Mit, legenda, Józef Tkaczuk | LEGENDY MIEJSKIE VOL. 2

Nie wróciłeś tego dnia do wody. Nie powiedziałeś nikomu, co widziałeś, bo może nic nie widziałeś. A może po prostu miałeś szczęście. To była legenda paskudy z zalewu Zegrzyńskiego pod Warszawą. Po raz pierwszy został odkryty, odkryty tutaj w cudzysłowiu, radiofonicznie w latach 80. XX wieku przez dziennikarza Wojciecha Mazurkiewicza w audycji polskiego radia Lato z Radiem. Paskuda była przedstawiana jako wielometrowy potwór o ciele przypominającym węgorza lub węża, z wielką głową, uszami i szpiczastym ogonem, którego długość według relacji miała sięgać od kilku aż do kilkunastu metrów. To trochę takie Nessie z Loch Ness, tylko w naszym polskim wydaniu.

I w 2021, co mi się bardzo podoba, miejscowi strażacy i mieszkańcy użyli sonaru do poszukiwań Paskudy. Zabawna akcja miała charakter integracyjno-humorystyczny, raczej nienaukowy, bo wszyscy wiedzieli, że żadnej paskudy tam nie ma, ale sam pomysł, że gdzieś pod Warszawą, w jakimś takim bajorku sztucznym, pływa sobie gigantyczny potwór, jest super, bo w Loch Ness to jest stare jezioro, w którym rzeczywiście mógł przetrwać jakiś dinozaur, powiedzmy, mógł przetrwać znowu w cudzysłowiu, no ale jest to dużo bardziej prawdopodobne niż w miejscu, do którego Warszawa wylewała ścieki. Więc Paskuda z Zalewu Zegrzyńskiego jest chyba moją ulubioną kryptydą, jeżeli chodzi o polskie stworzenia wodne.