„Taki dobry chłopak” Kajetan P. Część 1

Mogło go to zaskoczyć. Tak, no bo wcześniej przecież tak trenował, spał w lesie, ganiał kury i zjadał żółwie. Pozbawił się wszelkich wygód. Wszelkich udogodnień, komfortu życia. Zaraz też sobie o tym porozmawiamy, że to chłopak z bardzo bogatego domu, gdzie zaplecze finansowe na jego wykształcenie i na jego życie w Warszawie było. On mógł równie dobrze sam mieszkać, mógł poprosić rodziców o pieniądze, zamieszkać w kawalerce i wówczas ta sytuacja też nabrałaby innego tempa. On marzył o tym, żeby mieszkać w kawalerce, bo on czuł, że frustrują go kontakty z innymi ludźmi, a ci współlokatorzy, którzy byli... Na początku mieszkał z ludźmi, których znał w pierwszej fazie dorosłości samodzielnej, jak wyprowadził się z domu.

Czyli tutaj wychodzi nam ta fascynacja Hannibalem Lecterem. Chciał się wyrównać do swojego, powiedzmy to, Boga. I to wyobrażenie o tym, że jak zjem kawałek, on też potem to tłumaczył, że chciał zjeść, no bo... Wierzył, że wtedy ta zbrodnia nie będzie na marne, że to będzie już w celach konsumpcyjnych. Myślę, że to była jakaś jego forma wytłumaczenia samemu sobie, czemu to miało sens, bo jakby się temu przyjrzeć, to pewnie nie miało żadnego i ostatecznie sprowadziło go w zupełnie inną stronę niż on planował. Dlaczego w takim razie nie zjadł tego elementu ciała ofiary? Wiesz, on twierdził, że nie było czasu. Myślę, że gdyby mu naprawdę zależało na zjedzeniu ciała człowieka, którego już zabił, to by to zrobił, natomiast myślę, że to wszystko go przerosło.