„Taki dobry chłopak” Kajetan P. Część 1

11 to była ostatnia godzina, na którą się mogła umówić i właściwie jedyna tego dnia, bo wcześniej miała korepetycję z włoskiego z jakimś maturzystą. Ona go wcisnęła, ciesząc się, że słysząc pewnie też jego zaangażowanie, to on opowiadał o swoim zainteresowaniu językiem i kulturą i w ogóle to. I dużo ze sobą wspólnego paradoksalnie. To nie jest taka, była mu obca, a jednocześnie w jakimś sensie bliska przez zainteresowanie. I on ją pewnie tym ujął. Może poczuła, że to mogłaby być relacja, taka nauczyciel-uczeń na dłużej. I na pewno chciała się tego chwycić, no bo na tym też jej zależało. Tak. Przyjmuje go w swoim domu, proponuje herbatę. To mogło trwać dosłownie 5 minut.

Dopiero jak ustalili z monitoringu, że on kupił ten tablet, udało się ustalić numery e-mail tego urządzenia i dalej je śledzić i na podstawie jakichś międzynarodowych zgód śledzić je za granicą, właśnie we Włoszech. Potem okazało się, że on popłynął promem na Maltę. Miał po prostu przy sobie GPS-a, tak możemy powiedzieć w skrócie, prawda? Miał po prostu przy sobie GPS-a, czego zupełnie nie był świadomy. Super Express 11 lutego 2016. Elitarne grupy na tropie Kajetana Poznańskiego. 27 lat. Łowcy cieni polują na Hannibala w całej Europie. A był też na tyle zuchwały i bezczelny, że jak już dopłynął na Maltę i uznał, że jego survivalowe doświadczenie i też szczególny typ urody, bo on miał ciemniejszą skórę, czarne oczy, czarne włosy, że to mu pomoże się odnaleźć gdzieś w jakimś afrykańskim kraju, ale że nie miał tego paszportu, bo uciekał, moim zdaniem, w panice.