„Taki dobry chłopak” Kajetan P. Część 1

On siebie uważał, nie bójmy się tego mówić, za wyjątkowego. Superinteligentnego. Patrzył na społeczeństwo jak na szary lód. Biblioteka była świątynią. Nawet wchodził w interakcje z paniami, żeby nie wchodzili zwykli ludzie na różne zajęcia, bo bezczeszczą te jego świątynie. Więc wyzbycie się tej słabości okazało się być procesem, w którym co chwilę popełnia gafy, wyciąga ciało z taksówki, wwozi je do mieszkania. Powiedzmy, że jest już w tym mieszkaniu, pierwszy głęboki oddech, bo za nim taka dość trudna praca fizyczna, psychologiczna, chęć bycia pewnie niewidzialnym.