamieszkałyśmy, a teraz właśnie dobijam czterdziestki. W jakimś sensie jestem bezdomna. Jest jednak coś większego niż mój ból, znacznie silniejszego.
To pewność, że Zee, tak wrażliwa istota, miała wspaniałe, spełnione, pełne miłości i bezpieczeństwa, a jednocześnie bogate w przygody i wyprawy życie i miała też dobrą śmierć. Nie oddałam Zii w toku całej tej naprawdę trudnej walki z rakiem nawet na pięć minut do żadnej klatki. Nie zgodziłam się na żadną jej izolację. Szpital tak, ale tylko razem. Byłam tak niezłomna, tak jak siebie nie znałam. Wiedziałam, że końcówkę życia Zii musi mieć dobrą, bez gwałtownych ruchów. Walczymy razem, cały czas obok siebie. Wiernie do końca, bezwarunkowo wiernie. I to w mojej hierarchii jest ważniejsze niż moje cierpienie. Fakt, że zapewniłam Zii spełnione życie i dobrą śmierć.
Że Zii, będąc psem, a zatem zależnym zwierzęciem w ludzkim, często nieprzychylnym zwierzętom świecie, mogła rozwijać się na przestrzeni całego swojego życia i przejść je w miłości oraz pasji. I że umarła bez dramatycznych sytuacji, tak spokojnie. Dziękuję Wam, że pokochaliście Zii. To jest niesamowite, ale część z Was naprawdę pokochała Zii. Czułam tak wiele razy, jak nam kibicujecie. Dziękuję. To jest ogrom dobra. Bardzo chcę, by dalej pracował w świecie. Dlatego jeśli ktoś z Was chciałby coś zrobić w tej sytuacji, to tak wiem... Co jest dla mnie ważne i co mnie wspiera? Wspominanie Zii. Nie zapominajcie o niej, proszę.
O potężnej miłości, jaką wniosła w moje życie. A dzięki temu i dała mi portal do kontaktu z Wami. Wiecie, na takim naprawdę głębokim poziomie. Bo czy to jest fenomenalne, że pomimo tego, że u większości się nie znamy, osobiście wiele razy byliśmy we współodczuwaniu? Zii stała się ambasadorką prawa zwierzęcia do godnej starości i prawa do opieki paliatywnej. Pokazywała, że możliwe jest dobre, godne życie, mimo nieuleczalnych chorób. Piszcie więc, jakim życiem Zii była dla Was. Dzielcie się proszę wspomnieniami o Zii. Tym, jak ją zapamiętujecie, jak widzieliście naszą relację. Pozwólcie mi to czytać, a może i was Zii czegoś nauczyła.
Dla mnie to ważne. Potrzebuję tej ciągłości pamięci. Napiszcie też swoje epitafia dla Zii. W słowach, łzach, patrzeniu w gwiazdy, leśnej wędrówce czy paleniu ognia. Puście je w świat na cześć tej istoty. Niech będą pięknym i dobrem w tym trudnym świecie. Pewne rzeczy mogą i powinny być proste. Ten post to nie jest pożegnanie. Zee będzie mnie jeszcze wiele razy prowadzić, a ja będę się z wami tym dzielić. Bo Zirka znaczy gwiazda.
Tam są dwa posty. Bo jest też drugi, który jest po tym, który wam przed chwilą przeczytałam. I to jest takie... Mam nadzieję, że Karolina się nie dziwi, bo tak naprawdę, bo ta relacja, którą ona opisywała, szczególnie kiedy było wiadomo, że jest bardzo chora i że to jest nieuleczalne, ale to też to, jak pokazywała, jak dbać o życie takiego psa. o jego dobrostan, o to, żeby sobie chodził, wąchał, żeby sobie jeździł, bo to nie jest gorszy pies, on jest tylko chory. Jest stary. Ja też mam starego psa. I tak sobie pomyślałam, że zrobię wszystko, żeby było jak najlepiej do samego końca. Przy okazji każdego z moich psów. Przeczytam wam teraz fragment tego posta, który jest jako drugi, który jest postem o tym, jak Karolina zareagowała na to, co się stało, bo wiecie, ja czytałam ten post, który wam przeczytałam przed chwilą w taksówce i wracałam z radia, otworzyłam jej profil nagle, bo ja śledziłam, nie było tych postów długo.
Pokazano pierwszych 25 dopasowań — doprecyzuj frazę, aby zawęzić wyniki. Transkrypcja generowana automatycznie i niesprawdzana ręcznie — może zawierać błędy.
Kliknij, aby znaleźć fragmenty, w których pada.
To jest odcinek o miłości międzygatunkowej. Bo Zirka znaczy Gwiazda.
Ten podcast powstaje dzięki Patronite: https://patronite.pl/karolinakp