Kat i ofiara. Wszystko o przemocowej relacji

Ofiary są odsuwane od grona znajomych, bliskich po to, żeby były bardziej bezradne, bardziej samotne. Żeby właśnie dobra koleżanka nie powiedziała, ty, ale co ty tak nagle się zmieniła, jak jesteś z tym Krzychę. Doprowadziła do tego, że jej brak ucieczki spowodował, że córka prawie się targnęła na swoje życie. Umniejszał tej dziewczynie, poniżał ją, mówił, że jest taka sama głupia jak matka, że skończy tak samo głupia jak matka. Monika Sławecka prezentuje Podcast Kryminalny. Pętla Zbrodni. Kat i ofiara. Wszystko o przemocowej relacji z mecenas Magdaleną Grześkowiak.

Czasami opieka naprzemienna ktoś bardzo nalega, ktoś inny uważa, że niekoniecznie rozsądzą biegli, rozsądzi sąd. Ale niestety tam, gdzie coś było nie tak i przemoc była taka zajadła przed, ona dalej trwa. Tylko ma teraz ładną nazwę przemoc konflikt okołorozwodowy. Na szczęście jest już ta odległość. Na szczęście te kobiety są w terapiach. Wiele z nich potrafi wyznaczać granice. Wie, co to jest przemoc. Zostanie to nazwane po imieniu. I wracając jeszcze do Pani pytania, kto kiedy uważa, że jest już ofiarą przemocy. Proszę sobie wyobrazić, że mi po W złożeniu pozwu na przykład po pół roku siadamy czy w kancelarii, czy przed sądem, jak przed terminem rozprawy rozmawiamy, kobieta mówi, pani mecenas, wie pani, że mi dopiero psycholog, jak jestem w terapii, uświadomił, że byłam tyle lat ofiarą przemocy, że to była przemoc, takie sformułowania, takie zachowania, przemoc finansowa, przemoc psychiczna, bo mi się wydawało wtedy, wówczas, że tak ma być, że to nie jest nic złego.

Dlaczego mimo to gdzieś zaczyna łączyć ich to przemocowe zachowanie, bo też Pani Mecyna zaczęła mówić o uzależnieniu ze strony ofiary. Ja widziałam wiele ofiar przemocy domowej, kobiet złamanych, które dalej tłumaczyły tego swojego partnera tak wielką miłością, że pomimo tego, że działa się im adekwatna, jawna krzywda, nie odchodziły, bo nie były w stanie. Trudno mi jest powiedzieć, z czego to wynika. Niektóre osoby mówią, on miał tak w domu, z tego co mi opowiadał i to powinna być dla mnie już taka czerwona lampka. Ojciec go bił, ojciec bił matkę, ojciec miał problem z alkoholem, on to wszystko przenosi na naszą rodzinę, a ja na przykład jestem z takiej rodziny, gdzie moi rodzice ze sobą już są, któreś tam mają lata małżeństwa szczęśliwego i ja nie sądziłam, że w ogóle przyciągnę do siebie taką osobę, która z swojego dzieciństwa miała takie doświadczenia.

I to jest dla mnie takie zastanawiające i też takie Pokazujące, że my jesteśmy w procesie uczenia się czym jest przemoc domowa. Sądy też są w takim procesie, że widzą, że ofiara przemocy domowej, która ma niebieską kartę, która dzwoniła i prosiła o tę pomoc. Policjanci przyjeżdżali, ale nie dawali skutecznej tej pomocy. kobieta nie wytrzymała. Kobieta i to się wtedy mówi, że w afekcie pozbawiła życia. Czy pani mecenas miała przykład takiej sytuacji, gdzie ona już jest marginalna, pozbawiająca czyjegoś życia albo ubytku na zdrowiu? Nie, takich sytuacji nie miałam, żeby któraś z moich klientek była doprowadzona do, nazwę to, ostateczności i dokonała takiego czynu, który spowodowałby, że potem sama musiałaby ponieść jakąś odpowiedzialność karną i miałaby z tego powodu problemy.

Więc jeżeli do kobiety nie trafia, to mówię, chcę pani doprowadzić do tragedii, Jak długo będzie to Pani tolerowała? Jak długo będzie Pani patrzyła na krzywdę swego dziecka? Trafia czasami, a czasami jest ucieczka, potem jest powrót. Co się dzieje w tych relacjach? Ja się już nie dowiaduję, a potem faktycznie kobieta wraca, ma więcej odwagi, zbiera się, żeby zacząć działać. Jeszcze tak na koniec tej niesamowitej dla mnie pouczającej, uświadamiającej rozmowy, której słucham naprawdę bardzo otwarta i taka przejęta. Pani mecenas, jakiś przykład sprawy rozwodowej, który złamał Pani serce, że tak powiem po ludzku? Gdzie kobieta doznała takiej krzywdy, gdzie coś się takiego wydarzyło, że się godziła na to.

Bo ja wiem, że my dzisiaj jesteśmy wszyscy przebodźcowani, żyjemy gdzieś w jakimś pędzie. Każdy gdzieś powinien myśleć o własnym dobru. Ale no niestety kobieta myśli o sobie najczęściej na samym końcu. Jakby pani mecenas mogła podać taką sprawę, która uderzy w kobiety, uderzy w ich wyobraźnię, w ich serca i powie im dziewczyny uciekajcie, nie pozwalajcie sobie dłużej na takie traktowanie, na takie zachowanie wobec was. Jest taka sprawa klientki, która doświadczała przemocy psychicznej, fizycznej latami i dawno temu powinna była uciec, a wydarzyło się tak, że mąż stosował jawną przemoc w stosunku do niej psychiczną przy dzieciach, sformułowania jakie tylko są możliwe, jeżeli chodzi o wulgaryzmy i od razu powiem, że to nie była jakaś patologia, której moglibyśmy oczekiwać.

To, a w ogóle te nagrania to wysoki sądzie się zaczynają od tego momentu, że tutaj żona mnie wyzywa od CHK i tak dalej, a ona puszcza dyktafon. Jak ja już jestem nieźle nakręcony, proszę mi pokazać tą wcześniejszą część nagrania. Zresztą podobnie było właśnie w Domu Dobrym. Zresztą pani mecenas mówiła, proszę pokazać jak mój klient był wcześniej sprowokowany. A nawet jeśli, to czy to jest podstawa do tego, żeby wyzywać swoją żonę i dzieci od K, od D i tak dalej? Ja nie mówię, że tak było. Więc każdemu z nas się zdarzyło przekroczyć pewną granicę. Można powiedzieć, przepraszam, przesadziłem, sorry, wstydzę się, to było niepotrzebne. Tutaj zero jest z buta, jest pewno z siebie. Nawet jak sąd ogłasza ten wyrok, to moja wina.

Do czasu. Więc warto znaleźć kontakt do pierwszej żony, kiedy wiesz, że rozwód był z włącznej winy, bo klientki mi tak mówią, kurczę, pani mecena, z czego ja nie znalazłam tej pierwszej żony? Był ten wyrok z jego winy, to mi mówił, głupia była, dowody preparowała, kłamała w sądzie, matka przyszła, tam wszyscy, nie wiem czego ta wina. Ja jestem niewinny. To wszystko była uknuta intryga. Trzeba było tylko zadzwonić, a ja po czasie dzwonię i mam teraz kontakt z tą pierwszą żoną. To wszystko tam też grali, to wszystko było. Smutne, ale prawdziwe, ale powtarzam, na szczęście są też rozwody, które kończą się godnie. Ludzie potrafią się szanować, rozmawiać dla dobra dzieci, wiedzą, że rodzicami będą do końca życia, nie muszą się kochać, nie muszą się wielbić, mają do siebie szacunek, bo spotykamy się przy świątecznych,

W stołach ludzie wiedzą, będą komunie, będą wesela. Trzeba pokazać swoim dzieciom wzór, że miłość się może kończyć, rodzicielska się nigdy nie skończy, że miłość kończy się międzyludzka, ale rodzicielska nigdy, bo dzieci kochamy jako rodzice oboje. I przez to, jak się do siebie z szacunkiem odnosimy, szanujemy też swoje dzieci, że to są nasi rodzice. I do końca życia nimi będą, pomimo tego, że małżonkami już nie są. Czasami ludzie tworzą te patchworkowe rodziny. Jedni się odwiedzają, bywają, jeżdżą. Super. Bardzo dziękuję za wkład pani mecenas i w te rozwody, i w te historie, za opowiedzenie o tym wszystkim z taką pasją i w sposób tak uświadamiający.