Kirke | s02 e22

Cielesności, uwodzicielstwa, pożądania. A traciła ten aspekt swojej wiedzy, umiejętności korzystania z ziół, korzystania z czarów innych niż jej fizyczność. I ten umoralniający przykład, trochę taki arebi, czyli taki na odwrót, bo ona była, można powiedzieć, taką córką Ewy, czyli przypominała o tym sprowadzającym na złą ścieżkę uroku kobiet. Ta jej opowieść, ta jej postać pojawiła się między innymi u Boccaccia, u Giovanniego Boccaccia, którego na pewno znacie dzięki Decameronowi, ale on był też autorem takich dwóch zbiorów, gdzie opisywał żywoty z jednej strony sławnych mężów w historii, tutaj przez historię rozumiemy również mitologię,

Tutaj, żeby był parytet i równowaga, to tak samo w jego analogicznej Realizacji o przypadkach sławnych mężów on z kolei tam opisywał rozmaite przygody znanych postaci męskich z tych samych źródeł, czyli z mitologii, z historii antycznej, którzy poprzez swoje wybory życiowe często opakowali się w tarapaty. I tutaj ta postać właśnie Kirke u Boccaccia jest w takim drapieżnym, można powiedzieć, sosie utrzymana. Natomiast w odpowiedzi na tę książkę bardzo szybko powstała realizacja stworzona przez Christine de Pizan.

Średniowiecznego eposu, w którym kobiety ukazywane były głównie jako wyrachowane kusicielki. I także Pisan wzięła na swój warsztat takie zestawienie znowu sławnych kobiet znanych z historii, to co zrobił Boccaccio. Ale niejako w odpowiedzi na to jego podejście i tą jego realizację ona stworzyła miasto kobiet. I tam przywołała też te postaci z przeszłości, gdzie one wszystkie były damami, ale nie damami z urodzenia to nazwa im przysługiwała,

Podążały za tym trybem opowieści zaproponowanej przez autorów. Czyli u Boccaccia będziemy mieć ową Kirkę ukazywaną jako ta, która zarządza niejako tymi mężczyznami, którzy wokół niej się kłębią. U Pisan mamy, przynajmniej w tych ilustracjach, do których dotarłam, raczej ją jako taką dostojną matronę, która zasiada na tronie, ma władzę zatem i jej ranga jest dosyć wysoko podkreślona. Ale trafiłam też w bibliotece francuskiej na bardzo ciekawe przedstawienie, które co prawda ilustruje ów traktat Boccaccia, czyli, jak Wam wspominam, cały czas taki mocno entuzjastycznie podchodzący do tych uroków cielesnych Kirke.