Symfonia spier####nia

Wszystko dzieje się jakoś tak nienaturalnie szybko. Poszedłeś gdzieś z rodzicami, jakaś restauracja. Coś zjedliście, z kimś się pożegnaliście. Wracasz do domu. Matka pyta, co to była za dziewczyna. Nic nie odpowiadasz. Idziesz do swojego pokoju. Otwierasz fejsa. Jedziesz po niej jak po sucę. Aman, nie wierzę, że to ty piszesz. To, co napisałeś, boleśnie mnie utwierdziło w mojej decyzji. Urągasz jej dalej. Nikogo nie udawałam. Zwłaszcza przed tobą, bo cię kochałam, wiesz? Fils exe restarted properly.

Also, wyjazdu do opery. Powiadamiasz o obu dziewczynę. Ona na nic nie chce się pisać. Rozmawiasz z facetką. Facetka przypadkiem wspomina w rozmowie o dziewczynie. Odjebuje ci. Gdyby pani ją widziała, to może... To niech pani ją jeszcze raz zapyta. Wieczorem dziewczyna pisze. Anon, teraz przegiołeś. Facetki w to nie mieszaj. Kurwa mać. Znów wszystko się sypie. Odpierdoliło ci do reszty. Piszesz jej na fejsie pierdolony dialog dwóch swoich osobowości. Ona jest załamana tym, jak bardzo jesteś żałosny. Twój stan psychiczny z dnia na dzień się pogarsza. Napierdalasz jej na fejsie kolejnymi smutami.

Kurwa, nawet nie wiesz po co. Chcesz bohatyrnąć. Bóg cię opuścił. Akt czwarty. Kwiecień 2015. Cały miesiąc minął jak jebane pierdolinostacje wygwizdowo-górne. Nawet nie wiesz, co się wtedy działo. Na jej fejsie przybywa wiadomość i ona to wszystko czyta. Pewnego dnia błaga cię, żebyś się ogarnął. Że nic od ciebie nie chce. Tylko tego, żebyś znów spróbował żyć, jak dawniej. Wiesz, że to niemożliwe, ale jej obiecujesz. Nie mija kilka dni i znów wpadasz w doła. Życie, ty kurwo.

Kulminacja. Maj 2015. Słaby promyk życia wciąż się tli. Jedyne co czujesz to smutek. Masz tego dosyć. W jednym z pocisków na jej fejsa piszesz. Niech teraz coś się wydarzy, cokolwiek. Ja nie mam zamiaru już nic robić. Jeżeli nic się nie stanie to koniec ze mną, bo czekam góra trzy tygodnie, więcej czasu nie znajdę. Nawet nie wiesz czy masz jeszcze jakieś życie poza tym. Niby tak, ale chuj cię to boli. Ktoś tam czasem się do ciebie odezwie, ktoś coś napisze, ktoś chce się spotkać. Nawet nie pamiętasz kto. Masz to w dupie. Chcesz tylko z nią porozmawiać.

Jej i twoi rodzice. I ona. Siedzą przy stole. Kurwa mać! Twoi rodzice przerażeni patrzą na jakieś kartki. O chuj, kurwa mać, ja pierdolę! Wydrukowali wszystkie twoje pociski. Wszystkie w chuj. Eski. Fejs. Wszystko, kurwa. Każą rodzicom czytać. Anon, chodź tutaj, mówią twoi rodzice. Ten ich wyraz twarzy śni ci się do dziś. To trwoga. Zarzenowanie. Okropne zaskoczenie.