Niechciany Caravaggio | s03 e14

Obraz przedstawia wnętrze ciemnego pomieszczenia, które oświetlone jest tylko przez światło wpadające gdzieś w górnej części tego pomieszczenia z lewej strony. To jest pięknie też pokazane na Świetle, które układa się na kolejnych postaciach stojących w kompozycji, które pozostają w cieniu i tylko kawałki ich ciała, sukcesywnie coraz większe te partie, w zależności od tego im dalej stoją od ściany po lewej stronie, Są oświetlane i to jest taki element bardzo charakterystyczny dla kompozycji Caravaggia. Ten efekt caravaggionistyczny, ta gra światła i cienia bardzo silnych kontrastów, tutaj jak najbardziej została wykorzystana w pełni i pomaga też zbudować dynamizm tej sceny.

I wyobraźcie sobie, że dzieło to, kiedy zostało odrzucone, nie weszło do kościoła, zostało zakupione przez księcia Mantui, przez Vincenzo Gonzaga w 1607 roku, czyli dosłownie tuż po tym, jak można powiedzieć trafiło na rynek. I jak myślicie, kto powiedział księciu, że warto kolekcjonować Caravaggio, warto kupić ten obraz, ponieważ jest to jeden Z najciekawszych i najważniejszych obrazów w Rzymie. Właśnie Peter Paul Rubens, o którym będę Wam opowiadała już od przyszłej środy. I właśnie będę opowiadała o tym czasie, kiedy Rubens był we Włoszech. Kraju, które go zachwyciło, które niewątpliwie go zmieniło, które uczyniły z niego wręcz dworzanina gdzieś tam w duchu.

I trochę jednak mniej ich drażnić niż Caravaggio miał to w zwyczaju, ale wszystko to wpłynęło na ukształtowanie się Rubensa jako artysty. Ale Rubens też działał jako dworzanin, można powiedzieć, działał na usługach owego księcia Mantui, owego Vincenzo Gonzagi, który wysłał go do Rzymu, Również z takim zleceniem, ażeby rozglądał się wokół i donosił mu, jeżeli cokolwiek jest warte zakupienia do kolekcji. I tak właśnie było w przypadku śmierci Marii. Rubens dał szybko znać swojemu patronowi, a on za pośrednictwem ambasadora, którego sam wysłał do Rzymu, Giovanni Mani,

On się tego nie bał i jak najbardziej uważał, że to jest przyszłość sztuki i później znajdowało to też odzwierciedlenie, chociażby właśnie w historii późniejszych właścicieli owego zaśnięcia śmierci Marii, ponieważ kiedy dzieło było sprzedawane z kolekcji Gonzagi, co miało miejsce w 1624 roku, czyli po 20 latach od zakupu, Zostało ono sprzedane angielskiemu królowi Karolowi I, a potem, po jego egzekucji i po zmianie właściciela, dzieło trafiło do kolekcji Ludwika XIV, króla francuskiego, w 1671 roku i już w niej zostało, a obecnie możemy ją oglądać w Louvre właśnie dlatego.