16. Czy inwestorzy uratują świat?

To znaczy określona masa krytyczna inwestorów musi zacząć sprzedawać akcje tej spółki lub niżej je wyceniać, żeby rzeczywiście koszt kapitału dla niej wzrósł. I tutaj takie instrumenty jak np. unijna taksonomia pozwalają uzgodnić oceny inwestorów co do tego co jest uważane za zielone, a co jest uważane za niezrównoważoną inwestycję. Oczywiście mamy też pewne efekty, które Oddziałują w przeciwnym kierunku tak naprawdę, czyli arbitraż i ryzyko tzw. brown spinningu, w którym inwestorzy, dla których kwestie klimatyczne czy inne kwestie środowiskowe nie są istotne, przejmują te aktywa tak naprawdę z korzyścią dla siebie.

Na tym w dużej mierze opierają się właśnie unijne regulacje z zakresu zrównoważonych finansów. Założenie jest takie, że inwestorzy potrzebują tych informacji żeby dokonać odpowiednich korekt swoich wycen spółek, a w konsekwencji przełoży się to właśnie na zróżnicowanie kosztu kapitału. Natomiast pojawia się pytanie, czy zawsze tak będzie. Możliwa jest sytuacja, w której spółka generuje duże niekorzystne oddziaływania środowiskowe, Ale równocześnie nie generuje to ryzyka dla niej samej, czyli nie jest istotne z punktu widzenia finansowego. Tak możemy się zastanawiać, czy np. działalność antyzwiązkowa Starbucksa czy Amazona,

żeby uwzględniać kwestie środowiskowe czy klimatyczne w swoich inwestycjach, nawet jeżeli kwestie te nie generują ryzyka finansowego dla samej spółki. W unijnych regulacjach z zakresu zrównoważonych finansów dobrze to widać przede wszystkim na poziomie ujawnień dotyczących produktów finansowych. Czyli tego, że instytucje finansowe, które takie produkty oferują, muszą zakomunikować potencjalnym klientom, czy taki produkt spełnia ich preferencje z zakresu ESG, a dystrybutorzy takich produktów muszą tych potencjalnych klientów